ΓΝΩΜΗ-ΑΡΘΡΑ

Νίκος Καζαντζάκης: ..Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας

2017-11-12 11:26

....Μονάχα εκείνος λυτρώθηκε από την κόλαση του εγώ του που νιώθει να πεινάει όταν ένα παιδί της ράτσας του δεν έχει να φάει, και να σκιρτάει πασίχαρος όταν ένας άντρας και μια γυναίκα του σογιού του φιλιούνται. Όλα τούτα είναι μέλη του μεγάλου ορατού κορμιού σου. Πονάς και χαίρεσαι σκορπισμένος ως τα πέρατα της Γης μέσα σε χιλιάδες ομοαίματα κορμιά. Όπως μάχεσαι για το μικρό σου το σώμα, πολέμα και για το μεγάλο. Πολέμα όλα τούτα τα κορμιά σου να γίνουνε δυνατά, λιτά, πρόθυμα. Να φωτιστεί ο νους τους, να χτυπάει η καρδιά τους φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη. Πώς μπορείς να ΄σαι δυνατός, φωτεινός, γενναίος, αν οι αρετές τούτες δεν τρικυμίζουν αλάκερο το μεγάλο σου το σώμα; Πώς μπορείς να σωθείς, αν δε σωθεί αλάκερό σου το αίμα; Ένας από τη ράτσα σου να χαθεί, σε συντραβάει στο χαμό του. Ένα μέλος του κορμιού και του νου σου σαπίζει. Να ζεις βαθιά, όχι σαν Ιδέα, παρά ως σάρκα κι αίμα, την ταυτότητα τούτη. Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας. Να νιώθεις το χώμα ν΄ ανεβαίνει από τις σκοτεινές ρίζες και ν΄ απλοκαμιέται στα κλαριά και στα φύλλα...
«Ασκητική»
Νίκος Καζαντζάκης


 

«Οι κατά συρροή δολοφόνοι και τρομοκράτες της κοινωνίας....κυκλοφορούν ελεύθεροι»

2017-11-10 15:53

Απ΄ τον καιρό που σατανικές συμπτώσεις και ανομολόγητα παιχνίδια της μοίρας κατάφερναν ναξελασπώσουν την οργάνωση ΠαΣοΚ κάθε φορά που αυτή βρίσκονταν σε δεινή επικοινωνιακή θέση,
     ..μέχρι σήμερα την εποχή τωνμεταφρασμένων νομοσχεδίων που γίνονται "νόμοι" του κράτους σε μία
ημέρα, και την εποχή τωνλιστών Λαγκάρντ, υπεράκτιων διαζυγίων, Panama papers, και όλων των άλλων κ@λοpapers και λιστών που κυκλοφορούν κατά καιρούς,
     ..υπήρξε μία σταθερά που προσέφερε τις αγαστές της υπηρεσίες (εκούσια ή ακούσια ίσως δεν το μάθουμε ποτέ) στο βρωμερό, ελεεινό και τρισάθλιο ελληνικό πολιτικό σύστημα,
     ..απασχολώντας την κοινή γνώμη με τις πράξεις της,
     ..και πετώντας την μπάλα της σημαντικής για τους πολίτες καθημερινής εξουσιαστικής βίαςστην εξέδρα:
     Η 17Ν. 

     Αφάνταστα χρήσιμος και γλυκύτατος με εκείνο το αθώο χαμόγελο, ο "σύντροφος" εκτελεστής της 17Ν πέρασε το κατώφλι της φυλακής (προς τα έξω) με ολιγοήμερη άδεια,
     ..χαρίζοντας ρίγη συγκίνησης και ανάσα ανακούφισης σε κάθε κάτοχο offshore, σε κάθε νύφη της Ντορούλας που εμφανίζεται σε όποια λίστα και papers κυκλοφορεί στην Ευρώπη,
     ..καθώς και σε κάθε βουλευτή του κυβερνητικού συνασπισμού που ο κ@λος του άρχισε πάλι να σφίγγει απ' την νέα "αξιολόγηση", τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς-λεηλασία  που μέ κάθε τρόπο αντισυνταγματικό και οιονεί φασιστικό η γιαλαντζί αριστερή κυβέρνηση θα φροντίσει να γίνουν, τα έτσι-θέλω-έτσι-μου-είπαν νομοσχέδια-αστραπή (σήμερα για την Υγεία, αύριο για νέα μέτρα, μεθαύριο για νέες περικοπές),
     ..και από την κάθε είδους κυβερνητική αλητεία εις βάρος του λαού και της χώρας που πρέπει να δικαιολογήσει.

     Από κοντά και τα ΜΜΕ (θέλει η π@@τάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει): "Αφήνουν ελεύθερο τον τρομοκράτη""Ελεύθερος ο δολοφόνος""Με άδεια ο αρχιεκτελεστής".
     Ώπα παιδιά, ώπα. Τουλάχιστον ο τρομοκράτης και δολοφόνος όπως λέτε έχει συλληφθεί, έχει καταδικαστεί, έχει ήδη εκτίσει μέρος της ποινής του, και τώρα απολύτως νόμιμα (αφού "κόπτεσθε" για τους νόμους) του δόθηκε μία 48ωρη άδεια.
     Οι κατά συρροή δολοφόνοι και τρομοκράτες της κοινωνίας που λιβανίζετε κάθε μέρα, που τους καλείτε ως επίσημους σε συνεντεύξεις και πάνελς, κυκλοφορούν ελεύθεροι και τους μιλάτε στον πληθυντικό.
     Έξω είναι ακόμα ο "λεφτά υπάρχουνε", έξω και ο "όλοι για τον σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε σύντροφοι", έξω κι ο αρχιμαφιόζος capo di tutti capi κιτρινιάρης "είναι μακέτο τούτο το έργο;", έξω κι οι συνεργοί του, στουρνάρια, δοτοί πρωθυπουργοί κλπ.
     Προπαντός είναι έξω οι εγκληματίες των μνημονιακών κυβερνήσεων (όλων) που έχουν σπρώξει εν ψυχρώ στον θάνατο πάνω από δέκα χιλιάδες αυτόχειρες, και άλλους αθώους, από μαγκάλια, πείνα, έλλειψη φαρμάκων, και ο,τιδήποτε άλλο κάθε φασιστική δικτατορία ονομάζει "δημοκρατία" και φροντίδα για τον λαό.

     Τα εγκλήματα του "συντρόφου" αρχιεκτελεστή της 17Ν σε βάθος τριάντα ετών ωχριούν, ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΩΧΡΙΟΥΝ μπροστά στα εγκλήματα των αρχιεκτελεστών των μνημονίων,
     ..μπροστά στους "νόμιμους" τρομοκράτες,

     ..μπροστά στην μεγαλύτερη τρομοκρατική και φασιστική οργάνωση μετά τον πόλεμο, που λέγεται Ευρωπαϊκή "Ένωση".

     Τους είναι όμως απόλυτα χρήσιμος.
     Για να τον δείχνουν με το δάχτυλο και να τρομοκρατούν τα πλήθη. 
     Και για να τα αποπροσανατολίζουν επίσης από τα δικά τους εγκλήματα.
     Άρα με αυτή την έννοια πολύ τους ωφέλησε η άδεια τού επιφανούς μέλους της 17Ν.
     Ας μην κάνουν λοιπόν πως κοπανιούνται και αιματοστηθοδέρνονται από ιερή αγανάκτηση.

     Οι πραγματικοί τρομοκράτες και εχθροί του λαού,
     ..είναι αυτοί που δείχνουν με το δάχτυλο!..

Ήθος ΠαΣοΚ (a.k.a.«Δημοκρατική Συμπαράταξη»)..

2017-11-06 20:41

Κι εδώ βλέπουμε ένα παρακλάδι τουδιαχρονικού ΠαΣοΚ, να δείχνει την διαχρονική εκτίμηση τής πασοκαρίας που επάξια αντιπροσωπεύει για τον λαό,
     ..έναν λαό που ως άξιος της μοίρας του στήριξε τόσα χρόνια όλους αυτούς τουςμιζαδόρους λωποδύτες, 
     ..όλα αυτά τα τρωκτικάπου με κομπίνες, λοβιτούρες, λαμογιές και
κάθε είδους παρόμοιες  πασοκικές πρακτικές ροκάνισαν το δημόσιο χρήμα, κοινοτικά κονδύλια, επιδοτήσεις, και ό,τι βρήκαν μπροστά τους,
     ..καταχρεώνοντας τρείς επόμενες γενιές ελλήνων,
     ..προκειμένου η γυαλιστερή αυτή φραγκοπαντρεμένη φραγκόκοτα να ζήσει μιά άνετη και ξένοιαστη ζωή με τα κλεμμένα του ελληνικού λαού.

     Το κακό είναι πως όλη αυτή η πασοκαρία ζει και κινείται ακόμα, και ετοιμάζει μάλιστα την αντεπίθεσή της,
     ..κρυμμένη βέβαια όπως όλοι οι παράνομοι, οι εγκληματίες κι οι θρασύδειλοι πίσω από  νέο όνομα, με "νέα οράματα" μίζας και ρεμούλας,
     ..την "Δημοκρατική Συμπαράταξη".

     Παλιοί τυφλοπόντικες και νέα φυντανάκια συνωθούνται στην φωλιά-κρησφύγετο του νέου υπόγειου πιά ΠαΣοΚ προετοιμάζοντας το έδαφος για την στιγμή που οι αρουραίοι που βρήκαν καταφύγιο και κρυψώνα στον ΤΣΥΡΙΖΑ, επιστρέψουν στην πάτρια σφηκοφωλιά,
     ..αφήνοντας σύξυλους τους τραβεστί-αριστερούς αντιμέτωπους με τους ανέμους που έσπειραν.

     Όλος αυτός ο συρφετός, όλοι αυτή η εμετική συμμορία, διανθισμένη για το ξεκάρφωμα με καινούργιους και νέους ανθρώπους -ίδιας όμως νοοτροπίας- φιλοδοξεί να μας ξανακυβερνήσει.
     Γιατί όχι;
     Ήδη αναδύεται μέσα απ' τον βόθρο των καναλιών ως φοίνικας αναγεννώμενος απ' την στάχτη του,
     ..αδιαφορώντας και αποτάσσοντας μετά βδελυγμίας βεβαίως την στάχτη και την μπούρμπερη των μνημονίων των οποιών είναι και οι ηθικοί και οι φυσικοί αυτουργοί.
     Κι ο λαός -πάντα μέσα απ' τον βόθρο των καναλιών- κοιτάζει και θαυμάζει το θαύμα. 
     Αύριο-μεθαύριο θα το ψηφίσει κι όλας σαν κάτι νέο και άφθαρτο.


     Μη μας κάνει λοιπόν εντύπωση η χειρονομία της γυαλιστερής πασοκαρίας.
     Στην γλώσσα του ΠαΣοΚ (a.k.a. "Δημοκρατική Συμπαράταξη"),
     ..σημαίνει το σύμβολο της νίκης.

     Της δικής τους νίκης,
     ..απέναντι στον λαό και την χώρα!..

     Σημ.:  a.k.a.ξενική συντομογραφία που έχει τελευταία παρεισφρήσει στον γραπτό τύπο και
               σημαίνει:   Also Known As, "γνωστός και ως". 

http://mandatoforos.blogspot.gr

Μίκης Θεοδωράκης: Ο Τσίπρας πούλησε την Ελλάδα για 100 χρόνια στους ξένους, παρότι κυβερνά με 15%

2017-10-20 17:01

«Το μέλλον γίνεται ολοένα και πιο σκοτεινό» αναφέρει ο Μίκης Θεοδωράκης σε άρθρο-παρέμβασή του σχετικά με την «αλλοίωση του πολιτεύματος».

Ο Μίκης Θεοδωράκης κάνει αναφορά σε μέλλον και πρόσφατο παρελθόν, θυμίζοντας την ίδρυση της «Σπίθας» και τονίζοντας πως η πρότασή του για τη δημιουργία ενός Παλλαϊκού Μετώπου, θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν όργανο που θα μας έβγαζε από την κρίση. 

Ο Μίκης Θεοδωράκης τόνισε πως θα πρέπει το συντομότερο να γίνει μια νέα αναθεώρηση του Συντάγματος, σημειώνοντας παράλληλα πως ο κ. Τσίπρας κυβερνά με το 15%. 

Ολόκληρο το άρθρο-παρέμβαση του Μίκη Θεοδωράκη

«Θα ήθελα να ξεκινήσω το κείμενό μου αυτό με μια αναφορά σε δύο θέματα που με έχουν απασχολήσει ιδιαίτερα.

Το πρώτο αφορά το μέλλον και είναι η κριτική μου για την αλλοίωση του Πολιτεύματος. 
Το δεύτερο έχει να κάνει με το πρόσφατο παρελθόν, την ίδρυση της Σπίθας και την πρότασή μου για τη δημιουργία ενός Παλλαϊκού Μετώπου που κατά την ταπεινή μου γνώμη θα μπορούσε όχι μόνο να λειτουργήσει σαν όργανο που θα μας έβγαζε από την κρίση αλλά και να αποτελέσει τη μεγάλη ιστορική ευκαιρία που θα μας οδηγούσε στην αυτοτέλεια της χώρας και από κει στην κατάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας.

Πιστεύω ότι θα πρέπει το συντομότερο να γίνει μια νέα αναθεώρηση του Συντάγματος που να ξαναφέρει τη χαμένη ισορροπία ανάμεσα στους τέσσερις θεσμούς (Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νομοθετική Εξουσία, Εκτελεστική Εξουσία, Δικαιοσύνη) που ο νομοθέτης επάνω σ’ αυτές τις τέσσερις κολόνες στήριξε την «πολυκατοικία» του Συντάγματος του 1976. Φανταστείτε τώρα σε ένα τέτοιο μεγάλο κτίριο να γκρεμίσουν τη μία από τις τέσσερις κολόνες που το στηρίζουν. Μα κι αν δεν σωριαστεί σε ερείπια, θα γέρνει επικίνδυνα, με φόβο μια μέρα να πέσει. Στο μεταξύ όσοι ζούνε μέσα εκεί θα πρέπει να ζούνε σε μια διαρκή ανωμαλία. Αλλοτε να σκαρφαλώνουν από δωμάτιο σε δωμάτιο κι άλλοτε να γλιστράνε από το μπάνιο στην τραπεζαρία.
Ε λοιπόν, αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας μετά την αναθεώρηση του 1986, που έκτοτε δεν μπόρεσε να ορθοποδήσει για να φτάσει στην τσουλήθρα των Μνημονίων που οδηγεί κατευθείαν στον «υπόνομο», δηλαδή στην τελική διάλυση της χώρας πολύ πιο πριν από τα 100 χρόνια που ο κ. Τσίπρας την πούλησε στους ξένους.

Ανεξάρτητα από την κριτική μου για τη σύγχρονη ιμπεριαλιστική πολιτική των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, είμαι μεγάλος θαυμαστής του αμερικανικού έθνους, γιατί οι θεσμοί πάνω στους οποίους οι ιδρυτές του στήριξαν το μέλλον της χώρας τους είναι τόσο στερεοί, έχοντας τον απόλυτο σεβασμό του αμερικανικού λαού, ώστε στους αιώνες της ύπαρξής του να μη συμβεί ούτε μία απόπειρα παραμόρφωσής τους και υποταγής σε κάθε μορφής δικτατορία. 
Ο Πρόεδρος, η Βουλή των Αντιπροσώπων, το Κογκρέσο και η Δικαστική Αρχή λειτουργούν με την ακρίβεια ενός ελβετικού ρολογιού.

Θα ήθελα να αναφέρω ένα παράδειγμα: Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, όταν ο στρατηγός Μακάρθουρ, νικητής στη μάχη του Ειρηνικού, ξεπέρασε το μέτρο, πρότεινε να ρίξουν οι ΗΠΑ την ατομική βόμβα στην Κίνα και γενικά άρχισε να συμπεριφέρεται σαν Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο πρώην Αντιπρόεδρος Χάρι Τρούμαν, που είχε διαδεχθεί τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ, αν και νέος στο αξίωμα, οχυρωμένος πίσω από το κύρος του President, όρθωσε το ανάστημά του και, με το θάρρος που του προσέδιδε αυτός ο απαράβατος για τους Αμερικανούς θεσμός, τον έβαλε στη θέση του και τον ανάγκασε να επιστρέψει στον στρατώνα του, μπροστά στα έκπληκτα μάτια της ανθρωπότητας…

Ζητάω λοιπόν πολλά όταν προσδοκώ από τη χώρα μου, όσο μικρή κι αν είναι, να βοηθήσουμε όλοι μαζί, ώστε να γίνουμε κι εμείς σοβαροί και υπεύθυνοι σεβόμενοι το αρχικό Σύνταγμα που είχαμε αποδεχθεί και που κατά τη γνώμη μου λειτούργησε θετικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες; Για τον λόγο αυτόν δεν έπρεπε να δεχθούμε την αλλοίωσή του ακόμα κι αν την πρότεινε ένας πολιτικός με μεγάλο κύρος και μεγάλη απήχηση στον Λαό μας, όπως ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Εξάλλου πιστεύω ότι σε μια ευνομούμενη χώρα η ψηφοφορία που ενέκρινε την αλλαγή του Συντάγματος στα 1986 όφειλε να θεωρηθεί άκυρη, δεδομένου ότι παραβιάστηκε η αρχή της μυστικότητας της ψηφοφορίας με την επιβολή χρωματιστών ψηφοδελτίων και προσεβλήθη βάναυσα η προσωπικότητα των βουλευτών με την πρωτοφανή παρακολούθησή τους με δεκάδες προβολείς στραμμένους επάνω τους για να καταγράφονται οι κινήσεις τους! Αυτή σίγουρα υπήρξε μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του νεότερου κοινοβουλευτισμού.

Και σήμερα η Αντιπολίτευση μέσα στη Βουλή και η συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία παρακολουθούν ανήμποροι τον κ. Τσίπρα να κυβερνά με το 15%, εκμεταλλευόμενος ακριβώς αυτή τη μαύρη σελίδα. Ενώ ο ίδιος είναι αιχμάλωτος των εθνομηδενιστών του ΣΥΡΙΖΑ που εκβιάζουν λόγω της ισχνής πλειοψηφίας.

Ενας Κυβερνήτης σε ένα πλοίο που παίρνει ανάποδες στροφές με αποτέλεσμα να κάνει φαύλους κύκλους και να παραμένει ακίνητο. Και εμείς οι υπόλοιποι να το παρακολουθούμε ανήμποροι και ανίκανοι να αντιδράσουμε… Ομως προς Θεού, αυτό το πλοίο είμαστε όλοι εμείς. Είναι η πατρίδα μας. Είναι το μέλλον των παιδιών μας.

Ας σκεφτούμε το παράδειγμα με τον Μακάρθουρ. Ποιος ήμουν, αλήθεια, εγώ τότε που αψήφησα το μεγαλείο του ενός και τις αποφάσεις του κόμματός μου και το καταψήφισα; Ενας απλός βουλευτής ανάμεσα στους τριακόσιους. Είχα όμως βαθιά μέσα μου την ανάγκη να δω τον Λαό μας το ίδιο υπεύθυνο και μεγάλο όπως τους λαούς εκείνους που εκτιμούν τόσο πολύ τον εαυτό τους και τις παραδόσεις τους, ώστε καταφέρνουν να γίνονται παραδείγματα για τους άλλους, ανεξάρτητα από τα λάθη των κυβερνήσεών τους. Γιατί οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, όμως οι Λαοί παραμένουν και συνεχίζουν.

Από την άποψη αυτή θεωρώ ότι ο κάθε απλός πολίτης που αγαπά και σέβεται τον Λαό μέσα στον οποίο ζει και συνάμα είναι περήφανος για τις παραδόσεις του έχει ιστορικά το δικαίωμα να ορθώνεται στο ύψος των κυβερνώντων που πιθανώς να έχει και ο ίδιος επιλέξει, τη στιγμή που αντιλαμβάνεται ότι παίρνουν μια λαθεμένη απόφαση έξω από το πλαίσιο των θεμελιακών συμφερόντων του Πολιτεύματος και των παραδοσιακών Αξιών που συνθέτουν τον πυρήνα της ύπαρξής μας.

Ανήκω στη γενιά της Εθνικής Αντίστασης και ευτύχησα να γίνω και να αισθανθώ Ελεύθερος και Ανεξάρτητος σαν Ελληνας από τη στιγμή που αποφάσισα να παλέψω και να θυσιαστώ για τον Λαό και την Πατρίδα μου.
Είναι πραγματικά σχήμα οξύμωρο και συγχρόνως τραγικό να γίνεται ο ελληνικός λαός ανεξάρτητος μέσα στις συνθήκες της γερμανικής Κατοχής από τη στιγμή που αποφάσισε να περιφρονήσει την αλαζονική δύναμη του κατακτητή!
Αυτό δείχνει ότι η Ανεξαρτησία είναι ένα βαθύ συναίσθημα για κάθε ελεύθερο και υπερήφανο πολίτη που τον ανυψώνει όπως το ζωογόνο οξυγόνο για την κάθε μορφή ζωής.

Ποτέ άλλοτε οι Ελληνες δεν υπήρξαν ανεξάρτητοι εκτός από το 1821;
Στους Βαλκανικούς Πολέμους, στην Εθνική Αντίσταση και για όσους μπήκαν στα κάτεργα της Χούντας, στα 1967!
Ολο τον άλλο καιρό ζούνε ζαλισμένοι, εξού και οι συνεχείς ανωμαλίες με τα πάνω και τα κάτω που σημαδεύουν την Ελλάδα των δύο αιώνων ελεύθερης ζωής. Γιατί άλλο η ελευθερία και άλλο η ανεξαρτησία. Είμαστε σχετικά ελεύθεροι να ζούμε, όμως μέσα στα όρια που μας επιτρέπει η συνεχής εξάρτησή μας από τους κατά καιρούς «προστάτες» μας.

Ακόμα και στην κορύφωση των Βαλκανικών αγώνων για την απελευθέρωση των ελληνικών εδαφών από τον ζυγό των Τούρκων, τόσο ο Ελευθέριος Βενιζέλος όσο και ο Διάδοχος Κωνσταντίνος ήταν εξαρτημένοι, ο πρώτος από τους Γάλλους και ο δεύτερος από τους Γερμανούς.
Και τι ακριβώς κρυβόταν πίσω από τη Μικρασιατική Καταστροφή; Μήπως δεν κρυβόταν η εγκατάλειψή μας από τους Αγγλογάλλους όταν ο λαός μας ψήφισε Κωνσταντίνο; Και έφτασαν σε τέτοιον βαθμό εκδικητικότητας, ώστε όχι μόνο αγκάλιασαν τον Κεμάλ για να μας τιμωρήσουν αλλά και έδωσαν εντολή στους ναύτες των πολεμικών τους πλοίων που είχαν αράξει στο λιμάνι της Σμύρνης να κόβουν τα χέρια αυτών που ζητούσαν να σωθούν από τις φλόγες και βουτούσαν στη θάλασσα για να φτάσουν στα θωρηκτά τους. Τόση απίστευτη βαρβαρότητα!

Εκτοτε στη σκέψη μου υπήρχε μόνο μία λέξη, η «Ανεξαρτησία». Ως έφηβος πολέμησα τους Γερμανούς. Στη συνέχεια τους Αγγλους και τους Αμερικανούς και φτάνοντας προς το τέλος του βίου μου παλεύω τους Ευρωπαίους. Δεν θέλω κανέναν προστάτη. Είμαι υπέρ της Ευρώπης των ελεύθερων Λαών. Ομως σας θέτω το ερώτημα: Μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας; Ναι, μπορούμε. 
Ακόμα και στην Κατοχή από το 1943 και μετά, ήμαστε λαός αυτάρκης. Στραφήκαμε στη γη μας και στην Αλληλεγγύη. Με την Οργάνωση «Εθνική Αλληλεγγύη» δεν αφήσαμε να πεινάσει ούτε ένας Ελληνας. Ούτε να αρρωστήσει. Ανοίγαμε τις αποθήκες με τα όπλα και μοιράζαμε τα φάρμακα στον λαό. Το ίδιο κάναμε με τα τρόφιμα που ήταν κλεισμένα κι αυτά στις αποθήκες. Πόσοι και πόσοι δεν σκοτώθηκαν σ’ αυτές τις μάχες… Σκοτώθηκαν όμως ελεύθεροι και ανεξάρτητοι!

Η γη μας, παρότι τη λεηλατούσαν οι κατακτητές μας, πρόσφερε τα υπέροχα δώρα της. 
Ημουν 18 ετών και δεν μπορώ να θυμηθώ περίοδο της ζωής μου πιο ευτυχισμένη, γιατί αισθανόμουν ελεύθερος και ανεξάρτητος, γιατί μπορούσα να περιφρονώ έμπρακτα τον ξένο κατακτητή. Αρα η Ελλάδα είναι αυτάρκης, αρκεί να προσαρμόσουμε τη ζωή μας στη δωρεά της ελληνικής γης.

Σήμερα θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε, ότι είμαστε όχι μόνο πλούσιοι αλλά πολύ πλούσιοι. Τα βουνά μας κρύβουν πολύτιμα κοιτάσματα που οι ξένοι επιβήτορες μας απαγορεύουν να τα εκμεταλλευτούμε. Αυτά τα ανακάλυψε στα 1948-50 ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Μπάτσης και τα περιέγραψε στο βιβλίο του «Η βαριά βιομηχανία μας». 
Τότε οι Ελληνες υποτελείς με εντολή των ξένων κάψανε το βιβλίο του, τυλίξανε σε μια κόλα χαρτί της Ασφάλειας τον δυστυχή καθηγητή και τον εκτελέσανε μαζί με τον Μπελογιάννη. 
Εκτοτε ουδείς τολμά όχι να εξορύξει αλλά ακόμα και να μιλήσει για τους θησαυρούς της ελληνικής γης

Ερχόμαστε τώρα στους θησαυρούς των ελληνικών θαλασσών. Πρώτα απ’ όλα θέλω να σας ρωτήσω αν γνωρίζετε πόσο μεγαλώνει η χώρα μας από τη στιγμή που θα τολμήσουμε να κηρύξουμε τη δική μας, την ελληνική ΑΟΖ. Από την Κέρκυρα έως την Κύπρο θα μεγαλώσουμε πάνω από τρεις φορές. Τι πλούτος υπάρχει εκεί; Τα ειδικευμένα διεθνή Ινστιτούτα μιλούν. Πρώτον, νότια της Κρήτης. Επιφανειακά κοιτάσματα υδρογονανθράκων αξίας ενός τρισεκατομμυρίου οκτακοσίων εκατομμυρίων ευρώ. Δεύτερον, μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Τριάντα τρία τρισεκατομμύρια, που όμως γι’ αυτά χρειάζονται χρόνος και σοβαρά μέσα εξόρυξης. Ομως είναι δικά μας! Είναι περιουσία μας! Που μας αναδεικνύει όχι μόνο σε λαό αυτάρκη αλλά και σε διεθνή παράγοντα στην αγορά πετρελαίου.
Σημείωση: Τα κοιτάσματα της Κρήτης μπορεί να αξιοποιηθούν άμεσα. Μέσα σε δύο χρόνια. Γιατί είναι επιφανειακά. Οποιος αμφιβάλλει γι’ αυτές τις αποκαλύψεις, ας ρωτήσει τους Ελληνες ειδικούς και προ παντός τον καθηγητή Φώσκολο που σήμερα εκμεταλλεύεται τις γνώσεις του η… καναδική κυβέρνηση, για να βρίσκει υδρογονάνθρακες. Είναι αληθινή συμφορά για όλους τους Ελληνες να διαθέτουμε τέτοια μυαλά και να τα διώχνουμε να εξυπηρετήσουν ξένους…

Αυτός ο πλούτος της χώρας υπήρξε η βάση της πολιτικής μου παρουσίας στην ηγεσία της Σπίθας.

Ερχομαι τώρα στον ελληνικό λαό που είναι και ο πρώτος υπεύθυνος παράγοντας για το μέλλον της χώρας μας.
Εως το 2009 τον μονοπωλούσαν τα δύο κόμματα εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Και τα δύο κάτω από την επιρροή βασικά της αμερικανικής πολιτικής. Η επιρροή τους έφτανε το 80% και πλέον των ψηφοφόρων.
Σ’ αυτή την περίπτωση και με διασπασμένη την Αριστερά, δεν μπορούσε κανείς να κάνει όνειρα για ένα μεγάλο μαζικό – λαϊκό κίνημα με προοπτική να το καταστήσει κάποτε όργανο της Ιστορίας.

Ξαφνικά βλέπουμε στις εκλογές του 2009 να εγκαταλείπουν τη ΝΔ δύο εκατομμύρια ψηφοφόροι και αμέσως μετά, στις αρχές του 2010, να φεύγουν από το ΠΑΣΟΚ ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι.
Τρία εκατομμύρια ψηφοφόροι εκτός κομματικής στέγης δεν αποτελούν μήπως μια μεγάλη λαϊκή δύναμη ανατροπής και επιβολής μιας νέας εθνικής πολιτικής που θα σεβότανε τις πάγιες εθνικές μας αξίες και δικαιώματα του ελληνικού λαού και συνάμα θα προσπαθούσε να πάει τη χώρα πιο μπροστά;
Ηταν μήπως λανθασμένη μια τέτοια διαπίστωση; Υπήρχε όμως μια προϋπόθεση, η Ενότητα όλων αυτών των σκόρπιων δυνάμεων και η συμπόρευσή τους όφειλε να στηριχτεί επάνω σε ένα πρόγραμμα αρχών και επιδιώξεων που θα τους ενέπνεε, θα τους εξέφραζε και θα τους κινητοποιούσε με στόχο μια ρεαλιστική λύση των προβλημάτων μας.

Αυτή ήταν η προσωπική μου φιλοδοξία με την ίδρυση της Σπίθας: δηλαδή να λειτουργήσουμε σαν ενωτική δύναμη με στόχο την οργάνωση ενός Πανεθνικού Παλλαϊκού Μετώπου με στόχο τη διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας.
Τότε, στην περίπτωση που θα κατακτούσαμε τον στόχο αυτόν, θα είχαμε πίσω μας την πραγματικά μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας και όχι όπως σήμερα που με τις εκλογικές αλχημείες και την εκμετάλλευση του κουτσουρεμένου μας Πολιτεύματος μας κυβερνούν εδώ και δεκαετίες εκλογικές μειοψηφίες αφήνοντας εκτός βουλευτικής εκπροσώπησης το 50% σχεδόν των Ελλήνων ψηφοφόρων. Γεγονός που τις κάνει αδύναμες και δεκτικές σε ξένες πιέσεις.

Μια πλειοψηφία με τέτοιο λαϊκό στήριγμα θα είχε τη ρεαλιστική δυνατότητα να στραφεί με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και δύναμη προς τους δανειστές και να ζητήσει την απάλειψη από τα Μνημόνια των όρων που δεν έχουν άμεση σχέση με τις οικονομικές συμβάσεις και που μας προσβάλλουν και μας μειώνουν ως κυρίαρχο λαό. Δηλαδή τους όρους που σε αντίθεση με τις δανειακές συμβάσεις των άλλων κρατών μάς δένουν χειροπόδαρα, μας περιφρονούν και μας εξευτελίζουν.
Στην περίπτωση άρνησης εκ μέρους των δανειστών, θα μπορούσαμε να στραφούμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς, σύμφωνα με τις Αρχές των οποίων, η παράδοση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Εθνικής Αυτοτέλειας και του Εθνικού Πλούτου απαγορεύεται διά ροπάλου…
Το γράφω ακόμα μια φορά: Οι όροι αυτοί που μας επιβάλανε είναι παράνομοι τόσο ως προς το δικό μας Σύνταγμα όσο και ως προς το Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Δίκαιο.

Ο Καθηγητής Γ. Κασιμάτης γράφει ότι ούτε και οι 300 Βουλευτές δεν δικαιούνται να παραδώσουν την Εθνική μας Ανεξαρτησία.
Και οι δικοί μας κυβερνήτες την πρόσφεραν με μία και μόνη υπογραφή του κ. Παπακωνσταντίνου, υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησης Παπανδρέου! Αφήνω ασχολίαστη αυτή τη φορά τη βδελυρή ενέργεια.
Υποθέτω μόνο ότι ένας τέτοιος ραγιαδισμός είναι πράγμα σπάνιο να βρεθεί στην τρισχιλιετή Ιστορία μας. Προσωπικά είμαι βέβαιος ότι μπροστά στο ανάστημα τόσων εκατομμυρίων Ελλήνων δεν θα μπορούσε να βρεθεί ξένος λαός και κυβέρνηση που να μη λάβει σοβαρά υπ’ όψιν της την αποφασιστικότητα και υπευθυνότητα ενός τέτοιου λαού. Ας πάψουμε επιτέλους να είμαστε ψοφοδεείς μπροστά στους ισχυρούς.
Ομως έτσι ή αλλιώς, με τον τρόπο της πειθούς ή με εκείνον της τόλμης ενός Ορθιου Λαού, η Κυβέρνηση του Πατριωτικού Μετώπου θα είχε μόνη της λυμένα τα χέρια για να στραφούμε σε έναν αγώνα καθολικής ανάπτυξης της χώρας. 

Με την εκμετάλλευση του ορυκτού μας πλούτου και των υποθαλασσίων κοιτασμάτων, με τη μεθοδική καλλιέργεια της γης, την ανάπτυξη της τοπικής μας βιομηχανίας και βιοτεχνίας, τον θαλάσσιο πλούτο, την εκσυγχρονισμένη ανάπτυξη του τουρισμού με την αξιοποίηση των εκατοντάδων χιλιάδων δικών μας εγκεφάλων και, τέλος, με την οργανωμένη προβολή του αρχαίου και του βυζαντινού μας πολιτισμού… 

Σταματώ εδώ για να δείξω ότι με όλες τις εκπληκτικές δυνατότητες αυτής της χώρας και αυτού του λαού, είναι βέβαιο ότι σε μικρό χρονικό διάστημα θα εξασφαλίζαμε την απόλυτη αυτάρκειά μας, θα ανεβάζαμε τα επίπεδα της Μόρφωσης, της Επιστήμης, της Ερευνας και του νεότερου πολιτισμού και θα διεκδικούσαμε με το σπαθί μας τη θέση που μας αξίζει ανάμεσα στην πρώτη δεκάδα, αν όχι εικοσάδα, των λαών της Ευρώπης και της Οικουμένης.
Μετά από πολλές προσπάθειες για τη δημιουργία αυτού του σωτήριου Μετώπου και κάτω από δύσκολες συνθήκες, χωρίς ποτέ να καταλάβω αυτή την άθλια, περιφρονητική και βλακώδη αντιμετώπισή μου όχι μόνο ως πολιτικού αλλά και ως καλλιτέχνη από εκείνο που αποκαλούμε «Αρχουσες Εξουσίες» παντός είδους, κατάφερα τελικά με τη βοήθεια του Καθηγητή Γ. Κασιμάτη να πείσουμε τον Μανώλη Γλέζο και τον Αλέξη Τσίπρα. Μαζί δημιουργήσαμε την Ε.ΛΑ.Δ.Α. (Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση) φιλοδοξώντας να γίνει το όργανο της μεγάλης πλειοψηφίας με τους στόχους που περιέγραψα.

Με αυτή την ιδιότητα καλέσαμε τον Λαό στις 12 Φεβρουαρίου του 2012 στην Πλατεία Συντάγματος. Εκείνη η συγκέντρωση που θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες που έγιναν ποτέ, νομίζω ότι επιβεβαίωνε την πεποίθησή μου ότι ο Λαός μας πίστευε ότι ενωμένος θα μπορούσε να πετύχει την έξοδο από τα Μνημόνια με ειρηνικούς τρόπους και να προχωρήσει προς την αναγέννηση της χώρας.
Είχαμε τότε συμφωνήσει, ο Μ. Γλέζος, ο Γ. Κασιμάτης κι εγώ, να σταθούμε μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη και τότε να κατεβεί από τη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας μαζί με τους βουλευτές του να μας συναντήσει δείχνοντας έτσι τη θέλησή μας να εργαστούμε χέρι – χέρι για τη δημιουργία του Μεγάλου Ενιαίου Λαϊκού Μετώπου.
Στο σημείο αυτό σταματά και αλλάζει η νεότερη Ιστορία μας (γιατί όλα έδειχναν ότι επιχειρούμε μαζί με τους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές ένα μεγάλο ιστορικό βήμα προς τα εμπρός).
Ομως ο Αλ. Τσίπρας και οι βουλευτές του δεν βγήκαν από τη Βουλή να ενωθούν μαζί μας, εμείς λουστήκαμε με τα δηλητηριώδη χημικά, ο Γλέζος λιποθύμησε και ο λαός αφού χτυπήθηκε άγρια από τα ΜΑΤ άρχισε από τότε απογοητευμένος την υποχώρησή του που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ενώ το μέλλον γίνεται ολοένα πιο σκοτεινό».

Είμαι «ομοφοβικός», «φασίστας» και «χριστιανοταλιμπάν»... (τώρα μπορώ να μιλήσω;)

2017-10-14 12:48

Ο δημοσιογράφος Νίκος Συρίγος γράφει για όσα τεκταίνονται στην επικαιρότητα για την αλλαγή φύλου και όχι μόνο... 

 

 

Μεγάλη βραδιά η χθεσινή. Σπουδαία. Η Ελλάδα πήγε μπροστά. Πολλά βήματα. Έτη φωτός.

 

Από το… σύμφωνο συμβίωσης είχαμε να νιώσουμε τέτοια χαρά. Νιώσαμε, ρε παιδί μου, Ευρωπαίοι… Ανοικτοί στις προκλήσεις των καιρών. Ανοικτοί γενικώς.

Καμαρώσαμε την… παλικάρι, με το μούσι της και τη φούστα της, που πανηγύρισε από τα θεωρεία της Βουλής και μας ήρθαν στο μυαλό για μια ακόμη φορά οι στιγμές που ο Κώστας φίλησε στο στόμα τον Μηνά, όταν ο Τσίπρας με τον Καμμένο και τις λοιπές… προοδευτικές δυνάμεις, είχαν αναγνωρίσει το δικαίωμα τους, να ζουν σαν ζευγάρι.

Μεγάλες στιγμές.

Δικαίωση αγώνων ετών και ετών...

Ξέρετε σε πόσα gay pride συμμετείχαν ο Μηνάς και ο Κώστας για να αναγνωριστεί το δίκαιο του αιτήματος του, να είναι ζευγάρι και να κάνουν οικογένεια;

Αλλά δεν μας/τους έφτανε αυτό.

Θέλανε και ο Μηνάς να μπορεί πριν καλά-καλά καταλάβει ότι υπάρχει, να έχει τη δυνατότητα να γίνει Σούλα… Στα 15 του. Γιατί όχι στα 14 ; Στα 12; Στα 8; Να κάνει η μάνα… Λάθος!

Μην γινόμαστε οπισθοδρομικοί τώρα…

Ποια μάνα; Αυτή που γεννήθηκε και θα πεθάνει μάνα ή η άλλη που γεννήθηκε πατέρας αλλά στην πορεία αποφάσισε πως θέλει να γίνει μάνα;

Τι σημαίνει δεν μπορεί να γίνει μάνα επειδή γεννήθηκε αρσενικός;

Σιγά μην μας πει η φύση τι γίνεται και τι δεν γίνεται…

Ποια φύση; Τώρα προέχει η πρόοδος! Να πάμε μπροστά. Έστω και με την όπισθεν… Ποια οικογένεια, τώρα, όπως την ξέρατε; Με τον μπαμπά, τη μαμά και τα παιδιά. Τι «παλιακά» είναι αυτά;

Η σωστή οικογένεια πρέπει να έχει δυο μπαμπάδες ή δυο μαμάδες, που θα πάρουν το καροτσάκι τους και θα πηγαίνουν, άμα λάχει, μέχρι τα Jumbo να κάνουν τα ψώνια τους… Αυτές είναι οι οικογένειες που είναι ΙΝ. Οι άλλες είναι passé…

Το ρεύμα, παιδιά, το ρεύμα! Μην χάσουμε την πρόοδο, επουδενί… Αυτή, που αν πεις «παιδιά, αυτό δεν είναι φυσιολογικό» σε λέει «ομοφοβικό»…

Αυτή, που αν αγανακτείς επειδή κάποια «καλόπαιδα» καίνε την ελληνική σημαία, σε λέει «φασίστα»…

Κι αυτή, που αν κάνεις τον Σταυρό σου, σε λέει «χριστιανοταλιμπάν»… Α… Κι αυτή που δίνει δικαίωμα σε έναν τύπο να εύχεται να «ψοφήσει» ένα κοριτσάκι που δίνει μάχη με τον καρκίνο αλλά πέφτει να «φάει» έναν άλλο που διαφωνεί δημόσια με την αλλαγή φύλου κτλ.

Τα πράγματα είναι απλά. Όσο, η πλειοψηφία, η πραγματική, όλοι εσείς, εμείς που διαφωνούμε με όλα αυτά, καθόμαστε στον καναπέ και το πιο βαρύ είναι να πατήσουμε κάνα… dislike στο Facebook, όλη αυτή η παρωδία θα συνεχίζεται… Και θα συνεχίζεται γιατί το σχέδιο άλωσης της χώρας που λέγεται Ελλάδα, για να φτάσει μέχρι το τέλος, το τέρμα, οι πυλώνες που κράταγαν όρθια αυτή την χώρα πρέπει να γκρεμιστούν… Κι αυτή η ιστορία δεν είναι τωρινή. Ξεκίνησε πριν από χρόνια… Πολλά χρόνια. Δεν υπάρχουν πιο συκοφαντημένες αξίες από την οικογένεια, την πατρίδα και τη θρησκεία… Δεν είναι το ξεκίνημα του «πολέμου» αυτό που ζούμε τώρα. Η κορύφωση του είναι…

Το ποιος θα νικήσει όμως στο τέλος, θα το αποφασίσεις εσύ… Ή τουλάχιστον πρέπει να το αποφασίσεις εσύ… Εσύ που φοβάσαι, να μην σε πουν ομοφοβικό, φασίστα και χριστιανοταλιμπάν. Κι ας ξέρεις ότι είσαι απλά φυσιολογικός, πατριώτης και θρησκευόμενος… Τι; Δεν τις θυμάσαι πια αυτές τις λέξεις; Πώς να τις θυμάσαι; Αφού στις έχουν θάψει... Εκεί που κάπου δίπλα, θα θάψουν κι εσένα… Με τις αξίες σου.

Τιμής ένεκεν.



Πηγή: http://www.newsbomb.gr/prionokordela/opinions/story/828399/eimai-omofovikos-fasistas-kai-xristianotalimpan-tora-mporo-na-miliso#ixzz4vTUM5Upc

Είναι θέμα ψήφων...επιεικώς !!

2017-10-06 16:01

  Είναι προφανές ότι δεν ξέρουμε πιά τί μας φταίει. Έχουμεαποπροσανατολιστείτελείως.
     Εδώ καίγεται ο κ@λος μας εδώ κι επτά χρόνια με την αισχρή προδοσία του πολιτικού κόσμου της χώρας,
     ..με την εθνική μειοδοσία των μνημονίων και των αποικιοκρατικών
συμβάσεων-σκανδάλωντύπου Fraport,
     ..με την καταπάτηση κάθε έννοια νομιμότητας, καθώς καταπατούνται βασικοί όροι και κανόνες του Συντάγματος,
     ..κι εμείς ασχολούμαστε με το ελάχιστο των ελαχίστων θέμα των σχολίων ενός αποσυρμένου πιά καλού ποδοσφαιριστή, σχετικά με την αλλαγή φύλου από τα 15 χρόνια.

     Το ίδιο το θέμα είναι σοβαρό, σοβαρότατο. Αλλά αντί να σχολούμαστε με την ουσία, ασχολούμαστε να κατηγορούμε τον κύριο Τσιάρτα ως ομοφοβικό, ή όχι.
     Και η ουσία εδώ έχει δύο σκέλη:

     Πρώτον: Μπορείς να θεωρήσεις ένα παιδί ως ψυχολογικά και λογικά ώριμο και συγκροτημένοάτομο στα 15 του, ώστε να του δώσεις την δυνατότητα -και μάλιστα με τόσο συνοπτικές και εύκολες διαδικασίες- να επιλέξει την δραματική και καθοριστική για την υπόλοιπη ζωή του επιλογή της αλλαγής φύλου;
     Αν είναι τόσο ώριμο στην ηλικία των 15 για τόσο δραματικές αποφάσεις, γιατί η πολιτεία δεν το θεωρεί ώριμο για να ψηφίσει, ή για ν' αποκτήσει δίπλωμα αυτοκινήτου,
     ..ή -το σπουδαιότερο- σε περιπτώσεις παραβατικής συμπεριφοράς του, γιατί ο νόμος το θεωρεί ανήλικο και το αντιμετωπίζει -πολύ σωστά- με άλλα μέτρα και σταθμά τόσο στην κρίση όσο και στην τιμωρία του, απ' ό,τι έναν ενήλικα;
     Ο νόμος λοιπόν που προωθείται, ως προς αυτό το σκέλος, δεν έχει καθόλου την έγνοια να λύσει κάποια κοινωνικά προβλήματα, παρά θέλει να καρπωθεί εντυπώσεις και πολιτικά οφέλη από την πολύ άγουρη ηλικία των 15, καθώς και απ' την ομάδα των ημιμαθών θολοκουλτουριαραίων που όλο και μεγαλώνει μέσα στην Ελλάδα της κρίσης και της ηθελημένης μη-παιδείας,
     ..κάνοντάς τους εν δυνάμει οπαδούς και φηφοφόρους μιάς fake Αριστεράς που κακοποιεί συνταξιούχους, ανέργους και μικροεπιχειρηματίες, αλλά χαϊδεύει ομοφυλόφιλους και κάθε λογής αποκλίνοντες.
     Διότι:

     Δεύτερον:  Ναι. Η ομοφυλοφιλία είναι απόκλιση.
     Αρκετά πιά μ' αυτή την πατέντα της "ομοφοβίας".  Όποιος τολμάει να αρθρώσει μία λογική άποψη σπεκουλάρεται και λασπώνεται ώς ομοφοβικός, ή ως τέρμα δεξιός ή ποιός ξέρει τί άλλο.
     Και η άποψη η λογική λέει πως η ομοφυλοφιλία είναι σεξουαλική απόκλιση. ΔΕΝ είναι το φυσιολογικό.
     Τον κ@λο τους να βαρούν κάτω όσοι θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ.
     Αν ήταν φυσιολογική σεξουαλική συμπεριφορά η ομοφυλοφιλία δεν θα υπήρχε συνέχεια κανενός έμβιου είδους στον πλανήτη. Και άλλωστε δεν θα υπήρχε η ανάγκη παρουσίας δύο φύλων σε όλο το ζωϊκό βασίλειο.
     Τέρμα, τελεία και παύλα.
    
     Κι εδώ κάπου υπεισέρχεται η παράνοια της διαφήμισης μιάς αποκλίνουσας σεξουαλικής συμπεριφοράς.
     Τί gay parade, τί διαμαρτυρίες συμπαράστασης, τί Athens Pride, τί στον Καιάδα όσους διαφωνούν, τί χλαπαταγή!
     Δηλαδή και καλά είσαι πού είσαι αποκλίνων στην σεξουαλική σου συμπεριφορά. Πρέπει να το κάνεις σημαία; Υπερηφάνεια; Παρέλαση
      Και όλοι εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να είμαστε κι εμείς περήφανοι για σέναΝα μην έχουμε άποψη περί της ορθότητας της επιλογής σου; Άποψη λέμε, όχι να σου επιβάλουμε τί θα κάνεις και τί όχι. Δικός σου λογαριασμός.
     Όπως άλλωστε και λογαριασμός του φετιχιστή, του μαζοχιστή, του οπαδού του Αυνάνα, του ουρολάγνου, του κοπρολάγνου, του γεροντόφιλου, και τόσων άλλων σεξουαλικών αποκλίσεων(παραφιλίες ονομάζονται επιστημονικά οι κάθε λογής σεξουαλικές αποκλίσεις απ' την πιό ανώδυνη ως την πιό επικίνδυνη όπως είναι η παιδοφιλία, ο σαδισμός, η εφαψιμανία, η επιδειξιομανία και πάει λέγοντας), για τις οποίες όσο δεν βλάπτουν τους άλλους δεν μας πέφτει λόγος.
     Τότε να κάνουμε και παρέλαση για τους φετιχιστές. Και τους λάτρεις του αυνανισμού. Και συμπαράσταση για τους ηδονοβλεψίες.
     Να βάλουμε κι από έναν μαζοχιστή σε κάθε πρωινάδικο ή μεσημεριανάδικο των καναλιών, που έχουν κατακλυστεί από ομοφυλόφιλους (κάθε εκπομπή κι από κανα δυό),
     ..να μαζοχίζονται μπροστά μας να γουστάρουμε. 
     Έτσι, για να διαφημίζουμε ως φυσιολογικό και πλειοψηφικό τί; Την απόκλιση και την μειοψηφία.

     Αν αυτό είναι λογική, αν δεν τάχουμε χάσει ακόμα, οκ. Συμφωνούμε.
     Ας συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε αν είναι ομοφοβικός ή όχι ο κάθε κύριος Τσιάρτας.
     Είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
     Αλλά αυτό το έχουμε διαπιστώσει και απ' αλλού!.. 

Πηγή: http://mandatoforos.blogspot.gr/2017/10/blog-post.html

Η άγνωστη λέξη «καθήκον» και η παραγωγή... τεμπέληδων

2017-09-28 16:49

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των νέων μας εδώ και 30 χρόνια δεν είναι η ανεργία αλλά η… εργασία. Ο νέος δεν φοβάται την αναδουλειά αλλά τη δουλειά. 

Το επίκαιρο άρθρο του Σαράντου Καργάκου.

«Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.

Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές "κουλοχέρηδων"... παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.

Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη "χειρώναξ", σαν δεύτερο συνθετικό το "άναξ", που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στον χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...

Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White collar workers».

Έτσι σήμερα, το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι... πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον OΤΕ ως έκτακτοι, τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναιδεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνο για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!), οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από "μηνύματα" του αφόρητου "κινητού" τους.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από τη ραθυμία, την αναβλητικότητα και τον φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.

Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνειπτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαυξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλαξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό.

Και το λεγόμενο "σχολικό" είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το "Αναγνωστικό", που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή;

Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο "χαρτογιακάς". Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά "Αναγνωστικά", καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως;

Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα-απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα "προσόντα" τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν, τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Πού θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά, ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.

Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που τη δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία, που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής.

Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτίρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα "Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη" και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού.

Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με... "Κέντρα Πολιτισμού", όπου "μπαγιαντέρες" κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου ! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα "εξ εσπερίας νέφη", χτυπάμε το κεφάλι μας. Και πού να φθάσουν τα "εξ Ανατολής", σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της.

Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα "κηφηνεία", που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά. Θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια.

Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;), δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νιώθουμε ντροπή, όταν στη μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι "γεραιοί" και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. "Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον". Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο, οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν!

Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. "Φτιάχνουμε" τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το "γυαλί", αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με "διακοποδάνεια", εορτάζουμε με "εορτοδάνεια" και πεθαίνουμε με "πεθανοδάνεια". Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να "απέλθει", πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς.

Έπρεπε να ζούσε τώρα... Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη».

 

Σαράντος Καργάκος

* Εκπαιδευτικός, ιστορικός, συγγραφέας

Το χυδαίο πρόσωπο της εξουσίας..

2017-08-28 15:21

Όποιος από μάς πιστεύει πως το πιόχυδαίο, το πιό σιχαμερόπρόσωπο της εξουσίας είναι αυτό που κόβεισυντάξεις και επιδόματα στους ανήμπορους,
     ..που υπερφορολογείακόμη και τους άνεργους και τους άπορους
     ..που ληστεύει την νόμιμα και τίμια αποκτημένη
περιουσία του κοσμάκη,
     ..είναι βαθιά γελασμένος.

     Το πιό αποτρόπαιο πρόσωπο της εξουσίας, είναι αυτό που δείχνει σε αυτούς που ήδη έχει καταστρέψει.

     Είναι αυτό που όταν δύο νεαρά και ορφανά αδέλφια,
     ..που ζούν επί πέντε χρόνια χωρίς ρεύμα και νερό, και χωρίς κανένα προνοιακό-κρατικό επίδομα,
     ..απειλούν να αυτοκτονήσουν πέφτοντας απ' την ταράτσα των εργατικών πολυκατοικιών όπου κατοικούν,
     ..εσύ σαν εξουσία τα οδηγείς στην Ψυχιατρική κλινική του Νοσοκομείου του Ρίου.

     Η εξουσία, το κράτος, η πολιτεία, απούσα στο δράμα των δύο συνανθρώπων (δράμα για το οποίο είναι η ίδια απολύτως υπεύθυνη),
     ..εξαντλεί το "καθήκον" της με λίγα ευρώ βενζίνη ή πετρέλαιο για τα οχήματα της πυροσβεστικής και των περιπολικών που "έσπευσαν" για την "διάσωση" των δύο αδελφών,
     ..καθώς και με τον εγκλεισμό τους σε ψυχιατρική κλινική.

     Τα δύο αδέλφια που τόσα χρόνια ζούσαν από το έλεος των γειτόνων, έβλεπαν επί πέντε χρόνια το φρικιαστικό, το εμετικό πρόσωπο της εξουσίας,
     ..αυτής που δίνει δυόμιση εκατομμύρια ευρώ αποζημίωση στον πρώην δοτό πρωθυπουργό-τραπεζίτη για μιά στρακαστρούκα που του γρατζούνισε τ' @@χίδια,
     ..ενώ αρνείται την παραμικρή συνδρομή για την στοιχειώδη επιβίωση δύο πολιτών της.

     Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που βρίσκουν δικαίωση όλοι όσοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προσπαθούν να ανατρέψουν αυτό το είδος εξουσίας, αυτήν την "τάξη πραγμάτων",
     ..αυτό το απάνθρωπο, τερατώδες και διαβολικό σύστημα που στρέφεται εναντίον των πολιτών, που είναι απολύτως εχθρικό προς τους αδύναμους και αδύνατους.
     Μιά εξουσία-χαμαιλέοντα, πολύχρωμη, πότε δεξιά και πότε "αριστερή", μα πάντα ίδια αφού υπηρετεί τον ίδιο σκοπό,
     ..που είναι η Παγκοσμιοποίηση και η Νέα Τάξη (φασιστικών) Πραγμάτων.
     Μιά εξουσία-δήμιο των φτωχών και των μικρών, και γλοιώδη γλύφτη των ισχυρών, των τοκογλύφων, των καθαρμάτων.

     Μιά εξουσία έναντι της οποίας οι πολίτες έχουν μόνον μία υποχρέωση:
     Την ανατροπή της και την αντικατάστασή της,
     ..από ένα σύστημα αμεσοδημοκρατικό, ανθρωποκεντρικό, ουμανιστικό, πολιτισμένο.

     Ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα είναι μόνον κοινωνικός, επιβεβλημένος,
     ..και άκρως δικαιολογημένος!..

 

mandatoforos.blogspot.gr

 

«Φτου - φτου!», «χτύπα ξύλο!» και άλλα χρήσιμα σλόγκαν - ξόρκια για να αποτρέψετε νέο τρομοκρατικό κτύπημα

2017-08-21 21:19

Η εποχή μας είναι υποτίθεται μία εποχή μετα-χριστιανική (και εν πολλοίς αντι-χριστιανική) και αυτό, σύμφωνα με τους ινστρούχτορες της νέας εποχής, είναι δείγμα «προόδου» και «εξέλιξης» της κοινωνίας μας. Σε μια τέτοια εποχή η πίστη χλευάζεται και οι άνθρωποι της πίστης (και για να είμαστε ειλικρινείς της χριστιανικής πίστης) σαρκάζονται, εξοβελίζονται από την δημόσια σφαίρα, περιθωριοποιούνται και στιγματίζονται ως «σκοταδιστές».

 
Κι όμως η πολιτικά ορθή / νεοταξική / αριστερή «χοντρή κυρία» που έχει κάτσει στο σβέρκο μας, μας βαράει με το καμουτσίκι και μας σέρνει στον γκρεμό, έχει συστήσει δικές της θρησκευτικές νόρμες, αλάθητα, ιερά σεβάσματα, δεισιδαιμονίες, ξόρκια και ξεματιάσματα.
 
Πάρτε παράδειγμα το τι ακολουθεί μετά από κάθε νέο τρομοκρατικό κτύπημα. Τα ίδια και τα ίδια χιλιοειπωμένα σλόγκαν γράφονται και ακούγονται από επώνυμους και ανώνυμους. «Δεν φοβόμαστε», «Είμαστε ενωμένοι», «Η αγάπη θα νικήσει», «Όχι στο μίσος» κλπ. Δεν ξέρω αν ξέχασα τίποτε. Φυσικά, παρακάμπτω το γεγονός  ότι κάθε είδους ανάλογο σλόγκαν είναι ουδετεροποιημένο ιδεολογικά, άχρωμο και άγευστο, κάτι που δεν συμβαίνει, όταν υπάρχει (ή ακόμα και όταν δεν υπάρχει) κάποιο βίαιο επεισόδιο από τον χώρο της «ακροδεξιάς». Εκεί δεν αρκεί μια γενικόλογη, ουδέτερη αναφορά στο «μίσος», αλλά οι ταμπέλες βοούν και οι όχλοι ουρλιάζουν «όχι στους φασίστες», «όχι στους ναζί», «όχι στους λευκούς» (!) κλπ 
 
Επανερχόμαστε στα ξόρκια. Γιατί περί ξορκιών μιλάμε. Ξόρκι είναι υποτίθεται μία λέξη ή φράση που θεωρείται ότι διώχνει το κακό πνεύμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το κακό πνεύμα είναι οι «ενσωματωμένοι» τρομοκράτες της διπλανής πόρτας ή εισαγόμενοι που βρήκαν ανοιχτή την πόρτα (“open borders!”) και μπήκαν. Όλοι αυτοί που κινούνται στο σκοτάδι ετοιμάζοντας το νέο τους κτύπημα, υποτίθεται ότι εάν ακούσουν ανάλογα τρομακτικά και παντοδύναμα σλόγκαν / ξόρκια θα νεκρώσουν από τον φόβο τους (πιθανόν και να κατουρηθούν πάνω τους) και κάθε κακή τους σκέψη ή «αρνητική ενέργεια» θα διωχθεί. 
 
Εγώ λοιπόν ο άπιστος και αιρετικός που δεν πιστεύω στα ξόρκια και στα ξεματιάσματα του νεοταξικού αριστερού νεο-σκοταδισμού, αμφισβητώ τους σοφούς του κόσμου τούτου και θέτω σε εξέταση με βάση την λογική (!) όλα τους τα κλισέ σλόγκαν – ξόρκια. 
 
«Είμαστε ενωμένοι». Πολύ ωραία θα πει κι ο Αχμέντ της διπλανής πόρτας. Μαζευτείτε, συγκεντρωθείτε, να σας καθαρίσω καλύτερα. Δηλαδή, για να μιλήσουμε σοβαρά, ας υποθέσουμε ότι εισβάλει ένας αλαχακμπάρης κραδαίνοντας φαλτσέτα στο σπίτι μου, με σκοπό να κόψει σε φέτες εμένα, την γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Εάν του πω «εμείς εδώ είμαστε ενωμένοι» θα γλιτώσω το πετσόκομα;
 

 

Εάν του πω «η αγάπη θα νικήσει», θα τον πείσω; Μήπως εάν τοποθετούσα στην είσοδο του σπιτιού μια κόκκινη καρδούλα, ένα ροζ κεράκι και ένα χαριτωμένο αρκουδάκι; Για να μιλήσουμε σοβαρά. Είναι υποχρεωμένος ο άλλος να δεχτεί και να συμφωνήσει ότι η αγάπη θα νικήσει; Γιατί δηλαδή, σώνει και καλά, θα νικήσει η αγάπη; Στημένο είναι το ματς; Εάν ο άλλος με την "διαφορετική κουλτούρα" (και με την φαλτσέτα), υποστηρίζει και γουστάρει το μίσος, δεν ακούγεται όλο αυτό το «η αγάπη θα νικήσει» λίγο μονοδιάστατο, απόλυτο, «φασιστικό» - και ναι! ρατσιστικό; Μην ξεχνάτε ότι είμαστε σε καιρούς εξύμνησης του σεβασμού στη "διαφορετικότητα". Σαν λες του φανατικού οπαδού μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ότι σώνει και καλά θα νικήσει ο αιώνιος αντίπαλός του. Έχεις δικαίωμα να το κάνεις αυτό;  (Βεβαίως για να μιλήσουμε ακόμα πιο σοβαρά, οι έννοιες «αγάπη» και «μίσος» είναι σχετικές και ερμηνεύονται κατά το δοκούν. Και ο άλλος θα σου πει ότι αγαπάει τον Αλλάχ και το νόμο του, ενώ εσύ ο άπιστος μισείς την Σαρία. Κάνοντάς σε φέτες λοιπόν σε κάνει να φύγεις από αυτό το «μίσος» και να έρθεις στην αληθινή «αγάπη». Μπορεί να μην ταιριάζει στην δική σου κοσμοαντίληψη, αλλά ο πιστός μιας θρησκείας θεωρεί τον εαυτό του κάτι σαν απόστολο της αγάπης…).
 
Τα παραπάνω ισχύουν και για το σλόγκαν / ξόρκι«Όχι στο μίσος».
 
Και πάμε στο «Δεν φοβόμαστε». Εδώ έχουμε, υποτίθεται, μια δήλωση θάρρους. Είναι όμως έτσι; Εάν σε σύρουν στο εκτελεστικό απόσπασμα και ετοιμάζεσαι να ακούσεις το πυρ, μπορείς να κάνεις τέτοιες δηλώσεις, εάν το λέει η καρδιά σου. Εάν όμως λάβεις μία πληροφορία ότι έρχεται ένα τσουνάμι σε λίγες ώρες και θα κτυπήσει την παραλιακή πόλη που βρίσκεσαι και παρόλα αυτά εσύ επιλέγεις να κάθεσαι ανέμελος κάτω από την ομπρελίτσα σου στην παραλία, κρατώντας σφικτά μαζί σου τα παιδιά σου, απαγγέλλοντας κάθε δυο δευτερόλεπτα, εν είδει μάντρα, το «δεν φοβόμαστε», δεν είσαι ατρόμητος, είσαι ηλίθιοςκαι στην συγκεκριμένη περίπτωση δολοφόνοςτων παιδιών σου. Όχι μόνο παραμελείς να εποπτεύσεις και να προστατεύσεις τα παιδιά σου, αλλά εν γνώσει σου εκθέτεις ανθρώπινες υπάρξεις που σε εμπιστεύονται και για τις οποίες έχει απόλυτη ευθύνη, σε άμεσο κίνδυνο. Και ενώ σε νομικό επίπεδο, σε ολόκληρο τον σύγχρονο κόσμο, τέτοιες συμπεριφορές είναι ποινικά κολάσιμες, σε πολιτειακό / κοινωνικό επίπεδο, όταν ένα κράτος εκθέτει εν γνώσει του σε άμεσο κίνδυνο την ζωή των υπηκόων του, για τους οποίους υποτίθεται μεριμνά, όχι μόνο δεν δικάζεται, όχι μόνο δεν ανατρέπεται (!), όχι μόνο δεν στιγματίζεται, αλλά επαινείται (!!!) ως «δημοκρατικό», «προοδευτικό», «ανοιχτό» κλπ. 
 
Τα δε τρομοκρατικά χτυπήματα, όλοι αυτοί οι εγκληματίες πολιτικάντηδες (σε αρραγή συνεργασία με τους κολαούζους τους καναλάρχες - mediaκράτορες και αντάμα με τους διάφορους «ακτιβιστές»), προσπαθούν να τα περάσουν ως «αναγκαίο κακό», σαν κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο, κάτι σαν ένα χτύπημα της φύσης ή της «μοίρας». Εξ ου και η ανάγκη των ξορκιών.  
 
Μόνο που στο επόμενο χτύπημα (που θα σπεύσουν να «καταδικάσουν» όλοι οι ηγέτες του «σύγχρονου κόσμου»), μπορεί να είναι το παιδί μου και το παιδί σου. Εσύ ή εγώ. Τι λες, θα έχει πιάσει το ξόρκι;
 
Η εγνωσμένη αποτελεσματικότητα των «φτου –φτου!», «μακριά από εμάς» και «χτύπα ξύλο» ως εγγυημένων αποτρεπτικών μέσων δυσμενών εξελίξεων στην ζωή μας εγγυάται ότι θα πιάσουν.

Σαν να μη πέρασε μιά μέρα..

2017-08-21 15:59

 Αύγουστοι, διακοπές, καλοκαίρια έρχονται και φεύγουν,
     ..και η προδοσία, η πολιτική (και όχι μόνον)αλητεία, η υποκινούμενη κρίση, μας περιμένουν να γυρίσουμε,
     ..επίμονα, σαδιστικά, με σχέδιο εξόντωσης, με
στόχους "τριτοκοσμοποίησης" της χώρας.

     Με διάφορους γελοίους (γελοιοδέστατους) τύπους, προεξάρχοντος του πρωθυπουργού, η κυβέρνηση προχωρά την ανάθεση έργου που έχει αναλάβει απ' το γερμανικό Δ' Ράϊχ, διαμέσου της νεοφασιστικής Ευρωπαϊκής "Ένωσης".
     Το σχέδιο δεν σταματά ποτέ, καλοκαίρι-ξεκαλοκαίρι, με καταστροφές ή μή, με λιμούς, σεισμούς, και καταποντισμούς.
     Γνωρίζουν πως αν δώσουν μιά ευκαιρία ανάσας, έναν τόνο επιείκειας, θα θεωρηθεί κακό προηγούμενο, και δεν θέλουν.
     Θέλουν να τελειώσουν την βρώμικη δουλειά, πριν ο λαός πάρει απόφαση πως μόνον με τηνεξέγερση θα σταματήσει το κακό.

     Το μικρό ανθρωπάκι χωρίς τσίπα, την ώρα που η φωτιά κατάκαιγε την μισή Αττική,
     ..έκοβε το επίδομα θέρμανσης από τους δικαιούχους.
     Την ώρα που μετακινούνταν με αεροπλάνα και κότερα,
     ..έκοβε την επιδότηση εισητηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς για τους φοιτητές και τους ανήμπορους.
     Την ώρα που οι υπουργοί του ξημεροβραδιάζονταν σε πισίνες, καμπάνες και σπά,
     ..έκοβαν την επιδότηση ενοικίου για τους άπορους φοιτητές και τις ταλαίπωρες οικογένειές τους.

     Την ίδια ώρα τα νοσοκομεία αγκομαχούσαν χωρίς προσωπικό και υλικά να τα φέρουν βόλτα στις αυξημένες ανάγκες του καύσωνα, των ατυχημάτων, της αυξημένης λόγω τουρισμού κίνησης.
     Κάθε φωτιά έκαιγε τριπλάσια έκταση από αυτή που θα έκαιγε κανονικά αν υπήρχαν λεφτά για καύσιμα, ανταλλακτικά και σέρβις για μηχανήματα που θα χάρασσαν αντιπυρικές ζώνες,
     ..αν υπήρχαν λεφτά για συντήρηση και ανανέωση του γερασμένου στόλου πυροσβεστικών αεροπλάνων και ελικοπτέρων.
     Αλλά πού λεφτά;
     Σε ένα κράτος υπό διαλύση που πρώτη και μέγιστη προτεραιότητα είναι όχι οι υποδομές, αλλά η πληρωμή των τοκογλύφων, δεν περισσεύουν λεφτά για τον λαό και την χώρα.

     Όλα εξυπηρετούν έναν στόχο: την υποβάθμιση ενός κράτους από κυρίαρχο σε εξαρτημένοπροτεκτοράτο,
     ..μέσω της εξαθλίωσης του λαού που το κατοικεί.
     Αυτόν ακριβώς τον στόχο εξυπηρετούν και οι καταργήσεις κάθε λογής επιδομάτων.

     Είναι τόσο αγαθοί οι διεθνείς απατεώνες και τοκογλύφοι της "Ένωσης" ώστε να πιστεύουν πως θα αποπληρωθούν τα τεράστια χρέη που ισχυρίζονται ότι έχουμε με το κόψιμο επιδομάτων και συντάξεων, με την υπολειτουργία Υγείας, Παιδείας, και Δημόσιας Τάξης;
     Όχι βέβαια.
     Ο απώτερος σκοπός είναι το καθολικό ξήλωμα του κοινωνικού κράτους.
     Στόχος είναι να καταστραφεί η κοινωνική ασφάλεια που ένοιωθε (όση ένοιωθε) ο πολίτης,
     ..να μείνει έρμαιο στην "καλή διάθεση" των εργοδοτών των μεγάλων διεθνών επιχειρήσεων, και των τραπεζών.

     Και όσο τον στόχο αυτόν τον υπηρετεί και τον προωθεί μιά τάχα αριστερή κυβέρνησητόσο καλύτερα για τους απατεώνες-κατακτητές.

     Εξ ού και το ανθρωπάκι χωρίς τσίπα είναι τρις χειρότερο και πολύ πιό επικίνδυνο από οποιαδήποτε δεξιά πέρασε από την χώρα,
     ..συμπεριλαμβανομένης και της (φανερής) χούντας των συνταγματαρχών.

     "Καλό χειμώνα" είπαμε;
     Δεν είπαμε.
     Κακόν, λοιπόν, και ψυχρό μας χειμώνα!.. 

mandatoforos.blogspot.gr

Προϊόντα: 1 - 10 από 365
1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>