ΓΝΩΜΗ-ΑΡΘΡΑ

Ας βγούμε μια ώρα αρχύτερα απ' το σκατοευρώ.... Του Χάρρυ Κλυνν

2014-07-01 22:47

Αν ειναι να βγαίνει κάθε μέρα λίγο-λίγο η ψυχή μας, ας βγει μια και καλή κι ας ησυχάσουμε... Ας βγούμε μια ώρα αρχύτερα απ' το σκατοευρώ... 
Ας βγούμε κι ας πεινάσουμε όπως προσπαθούν να μας στουμπώσουν τα μυαλά οι ξένοι τοκογλύφοι, οι ντόπιοι δωσίλογοι και τα παπαγαλάκια των καναλιών.

Όλοι λένε ότι θα δυστυχήσουμε αν σταματήσουν να γίνονται εισαγωγές, αλλά έκατσε κανείς από εσάς να σκεφτεί τι ακριβώς εισάγουμε και τι ακριβώς θα πάψει να έρχεται στην Ελλάδα;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε αυτοκίνητα. Τότε να δείτε κλάμα που θα ρίξουν Γερμανοί και Γάλλοι που δεν θα ξαναπουλήσουν ούτε ένα αυτοκίνητο τα επόμενα χρόνια.

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε γάλα, τυριά και βούτυρο. Τότε να δείτε κλάμα που θα ρίξουν τα φασιστόμουτρα οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί.

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε ξηρούς καρπούς από την Τουρκία!

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε καρπούζια και σταφύλια από την Αφρική!

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε σταφίδες από την Χιλή... (Αν είναι δυνατόν!)

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε σπορέλαια και άλλα γράσα.

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε ρετσίνα από την Καλιφόρνια (Θου Κύριε!)

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε τις εκατοντάδες είδη από οινοπνευματώδη ποτά.

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε τυριά, κονσέρβες, κέικ, ζαμπονάκια κλπ.

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε κινητά, τηλεοράσεις, υπολογιστές και τα χίλια δυο ηλίθια γκάτζετ που στραβώνουν τον κόσμο.

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε τα εκατοντάδες είδη καπνού, πούρων και άλλων δηλητηρίων.

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε τα παντζάρια τουρσί από την Γερμανία (Θεέ μου, Θεέ μου!)

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε τα δεκάδες είδη ξένων γλυκών και σοκολατοειδών που στέλνουν τα λεφτά μας στο εξωτερικό και την χοληστερίνη μας στα ύψη.

• Θα σταματήσουμε να εισάγουμε ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια, και πληθώρα από άχρηστα είδη για το σπίτι... (Μέχρι κόφτης για να κόβεις σε ίσια κομμάτια την μπανάνα υπάρχει!)

Ας επιστρέψουμε στην εποχή του 60.

Ας περπατήσουμε και πάλι ήσυχοι στον άδειο δρόμο.

Ας κοιμηθούμε το βράδυ χωρίς να ξυπνάμε από τον κάθε αργόσχολο ηλίθιο που τριγυρνάει με το αμάξι ακούγοντας τουρκογύφτικα καψουρολαϊκά ή χαζά ραπ στην διαπασών.

Ας φάμε λιγότερο και ας χάσουμε το υπέρβαρο λίπος μας.

Ας κάνουμε πάλι γιορτές-ρεφενέ.

Ας ξανακάνουμε αληθινούς φίλους, αντί για τους ηλεκτρονικούς που έχουμε σήμερα.

Ξυπνάτε ζωντόβολα Έλληνες...

Έχουμε περάσει δια πυρός και σιδήρου...

Έχουμε δώσει τα φώτα του πολιτισμού στον κόσμο...

Έχουμε τσακίσει στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο την ιταλική και γερμανική υπερδύναμη...

Και έχουμε καταντήσει σήμερα να ζητιανεύουμε από τους κωλοευρωπαίους και να τους παρακαλάμε να μας βιάζουν επί καθημερινής βάσης, προκειμένου να έχουμε βίντεο και κινητό!

Και από πάνω καθόμαστε να μας βρίζουν, να χυδαιολογούν εις βάρος μας, να μας φτύνουν, να μας εξευτελίζουν... Χίλιες φορές προτιμότερο χωρίς το νόμισμα της Ευρωμαφίας, παρά χωρίς δύναμη ψυχής, κουράγιο και αξιοπρέπεια...

 

kontranews.gr

Πλησιάζει το τέλος του καθεστώτος στην Ελλάδα;

2014-07-01 16:46

Ένα καθεστώς καταρρέει εξ αιτίας δύο παραγόντων. Είτε από επανάσταση και ανατροπή, είτε από διακοπή της χρηματοδότησής του.
Το παρασιτικό καθεστώς που εξουσιάζει την Ελλάδα, δεν μπορεί πλέον να βρει χρήματα από το εξωτερικό με δανεισμό για να επιβιώσει. Έχει στραφεί λοιπόν αποκλειστικά στο εσωτερικό και στραγγίζει τον ελληνικό λαό με εξοντωτική και αντισυνταγματική φορολόγηση.

Τα πράγματα όμως δεν πηγαίνουν καλά για το καθεστώς, ούτε προς αυτή την κατεύθυνση. Οι ευσυνείδητοι πολίτες, δηλαδή αυτοί που συνήθως πλήρωναν και όχι τα λαμόγια που ξεφεύγουν, βρίσκονται πλέον σε αδυναμία να ανταποκριθούν. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τα ληξιπρόθεσμα χρέη νοικοκυριών και επιχειρήσεων προς Δημόσιο, τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία, ανέρχονται στο ιλιγγιώδες ποσό των 158,9 δισ. ευρώ ή 87,3% του ΑΕΠ!!!!!!!!!!! Δηλαδή οφείλεται σχεδόν στο εσωτερικό ένα ολόκληρο ΑΕΠ…

Από το ασύλληπτο αυτό ποσό οφειλών, 1) 66,4 δισ. ευρώ είναι οφειλόμενοι φόροι προς το δημόσιο, 2) 77 δισ. ευρώ είναι «κόκκινα» δάνεια προς τις τράπεζες (δηλαδή τα δάνεια που δεν πληρώνονται και όχι αυτά που πληρώνονται ακόμα κανονικά) και 3) 15,5 δισ. ευρώ είναι οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Μόνο για το πρώτο πεντάμηνο του 2014, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία, ανέβηκαν με ρυθμό, ένα δισεκατομμύριο ευρώ περίπου το μήνα!!!! Καταλαβαίνουμε άραγε τι σημαίνει αυτό;

Σε πανικό βρίσκεται πλέον το καθεστώς. Και ο πανικός αυτός μεγάλωσε εξ αιτίας του ότι μέχρι το τέλος Ιουνίου, δεν είχαν υποβληθεί περίπου δύο εκατομμύρια φορολογικές δηλώσεις. Οι δηλώσεις αυτές είναι εκείνες που αναμένεται να φέρουν έσοδα στο καθεστώς. Είναι εκείνες από τις οποίες ζει η Ελλάδα. Εννοείται ότι θα υποβληθούν τελικά οι φορολογικές δηλώσεις, αλλά κανείς δεν γνωρίζει σε ποια οικονομική δυνατότητα βρίσκονται οι αντίστοιχοι φορολογούμενοι για να καταβάλουν τις οφειλές τους.

Σε κάθε περίπτωση, όλα δείχνουν ότι οι φορολογούμενοι εξαντλούνται με ταχύτατο ρυθμό και προφανώς πολλοί εξ αυτών θα προσπαθήσουν πρώτα να διασώσουν τη ζωή τους και τη ζωή των οικογένειών τους και εάν και εφόσον περισσέψει κάτι θα αποδώσουν προς το καθεστώς.

Μετά από όλα αυτά τίθεται το ερώτημα: Πλησιάζει άραγε το τέλος του ελληνικού παρασιτικού καθεστώτος που κατέστρεψε τη χώρα; Είναι τελικά η οικονομική αδυναμία των Ελλήνων η ακούσια σιωπηλή τους επανάσταση; 

ΥΓ. Μια μόνο δυνατότητα έχει το καθεστώς για να επιβιώσει. Να προβεί σε ρύθμιση των ληξιπροθέσμων οφειλών σε πάνω από εκατό μηνιαίες δόσεις, όπως εξάλλου έκανε στην Ιταλία ο Ματέο Ρέντσι (120 δόσεις). Κάτι τέτοιο όμως δεν το επιτρέπει η τρόϊκα στην Ελλάδα. Να δούμε λοιπόν, αν τελικά η τρόϊκα θα διασώσει ή θα θυσιάσει τον εντολοδόχο της.

hassapis-peter.blogspot.

ΓΥΜΝΗ πλέον η Ελληνική Δικαιοσύνη με το δόγμα: ΖΗΣΕ κι άσε τους άλλους να ΠΕΘΑΝΟΥΝ

2014-06-26 22:00

Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή. Μα τι τυφλή; Δεν είναι απλά τυφλή, είναι θεόγκαβη. Περπατά, σκοντάφτει, πέφτει κάτω και επιμένει.


του Στρατή Μαζίδη

Νόμιμο ήταν το χαράτσι.

Νόμιμο ήταν όλο αυτό το σταδιακό ψαλίδισμα μέχρι της εξαφάνισης των μισθολογικών απολαβών και συντάξεων των Ελλήνων.

Νόμιμη ήταν η ...μόνιμη έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης.

Νόμιμη είναι και η προκαταβολή φόρου 55%.

Νόμιμη η εκτίναξη των τιμών των καυσίμων.

Νόμιμη η απώλεια των αισθήσεων παιδιών από την πείνα μέσα στις σχολικές αίθουσες.

Νόμιμη ήταν και η διαμονή οικογένειας στην Πάτρα με τρία παιδιά σε ένα σπίτι από χαρτοκιβώτια κάπου στο πουθενά της εθνικής οδού.

Όλα ήταν νόμιμα αγαπητοί. ΟΛΑ! Εκτός από την περικοπή των ήδη παχυλών αποδοχών τους. Αυτή ήταν παράνομη.

Το δικό μας ξέσκισμα, η εκτέλεση των ονείρων μας, το πέταμά μας στο δρόμο ΥΠΗΡΞΕ ΝΟΜΙΜΟΜΑΤΟ.

Δικαιοσύνη είναι αυτό; Ρε ουστ!

Θυμάμαι όταν ο μακαρίτης ο Γιαννόπουλος τους διπλασίασε τότε τις αποδοχές. "Οι δικαστικοί πρέπει να αμοίβονται καλά για να επιτελούν το έργο τους" έλεγε ένα επιχείρημα. Σοβαρά; απαντούσα. Αν είσαι λαδιάρης, είσαι λαδιάρης όσα και να πληρώνεσαι. Κι έπειτα ήθελαν κι έγιναν δικαστικοί. 

Η Ελλάδα δε γεννά πλέον ούτε Πολυζωίδηδες ούτε Τερτσέτηδες. Γεννά εν πολλοίς (για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα) καλοβολεμένους δημοσίους υπαλλήλους διότι τέτοιοι είναι κι οι δικαστικοί για την ποιότητα και την ταχύτητα της δουλειάς των οποίων, μεγάλο μέρος πλέον του ελληνικού λαού κάνει δεύτερες σκέψεις.

Δε συγκινήθηκαν όταν έβλεπαν τις πρώτες αυτοκτονίες και τα δάκρυα. Έσπευσαν όμως μόλις ψαλιδίστηκαν κατά τι τα χιλιάρικια που τους αμοίβουμε ώστε να αποφασίσουν υπέρ του εαυτού τους.

ΓΥΜΝΗ πλέον η Ελληνική Δικαιοσύνη. Την ΠΕΡΙΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ και την ΠΕΡΙΓΕΛΟΥΝ ΟΛΟΙ!

 
 
 
freepen.gr

Η πρώτη αφρικανική τριτοκοσμική χώρα που είναι κράτος-μέλος της ΕΕ, είναι η Ελλάδα

2014-06-26 16:53

Γιάννης Λαζάρου

Η πρώτη αφρικανική τριτοκοσμική χώρα που είναι κράτος-μέλος της ΕΕ, είναι η Ελλάδα. 
Όπως οι τσέπες μας είναι άδειες από τα ευρωπαϊκά νομίσματα, έτσι πλέον είναι άδειο και το σακούλι που κουβαλούσε ο καθένας μας και μέσα είχε Ελλάδα. Μάς έμεινε ένα σακούλι αδειανό, ούτε ψίχουλο πατρίδας μέσα. 

Απομονωμένοι στον μικρόκοσμο του εγωκεντρισμού μας αφήσαμε τα πάντα να γίνουν σκόνη νομίζοντας ότι η Ιστορία θα μάς σώσει για άλλη μια φορά, η Παναγία θα μάς σώσει για άλλη μια φορά, η θεά Τύχη θα μάς σώσει για άλλη μια φορά. Φθάσαμε στο σημείο να παρομοιάζουμε το γκολ του ποδοσφαιριστή Σαμαρά σαν αυτό που θα τύχει και σε εμάς γιατί είμαστε Έλληνες, αλλά ουδείς σκέπτεται ότι για εμάς διαιτητής δεν σφύριξε μέσα σε 5 χρόνια ούτε ένα πέναλτι υπέρ μας την ώρα που παίζαμε στο δικό μας γήπεδο που λεγόταν «Ελλάδα», θα σφυρίξει τώρα που το γήπεδο ανήκει σε άλλους; 

Μελέτες σχεδιασμού είναι ήδη φτιαγμένες για το πως θα πρέπει να ζεις για τα επόμενα 30 χρόνια. 650,000 Έλληνες θα πρέπει να αλλάξουν είδος εργασίας. 20 χρόνια οικοδόμος και τώρα θα πρέπει να μάθεις πώς να ανακατεύεις μπεσαμέλ για μια θέση σε εστιατόριο για βόρειους τουρίστες. 500,000 εργαζόμενοι θα πρέπει να μεταναστεύσουν εσωτερικά από τη Αθήνα και την Θεσσαλονίκη για να βρουν μεροκάματο. Να πάνε μισό εκατομμύριο εργάτες στο χαμό σε μια άλλη πόλη και στον χαμό να ζητήσουν μεροκάματο από ποιον; Έχουν αποφασίσει μετακίνηση εργατικού δυναμικού κι εμείς ακόμη λέμε ότι είμαστε ελεύθεροι επειδή δεν είμαστε φυλακή. Ο αναγκαστικός περιορισμός κατ’ οίκον που έχουν επιβάλλει στους Έλληνες αφού ούτε ποδήλατο δεν έχουν να μετακινηθούν, τον λένε ελευθερία. Καλύτερα τότε στην φυλακή να έχεις και παρέα γιατί η μοναξιά της απόγνωσης και της αναμονής της απώλειας στέγης είναι αβάσταχτες. 

Ποιοι θα είναι αυτοί οι Έλληνες που θα πάνε σε χωριά και νησιά να χτίσουν ξενοδοχεία αφού με την τροπολογία που πέρασε ο Μανιάτης για τον πολεοδομικό σχεδιασμό, δεν υπάρχει περιορισμός κλινών σε περιοχές κάτω των 2,000 κατοίκων. Αφού κατέστρεψαν οικογένειες επί δύο δεκαετίες με οικοτουρισμούς και ξενώνες 5 δωματίων, που κόστισαν με τις μίζες σε επιτροπές ελεγκτών όσο 10 πολυκατοικίες, έρχεται τώρα ο υπουργός να τα κάνει όλα ίσιωμα. Κάτσε εσύ που περίμενες με ένα room to let στα Κύθηρα και στην Σαμοθράκη να βγάλεις μεροκάματο. Όπως θα στηθεί το πολυτελές τέρας του Άραβα ή του Γάλλου επενδυτή δίπλα στην θάλασσα ή πάνω στον Όλυμπο δεν θα έχεις ούτε room να κοιμίσεις την οικογένειά σου. 

Και σαν να μην έφτανε το ξεπούλημα το δικό σου αλλά πάνω από όλα της ελληνικής γης, η κυβέρνηση λέει το ασύλληπτο μέσα στην Βουλή: «αν θέλουμε να παράγουμε πλούτο χωρίς δανεικά, από την αγοραπωλησία και όχι από άυλους τίτλους, τότε χρειαζόμαστε επενδύσεις». Τα συμβόλαια που δίνουν γη και ύδωρ για την κυβέρνηση είναι «άυλοι τίτλοι», μόνο αέρας και γη. Γι αυτό κατευθείαν να χτίσουν οι επενδυτές για να υπάρχει πλούτος. Πλούτος για ποιον; Για την Ελλάδα που έδωσε ελληνική κυριαρχία και ο Μανιάτης το ονομάζει αυτό «άυλο τίτλο»; 

Αυτό ακούστηκε μέσα στην Βουλή που ψήφιζαν οι κυβερνήτες και αντί οι αντιπολιτευόμενοι να κάνουν το Α’ Θερινό Τμήμα της Βουλής πραγματικά θερινό μην αφήνοντας καρέκλα και έδρανο στην θέση του, είπαν απλά ΟΧΙ. Το «ΟΧΙ» δεν είναι λέξη, κύριοι της αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης, είναι πράξη. Αλλά εσείς τον χαβά σας. Κουβέντες, κουβέντες, κουβέντες να τσουλάνε οι μέρες και οι «άυλοι τίτλοι» να δίνονται άνευ αντίδρασης. 

Ειλικρινά, είναι να αναρωτιέται κανείς τι έχει μέσα στο κεφάλι του ο κάθε ένας που ακόμα δεν έχει πάρει είδηση του τι έχει συμβεί και τι θα συμβεί αποδεδειγμένα από το 2015 και μετά. Νομίζει ότι θα πέφτει ο παράς μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει; Θεωρεί ότι θα συνεχίσει να κόβει χρήμα η ΕΕ για να τον πληρώνει; Να τον πληρώνει να τον κάνει τι; Να τον ντύσει δημόσιο υπάλληλο τσολιά και να φωνάζει έξω από τις ελληνικές ταβέρνες «edo to kalo germaniko loukaniko”; Θεωρεί ότι οι συντάξεις των γερόντων θα τον σώσουν; Θεωρεί ότι θα γυρίσει ο τροχός; Θεωρεί ότι τα δύσκολα πέρασαν; 
Πέρασαν τα δύσκολα, αλλά όχι για εμάς αλλά για την Δημοκρατία του Σαμαρά ο οποίος στο Αμερικανοεβραϊκό Συνέδριο στις Βρυξέλλες δεν είδε καμία ρατσιστική επίθεση εναντίον του ελληνικού λαού αντιθέτως μέσα στην αλαζονεία του νικητή δήλωσε: «Στην Ελλάδα η Δημοκρατία παρά τα πλήγματα που δέχθηκε από λαϊκιστές, στάθηκε όρθια» χαρακτηρίζοντας ότι όποιος στραφεί ενάντια στην δική του Δημοκρατία είναι τρομοκράτης. 

Εκεί φθάσαμε. Χαρακτηρισμένοι τριτοκοσμικοί μετανάστες μέσα στην ίδια μας την χώρα, κατ’ οίκον περιορισμένοι σε ένα σπίτι προς κατάσχεση χωρίς μερτικό δικαιοσύνης και με την σφραγίδα του τρομοκράτη χαραγμένη στο χέρι μας. Ευχαριστούμε Ellada.-

lazarouyiannis.blogspot.gr

 

 

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Γκόοοολ!

2014-06-25 14:49

Γκόοοολ!

Από το διάβασμα και μόνο του τίτλου, είμαστε βέβαιοι ότι οι «δυσκοίλιοι» ξεκίνησαν ήδη να ψιθυρίζουν όλο... ευφυΐα: «Μα δεν βλέπετε στη Βραζιλία τις διαδηλώσεις;».

Τις βλέπουμε άνθρωπέ μου. Αυτό που εσύ δεν βλέπεις είναι ότι στη Βραζιλία δεν διαδηλώνουν ενάντια στο ποδόσφαιρο. Δεν διαδηλώνουν ενάντια στο παιχνίδι. Διαδηλώνουν ενάντια στη ληστεία της FIFA και στην ενδοτικότητα της εκεί κυβέρνησης απέναντί της.

«Και τι έγινε που ο Σαμαράς (σ.σ.: ο Γιώργος, εννοείται...) έβαλε το πέναλτι, μήπως σωθήκαμε από το Μνημόνιο;» - επιμένει ο «δυσκοίλιος». Όχι άνθρωπέ μου, δεν σωθήκαμε από τα Μνημόνια. Ούτε η πρόκριση ήταν προαπαιτούμενο για καμιά δόση από την... τρόικα. Τίποτα δεν άλλαξε. Όπως δεν άλλαξε και η τύχη των Φόκλαντ που ποτέ δεν πέρασαν στην Αργεντινή επειδή ο Μαραντόνα ντρίμπλαρε όλη την εθνική Αγγλίας και της τo «κάρφωσε». Αλλά αυτό δεν μας απαγορεύει να φωνάξουμε: «Γκόοοολ»!

Τελικά, ύστερα από τόνους τέτοιας και παρόμοιας διανοουμενίστικης «δυσκοιλιότητας» κατά του ποδοσφαίρου όλες οι θεωρίες περί «οπίου του λαού» και οι βαρύγδουπες «αναλύσεις», που δεν μπορούν να διακρίνουν το παιχνίδι από τους «αφεντάδες» του, γίνονται σμπαράλια από μια και μόνο ατάκα του Αλ Πατσίνο: «Η μπάλα δεν είναι δα και η ζωή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο»!

Όσο για τον Μπιλ Σάνκλι, αυτή τη μεγάλη μορφή του αγγλικού ποδοσφαίρου και αναμορφωτή της Λίβερπουλ, είχε το «θράσος» να «διαβεβαιώνει» τους επικριτές του ποδοσφαίρου ότι το ποδόσφαιρο «δεν είναι ένα απλό ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι κάτι πολύ ανώτερο»!

Η μπάλα είναι ο τελευταίος ίσως συλλογικός μηχανισμός της ταύτισης του «εγώ» με το «εμείς». Κανένα άλλο παιχνίδι δε μετατράπηκε σε οικουμενική γλώσσα όπως το ποδόσφαιρο. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατόρθωσε να κάνει να χαίρονται ταυτόχρονα (αν και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) τόσο οι «νονοί» της FIFA όσο και ο Νέλσον Μαντέλα, μόλις ανακοινώθηκε ότι το Μουντιάλ του 2010 θα γινόταν στη Νότια Αφρική. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατάφερε να εκπροσωπήσει κοινωνικές τάξεις και κόμματα, και δεν κατόρθωσε να βγαίνει αλώβητο και αθώο στη συνείδηση της κερκίδας παρά τα νταραβέρια του με τον κάθε Κοσκωτά ή με τον κάθε Μπερλουσκόνι.

Στο ποδόσφαιρο, αποκρυσταλλώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο η σχέση του «εγώ» με το «εμείς». Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή, ο ατομισμός πληρώνεται. Το άτομο γίνεται χρήσιμο μόνο αν υποτάξει το «εγώ» του στο «εμείς». Στην αντίθετη περίπτωση, είτε γελοιοποιείται είτε χαντακώνει την ομάδα. Αυτό δε σημαίνει ότι το στοιχείο της προσωπικότητας ακυρώνεται στο ποδόσφαιρο. Ίσα ίσα, εδώ ακριβώς έχουμε μια εκπληκτική έκφραση του διαλεκτικού νόμου της «ενότητας και της πάλης των αντιθέτων»: Το στοιχείο της προσωπικότητας παίζει καθοριστικό ρόλο, είτε ανήκεις στις ποδοσφαιρικές «ιδιοφυΐες» είτε ανήκεις στους «μοιραίους» παίκτες. Μόνο που αυτή η προσωπικότητα, αυτός ο εγωισμός, δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί πέρα και έξω από την ομάδα. Για να «τελειοποιηθεί», πρέπει να συνεργαστεί με δέκα ακόμα διαφορετικά «εγώ», να αποδομηθεί, να καταστραφεί για να μπορέσει να πετύχει και να αποθεωθεί. Όπως και στη ζωή.

Μια τόσο δημοφιλής υπόθεση, όπως το ποδόσφαιρο, δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από εκείνους που θέλουν να καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Εταιρείες, κυβερνήσεις, κοινωνικοί σχηματισμοί προσπαθούν, αξιοποιώντας το μηχανισμό της ταύτισης με την άλφα ή βήτα ποδοσφαιρική ομάδα, σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο, να κερδίσουν προσεταιριζόμενοι την «πελατεία» του αθλήματος.

Πρώτον, γιατί οι τεράστιες μάζες των ανθρώπων που παθιάζονται με την μπάλα αποτελούν ταυτόχρονα τεράστιες, και ως εκ τούτου, κερδοφόρες αγορές. Δεύτερον, γιατί σε ένα άθλημα με τέτοια απήχηση η δυνατότητα να επιβάλλεις τη δύναμή σου, τα συμφέροντά σου, να προκαθορίζεις και να ελέγχεις την εξέλιξή του συνιστά ένα παιχνίδι εξουσίας.

Από δω και πέρα είναι που αρχίζει το παιχνίδι να γίνεται σικέ. Όπως και στη ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο, όσο πιο τερατώδης γίνεται η δύναμη των ισχυρών, τόσο πιο εξόφθαλμο γίνεται το στήσιμο.

Το ποδόσφαιρο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Ακόμα κι αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν όσοι δε θέλουν να το καταλάβουν, το καταλαβαίνουν οι πολυεθνικές. Αλλιώς, δε θα είχαν ρίξει τα νύχια τους επάνω στο ποδόσφαιρο. Το αντιλαμβάνονται οι επιχειρηματικοί κολοσσοί που ενσωματώνουν το ποδόσφαιρο στις μπίζνες τους. Το διαπιστώνουν και το εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις, οι μαφιόζοι, οι τζογαδόροι, ο υπόκοσμος και οι VIPs...

Το ποδόσφαιρο, το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι μια υπόθεση διαπλοκής, οικονομικών συμφερόντων, πολιτικής και ιδεολογικής εκμετάλλευσης.

Το ποδόσφαιρο –ιδιοκτησία πλέον στα χέρια των προυχόντων, που αντιμετωπίζουν τους παρίες των κερκίδων σαν άτομα μειωμένης αντίληψης και σίγουρα μειωμένων κοινωνικών δικαιωμάτων– μετατρέπεται σε ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο «συναίνεσης». Η μπάλα, που παίζεται από τα σοκάκια του βομβαρδισμένου Ιράκ μέχρι τα ιδιωτικά γήπεδα των τραπεζών της Ζυρίχης, το ποδόσφαιρο, αυτός ο σύγχρονος «ναργιλές» αποχαύνωσης και ορόσημο μιας κάποιας ανύπαρκτης αταξικής κοινωνίας, ξαναπαίζει το ρόλο που ήθελαν οι εργοστασιάρχες στην πρώιμη φάση του: Βάλιουμ εκτόνωσης των παθών των πολλών. Νυστέρι λοβοτομής και αποπροσανατολισμού. Ένας τόπος επιβολής –μέσα και έξω από το γήπεδο– της δικτατορίας των «εχόντων και κατεχόντων».

Σήμερα, την εποχή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, η διαπλοκή του ποδοσφαίρου με τους οικονομικούς άρχοντες έχει πάρει απίθανες διαστάσεις. Έτσι λειτουργεί η «ελεύθερη αγορά». Οτιδήποτε αποτελεί «προϊόν» που μπορεί να πουληθεί στις μάζες το κατακτά. Το αλώνει. Το κουρσεύει. Και μετά το πουλά. Έτσι κερδίζει διπλά. Κερδίζει και ιδεολογικά και οικονομικά.

Ωστόσο, το ποδόσφαιρο, ως παιχνίδι, δε φταίει τίποτα για όλα αυτά. Οσο κι αν ασφυκτιά από την ποδηγέτησή του από τους κάθε λογής «παράγοντες», θα έχει πάντα για το ανθρώπινο είδος την αξία που του αποδίδει ο Γάλλος συγγραφέας Ζιροντού: «Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ... Όλα τα μεγάλα παιχνίδια του ανθρώπου είναι παιχνίδια με μπάλα... Στη ζωή μας η μπάλα είναι το πράγμα εκείνο που ξεφεύγει ευκολότερα από τους νόμους... Έχει την ιδιότητα κάποιας δύναμης που δεν μπορεί κανένας να τη δαμάσει απόλυτα».

Ναι λοιπόν! Παρά την καπηλεία που έχει υποστεί, παρά το σφετερισμό του από τους «άμπαλους» του χρήματος, παρά την βρωμιά που κρύβεται πίσω από την βιομηχανία του θεάματος, το ποδόσφαιρο είναι αθώο! Το ποδόσφαιρο δεν φταίει σε τίποτα. Γι' αυτό το λατρεύουν και θα το λατρεύουν στις φαβέλες.

Το ποδόσφαιρο είναι αθώο και πάντα μια μπάλα θα φτάνει για να το αποδείξει! Μια μπάλα θα είναι αρκετή για να γίνεται πάλι το ποδόσφαιρο παιχνίδι! Μια μπάλα, μερικά πανιά δεμένα, οτιδήποτε μοιάζει στρογγυλό, είναι αρκετό για να πάρει φωτιά η αλάνα, το σοκάκι, η αυλή, ο δρόμος, για να αντηχήσει η πιο διαδεδομένη γλώσσα στον κόσμο: Η γλώσσα του ποδοσφαίρου. Αυτό το παγκόσμιο παιχνίδι είναι παντού, κάθε στιγμή, κάθε μέρα προσιτό σε όλους.

Πριν χρόνια το πρακτορείο Magnum οργάνωσε μια περίφημη φωτογραφική έκθεση με τίτλο: «Πλανήτης Ποδόσφαιρο». Πράγματι, ζούμε σε έναν πλανήτη όπου: «Σε τόπους πολιτικών κρίσεων, στο πεδίο της μάχης, σε μικροαστικές αυλές, στις άθλιες παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, στις ευρωπαϊκές πλαζ, στους κύκλους των λουόμενων ινδουιστών στον Γάγγη, σε πάρκινγκ, σε αυλές ιταλικών μοναστηριών», όπου κι αν ταξιδέψεις συναντάς το ποδόσφαιρο. Το συναντάς «στην παιγνιώδη διάθεση των νεαρών μουσουλμάνων γυναικών που παίζουν ποδόσφαιρο κουκουλωμένες με την μπούρκα, στη στοργή που δείχνει ο ποδοσφαιρόφιλος στο μικρό του γιο (...) στα ξυπόλητα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο στο Καμερούν, στη χαρά των νεαρών Ιρλανδών ιερέων που βγάζουν τα ράσα για να παίξουν ποδόσφαιρο» (Γ. Καρουζάκης, «Φωτογραφίες στη γλώσσα του ποδοσφαίρου», Ελευθεροτυπία, 6/10/2004).

Ναι, το ποδόσφαιρο είναι παντού. Ανήκει σε όλους. Όπως και η ζωή. Κι ας το καρπώνονται οι λίγοι. Όπως και τη ζωή. Η μπάλα μοιάζει με τη ζωή. Εκεί οφείλεται η βασιλεία της. Στην μπάλα (όπως και στη ζωή) που την κλωτσούν οι αεριτζήδες και την λυμαίνονται οι παράγοντες. Που την ξεφουσκώνουν οι μεγιστάνες και το ιερατείο της UEFA και της FIFA. Που της ρουφάνε την ψυχή στήνοντας το παιχνίδι στα μέτρα της διαφημιστικής αρένας και της χρηματιστηριακής φούσκας. Στη μπάλα, σ' αυτή η «θρησκεία» που όταν ξεχνιέται πως «θεός» της δεν είναι ο εκάστοτε πρόεδρος της εκάστοτε ΠΑΕ τότε... «χάνεται η μπάλα», με οργάνωση, με σχέδιο, με πειθαρχία, με ταλέντο, με κόπο, με ιδρώτα, με αγώνα, όλα είναι πιθανά! Όπως και στη ζωή!

Η μπάλα, παρά τους βιασμούς που υφίσταται από τους άθλιους διακορευτές της, οι αιώνια ερωτευμένοι με την τέχνη και το πάθος του ποδοσφαίρου ξέρουν ότι συνεχίζει να υπάρχει. Αγνή, ζωντανή, στρογγυλή και απρόβλεπτη. Και ότι μπορεί να καταργήσει κάθε νόμο των πιθανοτήτων. Ξέρουν ότι στη μπάλα όλα μπορούν να συμβούν. Από το να πάρει η Εθνική το κύπελλο στην Πορτογαλία μέχρι να προκριθεί το τελευταίο δευτερόλεπτο στους «16» του Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Στη μπάλα, όπως και στη ζωή, «όλα είναι δυνατά»! Ακόμα και η νίκη επί όσων μαγαρίζουν και τη μπάλα και τη ζωή μας. Αυτό είναι που δεν κατάλαβε ποτέ ο ¨ποδοσφαιροφάγος» Ουμπέρτο Εκο. Ευτυχώς το κατάλαβαν ο Ρίτσος, ο Χατζιδάκις και ο Αναγνωστάκης, ο Παζολίνι, ο Τσε Γκεβάρα, ο Βιμ Βέντερς, ο Μονταλμπάν και ο Γκαλεάνο. Το κατάλαβε ο Καμί όταν έλεγε πως «όσα έμαθα στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος μου τα δίδαξε το ποδόσφαιρο».

Να γιατί το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι. Η φράση του Γάλλου αναλυτή Κριστιάν Μπρομπερζέ είναι αξεπέραστη: «Ποδόσφαιρο: το πιο σημαντικό ασήμαντο πράγμα του κόσμου».

Ναι, τελικά, το ποδόσφαιρο είναι αθώο. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας κάνει το πείραμα: Ας πάρει μια μπάλα κι ας την πετάξει σε οποιονδήποτε πιτσιρικά, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη – και αμέσως μετά ας κοιτάξει το παιδί στα ευτυχισμένα του μάτια. Τόσο αθώο είναι το ποδόσφαιρο...

 

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ - enikos.gr

 

“Αυτοί δεν θα ήσαν λύκοι, αν εμείς δεν ήμασταν αρνιά” - Του Νίκου Μπογιόπουλου

2014-06-23 22:14

Πριν αναφερθούμε με συγκεκριμένα στοιχεία στην πραγματικότητα, η οποία απέχει παρασάγγας από τον στερεότυπο όσο και ανορθολογικό πολιτικό τους λόγο, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτή η προπαγάνδα της λοβοτομής είναι απόλυτα εναρμονισμένη με τις συνολικές κατευθύνσεις της ΕΕ. Και τούτο διότι την πολιτική που ακολουθείται στην Ελλάδα δεν την ανακάλυψαν μόνοι τους οι κυβερνώντες. Είναι μια κοινά αποφασισμένη πολιτική στο πλαίσιο της ΕΕ. Χαρακτηριστικό είναι, για παράδειγμα, ότι στο κείμενο των πολιτικών συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, το Δεκέμβρη του 2010, αναφέρονται τα εξής:

 

«Το κόστος εργασίας θα βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση και θα συγκρίνεται με άλλα κράτη της Ευρωζώνης και των κύριων εμπορικών εταίρων της ΕΕ (...)».

  

   Θυμίζουμε ότι στους βασικούς «εμπορικούς εταίρους» (βλέπε: ανταγωνιστές) της ΕΕ, συμπεριλαμβάνεται η Κίνα. Άρα στην Ελλάδα, ως μέλος της ΕΕ θα έχουμε «ανάπτυξη», όπου: α) Το μισθολογικό και εργασιακό καθεστώς θα είναι τύπου Κίνας (και τούτο ανεξάρτητα αν ο «επενδυτής» θα είναι Κινέζος, Γερμανός, Αμερικάνος ή Ρώσος, δεδομένης της μεταξύ τους σύγκρουσης για το ποιος θα πατήσει ισχυρότερα το πόδι του στην Ελλάδα), αφού με αυτό τον τρόπο, μειώνοντας το «κόστος εργασίας», θα γίνει «προσέλκυση επενδυτών» και β) οι «επενδύσεις» θα είναι τύπου «Cosco», με ό,τι αυτό σημαίνει για τη δημόσια περιουσία, την καταλήστευση του εγχώριου πλούτου, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας,  την εξασφάλιση συνθηκών ασυδοσίας στη δράση των πολυεθνικών που αφορά σε όλους τους τομείς, την (εικονική) φορολόγησή τους μέχρι την εγκληματική περιβαλλοντική τους συμπεριφορά.

   Ας έρθουμε, τώρα, στα αμιγώς «δικά μας».

   Από την «Πάουερ» στην «Cosco»

   Πρώτο: Το «αναπτυξιακό» μοντέλο, όπως βαφτίζεται από την κυβέρνηση η πολιτική της, έχει εφαρμοστεί πολλάκις στην Ελλάδα. Είναι η πολιτική που προσφέρει «ΓΗΝ ΚΑΙ ΥΔΩΡ» στα μονοπώλια. Το καθεστώς αυτό:

  • Μας οδηγεί σε μια εποχή τόσο «νέα», όσο «νέα» ήταν η εποχή της αμερικανικής «Ούλεν» στις αρχές του περασμένου αιώνα.
  • Τα όσα προωθεί η κυβέρνηση είναι εξίσου «νέα» με την εποχή της δικτατορίας του Πάγκαλου και την έλευση, τότε, της αγγλικής «Πάουερ».
  • Είναι τόσο «αναπτυξιακή» η εποχή που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, όσο «νέα» είναι η δεκαετία του 1960, όταν ήρθε στην Ελλάδα η γαλλική «Πεσινέ».
  • Η πολιτική της παραχώρησης στρατηγικών τομέων της οικονομίας, όπως τα λιμάνια, θα φέρει τόση «σωτηρία» στη χώρα όση έφερε η παραχώρηση του αεροδρομίου της Αθήνας στην γερμανική «Χοχτιφ», τη δεκαετία του 2000…  

  

   Με δυο λόγια: Η Ελλάδα έχει τόσο πλούσια εμπειρία – εμπειρία αιώνων -  από τέτοιους επενδυτές, που όσοι παρουσιάζουν την οικονομική «αποικιοκρατία» σαν κάτι το «καινούργιο» και το «εθνοφελές», δεν κάνουν τίποτα λιγότερο από το να αντιμετωπίζουν τον ελληνικό λαό σαν «αμερικανο-κινεζάκι»…

Εργάτες - είλωτες

   Δεύτερο: Αυτά που υπόσχεται η κυβέρνηση είναι τόσο «αναπτυξιακά», όσο «αναπτυξιακό» είναι το γεγονός ότι η διετής πλέον παρουσία στην Ελλάδα της «Cosco» αποτελεί συνώνυμο της εργασιακής βαρβαρότητας. Ας πάρουμε μια γεύση αυτής της βαρβαρότητας όπως προκύπτει από τις συμβάσεις εργασίας στις οποίες υποχρεώνει η Cosco» τους εργαζόμενους στις εγκαταστάσεις της στον Πειραιά. Μια τέτοια «κινέζικη» σύμβαση (που την έφερε στο φως ο «Ριζοσπάστης» στις 25/5/2013) περιλαμβάνει τα εξής: 

   1) Η «Cosco» δεν αναγνωρίζει συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Οι εργαζόμενοι στο Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων του Ικονίου, υπογράφουν ατομικές συμβάσεις εργασίας...

   2) Οι μέρες εργασίας του εργαζόμενου δεν ξεπερνούν τις 12 το μήνα Δεν μιλάμε, δηλαδή, για εργαζόμενους, αλλά «ημιαπασχολούμενους»...

   3) Ο καθαρός μισθός των εργαζομένων δεν ξεπερνά τα 660 ευρώ το μήνα...

   4) Οι ώρες εργασίας ημερησίως μπορεί να ξεπεράσουν και τις 15...

   5) Σύμφωνα με τη σύμβαση «ο εργοδότης δικαιούται να μεταθέτει ή αποσπά τον εργαζόμενο, από εργασία σε εργασία, από βάρδια σε βάρδια, από τμήμα σε τμήμα, από μηχάνημα σε μηχάνημα, από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση κτλ».

   6) Σύμφωνα με τη σύμβαση στην «Cosco» η αμοιβή νυχτερινής εργασίας, η αμοιβή Κυριακών, η αργιών, η αμοιβή για εκτός έδρας εργασία κλπ. ΔΕΝ πληρώνονται! Στη σύμβαση, για τις συμφωνημένες αποδοχές των 660 ευρώ το μήνα αναφέρεται συγκεκριμένα ότι: «Περιλαμβάνονται σε αυτές  η αμοιβή για οποιασδήποτε φύσης επιδόματα, καθώς και για κάθε πρόσθετη πέραν της νομίμου εργασίας που τυχόν ήθελε παρασχεθεί (αμοιβή νυχτερινής εργασίας, αμοιβή Κυριακών, αργιών, αμοιβή για εκτός έδρας εργασία κ.λπ.)». Εν ολίγοις, λαμβάνοντας το συμφωνημένο ποσό, ο εργαζόμενος, όσο κι αν δουλέψει, ό,τι δουλειά κι αν κάνει,  «θα θεωρεί – όπως αναφέρει η σύμβαση -  εξοφλημένη πάση αξίωσή του»!!

   7) Στην «Cosco» οι υπερωρίες, επίσης, δεν πληρώνονται. Ιδού με πιο θαυμάσιο σκεπτικό: «(…) η υπέρβαση του ημερήσιου ωραρίου απασχόλησης», αναφέρεται στη σύμβαση, «…θα λογίζεται οικειοθελής παραμονή στο χώρο εργασίας»!

 

Στόματα κλειστά λόγω… «ικανοποίησης»!

 

   Τρίτο: Πριν ένα χρόνο είχε επισκεφτεί την «Cosco» o Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.Παπούλιας, ο οποίος είχε δηλώσει ότι κατά την επίσκεψή του συνάντησε «ικανοποιημένους» και «ευτυχείς» εργαζόμενους. Κι επειδή, όπως είδαμε κι από την σύμβαση,  η «ευτυχία» και η «ικανοποίηση» στους εργασιακούς χώρους της «Cosco» πρέπει να είναι ανεπανάληπτες, η εταιρεία έχει πάρει τα μέτρα της. Έτσι, προφανώς για να μην κατακλύζεται καθημερινά από αιτήσεις και διαδηλώσεις δυστυχισμένων ανθρώπων, που μαθαίνουν τις συνθήκες «ευτυχίας» που επικρατούν στην «Cosco» και της ζητούν να ανοίξει τον «παράδεισό της» και σε εκείνους, η «Cosco» έχει φροντίσει στις συμβάσεις εργασίας στις οποίες υποχρεώνει τους εργαζόμενους να συμπεριλάβει και την εξής ρήτρα: Κάθε εργαζόμενος, λέει η ρήτρα,

 

«...υποχρεούται έναντι του εργοδότη σε υποχρέωση πίστης που αναλύεται σε απαγόρευση διάδοσης εταιρικών μυστικώνκαι πληροφοριώνσε οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο»...

 

   Λογικό! Είναι τόση η «ικανοποίηση», όπως άλλωστε το δήλωσε ο κ. Παπούλιας, και τόση η «ευτυχία» της κινεζοποίησης, είναι τόση η «ικανοποίηση» και τόση η «ευτυχία» που υπόσχονται στους εργαζόμενους οι «επενδύσεις» τύπου «Cosco», είναι τόση η «ικανοποίηση» και τόση η «ευτυχία» που θα φέρει αυτού του τύπου η «ανάπτυξη», που καλύτερα… να κρύβονται. Και να περιφρουρούνται με τη δέουσα... εχεμύθεια. Ώστε να μπορούν μετά πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και φαρισαίοι, να ανακαλύπτουν «ικανοποιημένους» και ευτυχισμένους» ανθρώπους, ανάμεσα σε ένα λαό φτωχοποιημένων ειλώτων.

 

 
 

 

 

 

 

 

Στην κοιτίδα της… «ευτυχίας»

 

   Όμως, πέρα από τις εγχώριες αποδείξεις για το πού οδηγούνται τα πράγματα με αυτή την πολιτική, είναι εξαιρετικά πολύτιμο να δούμε τις συνέπειες αυτής της πολιτικής στην... κοιτίδα τους. Αν σήμερα στην Ελλάδα γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ποιες είναι οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης, τα πράγματα στην Κίνα μπορούν να μας δώσουν μια ασφαλή εικόνα για τις συνέπειες που φέρνει στο λαό όχι μόνο η καπιταλιστική κρίση, αλλά και η καπιταλιστική «ανάπτυξη».

 

Χονγκ – Κονγκ: Η βιτρίνα της «ανάπτυξης»…

 

Θα πάρουμε, λοιπόν, ως υπόδειγμα την «καλύτερη» εκδοχή της Κίνας και του «μοντέλου Cosco». Το παράδειγμα του Χονγκ Κονγκ. Το Χονγκ Κονγκ, μια πόλη περίπου 7,5 εκατομμυρίων ανθρώπων, σύμφωνα με την έκθεση του ΔΝΤ (Σεπτέμβρης 2011) βρέθηκε από το 2010 στην 8η θέση του κόσμου όσον αφορά στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Είναι η πλουσιότερη πόλη της Ασίας. Εμφανίζει τα υψηλότερα επίπεδα «ανάπτυξης» καθ' όλη τη δεκαετία και με ρυθμούς 8% ειδικά για το 2012 και το 2013. Το άλμα ανόδου που παρουσίασε το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ στις 31/12/2012 ήταν το μεγαλύτερο της διετίας. Πόση περισσότερη «ανάπτυξη» να ζητήσει κανείς...

   Αλλά τι, αλήθεια, σημαίνει αυτή η «ανάπτυξη» για το λαό; Η απάντηση δίνεται, μεταξύ άλλων, στο ρεπορτάζ του Βρετανού φωτογράφου Brian Cassey:

  • Εκεί, λοιπόν, στην πλουσιότερη πόλη της Ασίας, εκεί που το «μοντέλο Cosco» μεσουρανεί, το 1/3 του πληθυσμού, περί τα 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι δηλαδή, «ζουν» σε «δημόσια ενοικιαζόμενα σπίτια», όπως βαφτίζονται οι τρώγλες και τα παραπήγματα.
  • Εκεί, στην πλουσιότερη πόλη της Ασίας, εκεί που το «μοντέλο Cosco» μεσουρανεί, στο πρώτο εξάμηνο του 2012 καταγράφηκαν επίσημα 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι να τελούν υπό καθεστώς απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης.
  • Εκεί, στην πλουσιότερη πόλη της Ασίας, εκεί που το «μοντέλο Cosco» μεσουρανεί, οι πιο φτωχοί κι από τους φτωχούς στοιβάζονται σε ενοικιαζόμενα μεταλλικά κλουβιά διαστάσεων 1,7 μ. Χ 0,7 μ., εγκατεστημένα σε εγκαταλειμμένες πολυκατοικίες και σε ερειπωμένα κτίρια, «ζουν» μέσα σε δωμάτια που το καθένα στεγάζει και 20 τέτοια σιδερένια κλουβιά.
  • Εκεί, στην πλουσιότερη πόλη της Ασίας, εκεί που το «μοντέλο Cosco» μεσουρανεί, οι πιο φτωχοί κι από τους φτωχούς στοιβάζονται σε ενοικιαζόμενα μεταλλικά κλουβιά διαστάσεων 1,7 μ. Χ 0,7 μ., εγκατεστημένα σε εγκαταλειμμένες πολυκατοικίες και σε ερειπωμένα κτίρια, «ζουν» μέσα σε δωμάτια που το καθένα στεγάζει και 20 τέτοια σιδερένια κλουβιά.

 

 
 

 

 

Χονγκ – Κονγκ: Πίσω από τη «βιτρίνα» της «ανάπτυξης»…

 

   Αυτά είναι τα «σπίτια» τους. Αυτή είναι η «ζωή» τους. Γιατί αυτή τη «ζωή» τους επιτρέπει να έχουν η «ανάπτυξη» σύμφωνα με το κινεζικό, με το καταριανό, με το γαλλικό, με το ελληνικό και με το κάθε λογής καπιταλιστικό «μοντέλο Cosco»...

   Είναι προφανές, λοιπόν, ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, θεωρούν ότι ήρθε η στιγμή να εκπληρώσουν την «προφητεία» του Μαρξ:

  «...κινέζικα μεροκάματα, αυτός είναι τώρα ο σκοπός που επιδιώκει το αγγλικό κεφάλαιο» (Καρλ Μαρξ, «Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 622).

   «...η ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής έριξε τους εργάτες όλου του κόσμου. Δεν πρόκειται πια για το κατέβασμα των αγγλικών μισθών στο επίπεδο των μισθών της ηπειρωτικής Ευρώπης, αλλά για το κατέβασμα στο λίγο - πολύ κοντινό μέλλον των ευρωπαϊκών μισθών στο κινέζικο επίπεδο» (Καρλ Μαρξ, «Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 885).

   Αυτά έγραφε ο Μαρξ. Πριν από αιώνες! Το ερώτημα είναι αν ο ελληνικός λαός θα επιτρέψει την «κινεζοποίησή του». Έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει; Έχει. Παραφράζοντας ελαφρώς τον Σαίξπηρ, ο «Ριχάρδος Γ’» το περιγράφει έτσι: «Αυτοί δεν θα ήσαν λύκοι, αν εμείς δεν ήμασταν αρνιά»!

 

Η χώρα είναι υπό κατάρρευση. Του Γ. Δελάστικ

2014-06-22 23:55

Aνατριχίλα αισθάνεται κανείς όταν βλέπει οποιοδήποτε οικονομικό στοιχείο να δημοσιεύεται για τη χώρα μας.
Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ομοσπονδία των εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία (Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσω­πικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής - ΠΟΠΟΚΠ) προκαλούν ρίγος. Αν συνεχιστεί η μνημονιακή πολιτική, αποκλείεται σε λίγο τα Ταμεία να έχουν λεφτά να πλη­ρώνουν συντάξεις! Μόνο για φέτος, το 2014, το έλλειμμα του ΙΚΑ υπολο­γίζεται σε 807,9 εκατομμύρια ευρώ, του ΟΑΕΕ των επαγγελματιών σε 462,7 και του ΟΓΑ σε 181,3 εκατ. ευρώ, ενώ του γιγαντιαίου ΕΤΕΑ για τις επικουρικές συντάξεις σε 274 εκατομμύρια. Μαζί με μικρότερα ασφαλιστικά ταμεία, το σύνολο του ασφαλιστικού ελλείμματος φαίνεται ότι θα υπερβεί τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ. Δυστυχώς, αυτό είναι το λιγότερο.

Η κυβέρνηση άρπαξε 12 δισεκατομμύρια ευρώ από τα ασφαλιστικά ταμεία μέσω του «κουρέματος» των ομολόγων. Με τις αποφάσεις της για τις μειώσεις μισθών, τους στέρησε άλλα 3 δισεκατομμύρια και ακόμη 7 δισ. ευρώ μέσω της εκτόξευσης σε πρωτοφανή ύψη της ανεργίας. Στα 22 αυτά δισεκατομμύρια πρέπει να προστεθεί 1,3 δισ. λόγω της μείωσης εισφορών εργοδοτών και εργαζομένων και 1 δισ. από την περικοπή των κοινωνικών πόρων. Χώρια η εισφοροδιαφυγή, οι «ευέλικτες μορφές εργασίας» κ.λπ. Πώς να επιβιώσουν;

Πανηγυρίζει ο Κ. Μητσοτάκης. Μειώθηκε από το 2010 μέχρι σήμερα το μισθολογικό κόστος του ελληνικού Δημοσίου κατά 35% -δηλαδή κατά 8 δισεκατομμύρια ευρώ- διαλάλησε σε ημερίδα, απευθυνόμενος στους γενικούς διευθυντές που είναι αρμόδιοι για τη δημόσια διοίκηση στις 28 χώρες - μέλη της ΕΕ. Εξίσου πανηγυρικά διακήρυξε ότι στο διάστημα αυτό μειώθηκε κατά 250.000 ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα. Προφανώς είναι «ασήμαντη λεπτομέρεια» για τον υπουργό ότι οι απολύσεις αυτές συνέβαλαν στην εκτόξευση της ανεργίας, στην κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων, στην αποσάθρωση του Δημοσίου.

Χωρίς προειδοποίηση θα βουτάει η κυβέρνηση τους μισθούς και τις συντάξεις όσων χρωστούν στην Εφορία! Και τις καταθέσεις τους, εννοείται. Αν φυσικά έχουν. Με τον τρόπο αυτόν θα καλύπτει τις οφειλές τους. Αυτό αποφάσισε το Συμβούλιο της Επικρατείας, ακυρώνοντας προηγούμενη απόφασή του που είχε κρίνει αντισυνταγματικό αυτόν τον τρόπο δράσης.

Εξαλλοι κατά του ΔΝΤ δικαστές της χώρας μας. Αιτία η έκθεση του ΔΝΤ, όπου αναφέρεται ότι όποια απόφαση δικαστική στην Ελλάδα ακυρώνει κάποια μείωση μισθών ή κάποιο φορολογικό χαράτσι προκαλώντας μείωση εσόδων, θα οδηγεί την κυβέρνηση σε συμφωνημένη με την ΕΕ και το ΔΝΤ βάσει του Μνημονίου «λήψη μέτρων συμψηφισμού». Δύο εφέτες - μέλη του ΔΣ της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων δήλωσαν ότι αυτή η αναφορά «εκφράζει αφενός την απαξίωση από τους δανειστές μας της ελληνικής Δικαιοσύνης και αφετέρου τρομοκρατεί την ελληνική κοινωνία για την περίπτωση προσφυγής Ελλήνων πολιτών στη Δικαιοσύνη».

Εχει απόλυτο δίκιο η Ζωή Κωνσταντοπούλου. «Δεν μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία στην Ευρώπη, όσο υπάρχουν Μνημόνια. Για την προώθηση των Μνημονίων, το 2011 στις Κάνες, πίσω από κλειστές πόρτες, αποφασίστηκε να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας, χωρίς εκλογές, ένας τραπεζίτης της επιλογής του κ. Μπαρόζο, ο κ. Παπαδήμος» τόνισε μιλώντας στη Διάσκεψη Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Κοινοβουλίων της ΕΕ. Είπε την αλήθεια.

ethnos.gr

Που λέει ο λόγος...Του Χάρρυ Κλυνν

2014-06-22 23:51

ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ!«Δικαιοσύνη είναι ο σεβασμός της αξιοπρεπείας του ανθρώπου»Προυντόν. «Η 7μελής σύνθεση του ΣΤ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), με την υπ΄ αριθμ. 2080/2014 αμετάκλητη απόφασή του, μεταστρέφοντας την έως σήμερα νομολογία του, έκρινε ότι μπορεί το Δημόσιο (Δ.Ο.Υ., Ι.Κ.Α., κ.λπ.) να προβαίνει σε κατασχέσεις χρημάτων που βρίσκονται σε τράπεζες (συντάξεις, μισθοδοσία, κ.λπ.) λόγω οφειλών, χωρίς να έχει ενημερωθεί προηγουμένως ο οφειλέτης, έτσι ώστε να μπορεί να προσφύγει στα δικαστήρια ή να πάει να εξοφλήσει ή να ρυθμίσει το χρέος του»

Τα καταφέρατε  κύριοι δικαστές (που λέει ο λόγος…) του Συμβουλίου της Επικράτειας… (πάλι που λέει ο λόγος…)

Με την επόμενη απόφασή σας επιτρέψτε στους δωσίλογους του Μερκελιστάν να μπαίνουν στα σπίτια μας όποτε τους γουστάρει, να βιάζουν, να ασχημονούν, να μας εξευτελίζουν και να μας γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους!

Δεν πάτε να κάνετε καμιά άλλη δουλειά λέω εγώ ανελλήνιστοι; Άντε να κόβετε ξύλα ή να μαζεύετε σαλιγκάρια, γι αυτά καλοί μπορεί να είστε, γιατί με την παρουσία σας και μόνο, πόσο μάλλον με τις εξευτελιστικές για τον άνθρωπο αποφάσεις σας, προσβάλετε βάναυσα την έννοια της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης…

Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω εξοχότατοι (που λέει ο λόγος…) πως εννοεί τη δικαιοσύνη ο Γάλλος φιλόσοφος Βικτόρ Κουζέν:

«Ο σεβασμός των δικαιωμάτων του άλλου ονομάζεται δικαιοσύνη. Κάθε παραβίαση ενός, οποιουδήποτε, απ' αυτά είναι αδικία.»

Δικαίωμά σας λοιπόν, να αυτοεξευτελίζεστε, εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά… Δεν έχετε όμως το δικαίωμα υποχείριοι, να εξευτελίζετε τη Δικαιοσύνη…

• • •

Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟΝ ΕΝ ΠΟΝΟΙΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙΣ ΟΥ ΛΕΙΠΕΙ...

Φίλε Νίκο Χατζηνικολάου,  αν, λόγω ίσως της δεξιογενούς καταγωγής  και ανατροφής σου, αδυνατείς να ερμηνεύσεις τις διεργασίες σ’ ένα κόμμα της  αριστεράς που βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας, δε θα είχα αντίρρηση, εφόσον βέβαια κι εσύ το επιθυμούσες, να συνδράμω επί το γενικότερο, προκειμένου να κατανοήσεις τις αδιανόητες για πολλούς συλλογικές τακτικές και πολιτικές  λογικές των αριστερών κομμάτων και κινημάτων…

Φίλοι ήμαστε που να πάρει ο διάολος… και «ο φίλος τον φίλον εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει...»

Πιστεύεις ότι θα σε άφηνα να εκτεθείς με τον άκομψο τρόπο που εκτέθηκες, εμφανίζοντας τον εαυτό σου συνεπιβάτη στο όχημα μιας παρακμιακής δημοσιογραφίας τύπου Χατζή και Πορτοσάλτε;

Ως δε προς το θέμα Σάββα Ξηρού, λυπάμαι που θα σε στεναχωρήσω…  Κι αυτό γιατί όσο κι αν προσπαθήσω δε θα κατορθώσω να βρω τον τρόπο να σχολιάσω το πέραν πάσης δημοσιογραφικής λογικής και αξίας σχόλιό σου…

kontranews.gr

Καλό το παραμύθι σας, μα έχει πολλούς δράκους!..

2014-06-21 14:43

Πρέπει να σταματήσουμε πιά να πιστεύουμε στα παραμύθια.
     Μεγαλώσαμε πλέον  ως λαός και ως άτομα!

     Το παραμύθι που είναι μετάφραση απ' τα γερμανικά και μας το απαγγέλουν οι δωσίλογοι που κυβερνούν,
     ..λέει πως η τρόϊκα, η Ε.Ε., η Κομισιόν,  το ΔΝΤ, ο Σόϊμπλε, ο Μπαρόζο, ο van Ρομπάί κι ο van Φούφουτος, όλοι μαζί κι ο καθένας χώριαενδιαφέρονται για τον εκσυγχρονισμότης δημόσιας διοίκησης της χώρας μας, για την τάξη και ευταξία της κοινωνίας, για την πρόοδο μας γενικότερα!

     Παραμύθι!
     Και μάλιστα σε ένα τόσο ωραίο παραμύθι είναι κρυμμένοι (αλλά και φανεροί) τόσοι δράκοι!
     Ο δράκος της φτωχοποίησης του λαού στο σύνολό του, οριζόντια, μη εξετάζοντας ούτε δυνατότητες, αλλά ούτε και ευθύνες.
     Ο δράκος της καταλήστευσης με την μορφή της ιδιωτικοποίησης του δημόσιου πλούτου, είτε αυτός είναι πρώτες ύλες, είτε παροχές υπηρεσιών, είτε τουριστικά ακίνητα, είτε Δημόσιες Επιχειρήσεις, είτε έτοιμες βιομηχανικές και μεταφορικές υποδομές.
     Ο δράκος της μειωμένης Εθνικής κυριαρχίας και  μετατροπή μας σε μιά οιονεί νομαρχία όχι της ενωμένης τάχα Ευρώπης, παρά της Ένωσης δύο-τριών πλούσιων χωρών που έχουν βαλθεί να γίνουν οι σύγχρονοι φεουδάρχες,
     ..γυρίζοντας όλες τις υπόλοιπες πιό φτωχές, έως φτωχές χώρες, ολοταχώς στον μεσαίωνα: εργασιακό, κοινωνικό, πολιτισμικό.
     Ο δράκος της κοινωνικής αποσύνθεσης, ο δράκος των αυτοκτονιών, της ανεργίας, τηςμετανάστευσης, και τόσοι άλλοι!

     Παραμύθι λοιπόν το ότι τάχα ενδιαφέρονται.
     Ίσα-ίσα που η κατάσταση της ανοργανωσιάς, της αρπαχτής, του κράτους-μπάχαλο, της ολικής διαφθοράς που επικράτησε τα τελευταία τριάντα τόσα χρόνια στην χώρα,
      ..τους βόλεψε και τους βολεύει μιά χαρά!
      Εξ αιτίας εκείνης της κατάστασης (που δεν έχει αλλάξει ακόμα στο παραμικρό, παρά τις τάχα ''προσπάθειες'' εξυγίανσης), όλοι αυτοί οι λήσταρχοι ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν αφεντικά και ''γενικοί γ@μάω'' στο κεφάλι μας!
  
     Πολύ τους βολεύει αυτή η κατάσταση!
     Αν δεν τους βόλευε θα την άλλαζαν. Θα έβαζαν μιά πραγματική τάξη. Θα έπιαναν τουςπραγματικούς φοροφυγάδες. Θα έκλειναν στην φυλακή όσους καταλήστεψαν το κράτος.
     Μα προπαντός:
     ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΕΘΕΤΑΝ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΥΠΑΙΤΙΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ,
     ..ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΗΘΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ,
     ..ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΑΧΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!

     Η κρίση τους βολεύει απόλυτα!
     ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΘΑΡΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ! 
     Οι διεφθαρμενοι που μας κυβερνούν είναι βούτυρο στο ψωμί τους! 

     Κι εμείς;
     Εμείς ακούμε και θαυμάζουμε κι αποκοιμιόμαστε με το ωραίο παραμύθι!
     Αλλά, στα άλλα παραμύθια, τα κανονικά, αυτά που είναι για τα παιδιά
     ..ο δράκος πάντα σκοτώνεται από τον ήρωα του παραμυθιού, και βασιλεύει πιά η δικαιοσύνη!

     Σ' αυτά τα παραμύθια πρέπει να πιστεύουμε. Τα παλιά! Τα παιδικά!
     Αυτά πρέπει να κάνουμε να βγουν αληθινά!
     Να βγούμε έξω και να τα βροντοφωνάξουμε απ' το πεζοδρόμιο!
     Να τα ακούσει όλη η Ευρώπη και όλος ο κόσμος!..

 

ΠΗΓΗ http://mandatoforos.blogspot.gr/

Η φίμωση του φασισμού ή ο φασισμός της φίμωσης;

2014-06-15 12:31

 

Του Χρίστου Γούδη

 

Πρωτόγνωρα και ακραία δικανικά, δικαιϊκά και νομοσοφιστικά φαινόμενα πλήττουν ακατάπαυστα τον έναστρο ουρανό της χώρας μας, προφανώς κάτω από τις μονοθεϊστικές οδηγίες του αναλάμποντος στο πλανητικό μας στερέωμα υπέρλαμπρου θεϊκού «άστρου», της επί του παρόντος εις τα εδάφη του περιούσιου λαού ευρισκόμενης Βηθλεέμ (εβραϊστί «Μπέϊτ λεχέμ», όπερ μεθερμηνευόμενον εστί ο «οίκος του άρτου», το σπίτι του ψωμιού δηλαδή ή ο κοινώς λεγόμενος φούρνος που ψήνει το ψωμί ψωμάκι, και ενίοτε το ψάρι στα χείλη, πέραν όλων των άλλων φαγητών… ντομάτες γεμιστές, κολοκύθια με τη ρίγανη, χυλοπίτες, μόσχους σιτευτούς, και άλλους παρόμοιους). Μέγας είσαι Κύριε (εβραϊστί Γιαχβέ, χιλιαστί και κατά παραφθοράν Ιεχωβά) και θαυμαστά τα έργα Σου (εδώ σταυροκοπιόμαστε τρις)!

Τι ακριβώς σημαίνει «ελεύθερος υπό τον περιορισμόν απαγόρευσης εμπρηστικών λόγων»; Και γιατί είναι ελεύθεροι (και πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι) οι αναρριχητές της εξουσίας χωρίς τον περιοριστικό όρο της απαγόρευσης των εμπρηστικών τους πράξεων; Επειδή ίσως εμπεριέχουν κάθαρση οι εκκαθαρίσεις των καθαριστριών ή των εκκαθαριστικών σημειωμάτων της εφορίας τους; Τι επιχειρείται, προς προάσπισιν της ευκλεούς δημοκρατίας μας, βεβαίως-βεβαίως; Η φίμωσις του φασισμού; Και δια ποίου τρόπου; Δια του φασισμού της φίμωσης; Της φίμωσης ποίου και τίνων; Των λόγων που στοχεύουν στην συνειδητοποίηση ότι το αδιέξοδο στο οποίο φθάνουν κάποιοι συμπολίτες μας λίγο πριν από την αυτοκτονία τους, δεν οφείλεται στην ένοχη ζωή τους, αλλά στην ένοχη ζωή άλλων που τους έφεραν σε αυτή την κατάσταση; Τον φόβο μήπως όλοι αυτοί που βρίσκονται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας αποφασίσουν να πάρουν μαζί τους και τους πραγματικούς ενόχους της κατάντιας τους; Έχει μια λογική αυτό, αν σκεφτούμε τις συνέπειες που θα είχαν κάποια τέτοια απονενοημένα διαβήματα. Όμως πιστεύει κανείς ότι δεν θα συμβούν αν φιμωθούν οι φασίστες;

Και σε τελευταία ανάλυση, γιατί να φιμωθούν οι «φασίστες»; Τι τέλος πάντων είναι ο φασισμός; Δεν είναι η ανάδειξη του εργατοπατερισμού σε υπέρτατη μορφή εξουσίας; Δεν είναι η εκστασιακή τελετουργία των μαζικών συγκεντρώσεων του λαού στην πλατεία Συντάγματος υπό τους ήχους των «Κάρμινα Μπουράνα»; Δεν είναι οι στρατοί των πρασινοφρουρών και οι ταυτότητες των κλαδικών, το «πάσο» στην δημόσια διοίκηση της χώρας όλων των αργόσχολων κομματόσκυλων; Δεν είναι ο διορισμός κηπουρών σε θέση διευθυντών νοσοκομείων και γαλατάδων σε θέσεις προξένων; Δεν είναι το «δημοκρατικό πέντε» στο πέρασμα των φοιτητοπατέρων στα πανεπιστημιακά μαθήματα; Δεν τα ζήσαμε όλα αυτά στα είκοσι χρόνια του πασόκ; Και μάλιστα δημοκρατικά; Ποιός σας είπε ότι δεν υπάρχει δημοκρατικός φασισμός; Σκέφθηκε ποτέ κανείς να τον φιμώσει ή μήπως αντίθετα, όπως έκανε πάλαι ποτέ η Νέα Δημοκρατία, προσπάθησε εναγωνίως να τον μιμηθεί και να τον υιοθετήσει με τη δική της «γαλάζια γενιά», τα καδρόνια της, τους κένταυρους και ιδιαίτερα τους καρεκλοκένταυρούς της;

Σήμερα μόνον οι «φασίστες» του 10% της Χρυσής Αυγής υπάρχουν στο πολιτικό στερέωμα της χώρας μας, μιας χώρας-χαβούζας που τους χωράει όλους, μέχρι και τα εκατομμύρια των παράνομων λαθρομεταναστών και τις χιλιάδες των ατιμώρητων από την δικαιοσύνη εγκληματιών που προέρχονται από μία πληθώρα εξ’ αυτών; Αυτοί οι «φασίστες» χρυσαυγίτες  πρέπει μόνο να φιμωθούν; Και το 8% του πασόκ και το 23% της Νέας Δημοκρατίας, που με την ψήφο τους επικροτούν το θεάρεστο έργο της καταλήστευσης των πολιτών και των περιουσιών τους, και της εκδίωξης των από τις δουλειές τους, και της αποβολής των στο μεγάλο καταναγκαστικό στρατόπεδο της ανεργίας, και της φυγής των Ελληνόπουλων στο εξωτερικό, και της έμμεσης αλλά σαφούς επιδοκιμασίας της εθνοφυλετικής μας μετάλλαξης σε ισλαμικό μεντρεσέ, και της ανοχής των ειδεχθών εγκλημάτων που μαστίζουν τον τόπο, και της διαφήμισης του κάθε διαστροφικού βίτσιου του ανθρώπινου φύλου, για να μην αναφερθώ στις χωρίς δίκη φυλακίσεις των πολιτικών τους αντιπάλων, τι είναι; Δεν είναι κι αυτοί δημοκρατικοί φασίστες; Ξεχάσατε την μεγαλειώδη προευρωεκλογική συγκέντρωση των «εκατομμυρίων» οπαδών της Νέας Δημοκρατίας στην πλατεία Συντάγματος; Την αναβίωση στιγμών δόξας των παρελθόντων αγώνων της, του εμπρηστικού στυλ «Μύρισε θυμάρι και βασιλικό, λάμπει το φεγγάρι μες στον ουρανό… Ζέρβα απ’ τον τάφο έβγα και δες, στην κορφή και πάλι, πάλι νικητές»; Και τις πρόσφατες ξενοδοχειακές νεκραναστάσιμες συγκεντρώσεις των κλάδων «ελαίας»; Και ότι πήρε «το ποτάμι», το άλλο 7%, και τα λιμά της κάθε «γέφυρας», της δράσης, της κράσης και της απόδρασης, και των στραβά αρμενιζόντων, ναυτιλομένων δίκην ΑΝΕΚ, ΑΝΕΛ και σία;

Ποιός και πώς να φιμώσει όλους αυτούς τους εμπρηστές που βάζουν φωτιά στα μπατζάκια τους; Κι άντε και τους φιμώσει, τότε τι θα γίνει με τους άλλους, τους ερυθρούς κι ανερυθρίαστους αρλεκίνους με τις επί των τιμών κολομπίνες τού κουκλοθέατρου; Τι θα γίνει με το «σπίτι του λαού» και το «πολυκατάστημα της Κουμουνδούρου»; Ποιος θά ’ρθει να φιμώσει όλους αυτούς; Ο Σόϊμπλε με το κυλιόμενο καροτσάκι του ή ο Σκόμπυ από τον τάφο του για ν’ αναστήσει την σημερινή «Ευρωσκομπία»; Ή μήπως κάποιος έπαρχος απ’ την καλύβα του μπάρμπα Θωμά, ή κάποιος γενειοφόρος μπάρμπα Μπεν, σοφός ραβίνος της Σιών, σαν μας ακούσει να φωνάζουμε απ’ τον σταυρό: «Ηλί, Ηλί, λαμά σαβχθανί;» (τουτέστιν «Θεέ μου, Θεέ μου ινα τι μας εγκατέλιπες;»). Ή μήπως πάλι, ο χρονοκράτορας Μπιγκ Μπεν της Βρετανίας που κυβερνά τα κύματα («Rule Britania the waves»), χύμα στο κύμα όπως είμαστε, ή κάποιος άλλος φιλεύσπλαχνος Μπιγκ Μπράδερ, μεγάλος και προστάτης αδελφός, καθώς ασφυκτιούμε και πνιγόμαστε κραυγάζονατς «αέρα πατέρα»; Ή μήπως αναμένεται ο πατερούλης Ιωσήφ (Δαβίδ Βησσαριόνοβιτς Ντζουκασβίλι για να ’μαστε ακριβείς) ως άλλος ελληνοποιημένος αρσιβαρίστας ολυμπιονίκης, ή έστω Γεωργιανός, όπως τον λένε ακόμη οι κακές οι γλώσσες τον πατερούλη Στάλιν;

Παιδιά, αποφασίστε. Το κατ’ εμέ, κάπου μπάζει νερά το σκάφος, κάτι μου φαίνεται πως δεν πάει καθόλου καλά στο ένδοξο, περίλαμπρο, και παρά ταύτα χρεοκοπημένο και κλαυσιγέλαστο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Το μόνο που μένει ακόμη να δούμε, προς δόξαν του νομικού μας πολιτισμού, είναι να αφήνονται ελεύθεροι οι πάσης φύσεως έμποροι ναρκωτικών, εγκληματίες, βιαστές, παιδεραστές, δουλέμποροι, πορνοβοσκοί, ληστές, εμπρηστές, κλέφτες και καταχραστές του δημοσίου χρήματος, αργυρώνητοι πολιτικοί, μιζαδόροι και όλοι οι παρόμοιοι, με τον περιοριστικό όρο να μην μετέχουν σε συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής. Να μην είναι φασίστες ρε παιδί μου! Αυτό μετράει. Όλα τα άλλα, άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε. Γι’ αυτό έχουμε άλλωστε δημοκρατία. Για να τους συγχωρεί...


 

Χρίστος Γούδης

Καθηγητής αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Πατρών, ποιητής και συγγραφέας, μεταφραστής ξένης λογοτεχνίας, πολιτικός στοχαστής.

Προϊόντα: 371 - 380 από 398
<< 36 | 37 | 38 | 39 | 40 >>