ΓΝΩΜΗ-ΑΡΘΡΑ

Οι τελευταίοι αντάρτες της Ρούμελης

2014-04-13 00:45

 

          
 
Βρισκόμαστε στον Δεκέμβριο του 1949. Ο ΔΣΕ έχει ήδη ηττηθεί και υποχωρήσει στο έδαφος της Αλβανίας και οι κυβερνητικές δυνάμεις διατρέχουν την ύπαιθρο για την εξεύρεση των λεγόμενων "υπολειμμάτων", ομάδων δηλαδή από εναπομείναντες αντάρτες που προσπαθούν να συγκροτηθούν ώστε οργανωμένα να περάσουν τα σύνορα, ή επιχειρούν απλά να επιβιώσουν.

Η από τουρκοκρατίας παραδοσιακή επιείκεια στον ηττημένο δεν θα εφαρμοστεί από τον οπλισμένο από την αστική τάξη κυβερνητικό στρατό. Η Ελλάδα είναι ήδη ένα απέραντο νεκροταφείο. Η νικηφόρα  ελληνική αστική τάξη δεν θα σταματήσει την κτηνωδία της Λευκής Τρομοκρατίας ώστε να παραδειγματίσει τον ελληνικό λαό στην υποταγή και το ραγιαδισμό.

Στην περιοχή της Ρούμελης, μικρές ομάδες ανταρτών επιχειρούν να επιβιώσουν στον σκληρό χειμώνα, χωρίς τροφή, οπλισμό, ένδυση και ανάπαυση από τις διαρκείς επιχειρήσεις ανίχνευσης.



  • Στις 14 Δεκεμβρίου του 1949, ο αντάρτης του ΔΣΕ Μήτσος Παπαδήμου που κρύβονταν σε σπηλιά της κορυφογραμμής ανάμεσα στην Φωκίδα και τη Φθιώτιδα θα βγει να συναντήσει με πολλές προφυλάξεις τον τροφοδότη του. Ο χωρικός Ηλίας Ζέλιος που του πήγαινε φαγητό έχει φέρει μαζί του και μια ομάδα παρακρατικών και ΜΑΥ. Του φωνάζει πως δεν είναι κίνδυνος και να βγει έξω από τα δέντρα στο ξέφωτο. Ο Παπαδήμου που αντιλαμβάνεται το αντικανονικό της κίνησης αυτής τρέχοντας επιστρέφει στη σπηλιά του. Ετοιμάζεται να την εγκαταλείψει αλλά είναι ήδη κυκλωμένος. "Οι μαχητές και η μαχήτριες του ΔΣΕ το χαμε καλύτερο να φυλάμε την τελευταία σφαίρα για τον εαυτό μας παρά να μας πιάσουν και να μας βασανίσουν, να μας ατιμάσουν και να μας αποκεφαλίσουν", μας λέει η αντάρτισσα Ελένη Μπουρμπουλα. Κι ο Μήτσος Παπαδήμου έκανε ακριβώς αυτό. Οι διώκτες του τον βρήκαν νεκρό μέσα στη σπηλιά του με ένα περίστροφο στο χέρι. Δεν γνωρίζουμε αν οι παρακρατικοί βαρέθηκαν ή είχαν χορτάσει τη δίψα για τους για αίμα, πάντως άφησαν το κορμί του ακέραιο να το αναλάβει το βουνό και δεν του έκοψαν το κεφάλι όπως συνήθιζαν. 
 
  • Στις 17 Δεκέμβρη του 1949, μια ομάδα ανταρτών του ΔΣΕ κρύβεται στην κορυφογραμμή ανάμεσα στην Αρτοτίνα και τα Αργύρια Φθιώτιδας. Εκείνη τη μέρα κάνουν "λούφα" για κινηθούν ξανά το βράδυ. Αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι έχουν προδοθεί. Ο Μήτσος Αντωνίου από τα Αργύρια, κομματικός υπεύθυνος του ΚΚΕ τού χωριού έχει προδώσει τις θέσεις τους στο στρατό για να γλιτώσει (όπως και έγινε) το κεφάλι του. Ο Αντωνίου γνωρίζει πως το τμήμα των ανταρτών (6 όλοι όλοι) δεν είναι σε θέση να αμυνθεί. Ο ταγματάρχης Φλώρος, γνωστός για τις κανιβαλικές μεθόδους του, θα κυκλώσει τους αντάρτες με τμήμα του στρατού, ΜΑΥ και χωροφύλακες. Ακολουθεί μικρή αψιμαχία. Οι αντάρτες είναι αδύνατο να ξεφύγουν. Οι περισσότεροι σκοτώνονται από πυρά των κυβερνητικών, ο Γιάννης Ζερμπίνος, τραυματισμένος στο πόδι αυτοκτονεί προκειμένου να μην πιαστεί ζωντανός.
  • Νεκροί πέφτουν οι:Δρόσος Κεφαλάς, Θανάσης Καλαμπόκας, Νίκος Γεράνης, Κώστας Κόκλας, Κώστας Κραβαρίτης και ο Γιάννης Ζερμπίνος. Τα κορμιά τους ο Φλώρος τα αφήνει στα θηρία του βουνού ενώ τα κεφάλια τους τα κόβει και τα κατεβάζει με ζουρνάδες στο παζάρι της Σπερχειάδας για να τα εκθέσει. 
 
  • Στις 16 Δεκέμβρη του 1949, σε σπηλιά κοντά στο χωριό Γραμμένη Οξιά πιάνεται ο βαριά τραυματισμένος Παντελής Τσολάκης με τη νοσοκόμα του και αντάρτισσα Μαρία Κραβαρίτη. Τους έχουν κυκλώσει χωροφύλακες. Η Μαρία φωνάζει πως δεν έχουν όπλα αλλά είναι μια νοσοκόμα και ένας τραυματίας. Ο μοίραρχος τους καλεί να βγουν έξω και δεν θα πάθουν τίποτα. Η κοπέλα θα θεριστεί από τα αυτόματα τη στιγμή που θα βγει στο άνοιγμα της σπηλιάς. Τον Τσολάκη τον δολοφονούν ξαπλωμένο στο στρώμα του. Τα κορμιά τους τα αφήνουν για τα τσακάλια και τους λύκους. Χωρικοί από τη Γραμμένη Οξιά θα ανεβούν μέρες αργότερα να τους θάψουν. Θα βρουν μονάχα μαλλιά και κόκαλα.
  • Στις 8 Δεκέμβρη του 1949, προδομένοι από τον Μήτσο Αντωνίου, θα πιαστούν σε γιάφκα στο δάσος οι αντάρτες του ΔΣΕ Γιάννης Μαγκλάρας, Κώστας Κραβαρίτης, Νίκος Κόκκινος και ο Ηλίας Τσέτσος. Θα χτυπηθούν ξαφνικά και θα σκοτωθούν επί τόπου στη θέση Παλιοφυτιές Διλόφου. Η ομάδα Μαγκλάρα προσπαθούσε να οργανώσει αποστολή εξόδου από τη χώρα. Τα κεφάλια τους θα αποκοπούν, θα τοποθετηθούν σε τορβάδες με αλάτι και θα μεταφερθούν στην πλατεία της Σπερχειάδας προς έκθεση. Αργότερα, η χωροφυλακή θα δώσει άδεια να ταφούν σε κοινοτάφειο στο νεκροταφείο όπου αναπαύονται ακόμα. 
 
  • Προς τα μέσα του Δεκέμβρη του 1949, οι Μήτσος Χαρίσης και Κώστας Χαρίσης (πατέρας και γιος), σκοτώνονται προδομένοι από τον Μήτσο Αντωνίου σε σπηλιά κοντά στα Αργύρια Φθιώτιδας. Τους περικύκλωσε χωροφυλακή και στρατός και τους σκότωσε με χειροβομβίδες. Τα κορμιά τους αφέθηκαν στα θηρία και τα κεφάλια τους εκτέθηκαν και αυτά στη Σπερχειάδα. 
  • Αυτοί ήταν οι τελευταίοι αντάρτες  του Δημοκρατικού Στρατού της Ρούμελης 
  •  
  • ΠΗΓΗhttp://kokkinosfakelos.blogspot.gr/2012/12/blog-post_7590.html                                                                                                                                        
 
 

 

Ανθεσφόρια: Η Αρχαοελληνική εορτή του ξεκινήματος της Άνοιξης

2014-04-11 15:55

Ανθεσφόρια: Η Αρχαοελληνική εορτή του ξεκινήματος της Άνοιξης

 
“Aύριο ας αγαπήσει όποιος δεν αγάπησε ποτέ, 
όποιος αγάπησε, αύριο ας αγαπήσει! 
Άνοιξη νέα ζωή, Άνοιξη αρμονική, Άνοιξις! … 
Ο κύκλος ξαναρχίζει… 
Αλήθεια ενώνονται οι εραστές, αλήθεια νυμφεύονται τ’ αντίθετα και το άλσος ανοίγει το φύλλωμά του με τις γόνιμες βροχές”!  
(Αγρυπνία της Αφροδίτης) 


 Ανώνυμου Λατίνου ποιητή...

 
  Τον ερχομό της Άνοιξης σηματοδοτεί η εαρινή ισημερία. Οι παραδόσεις λένε ότι η γη ήταν κάποτε ξαπλωμένη ότι δεν υπήρχαν οι 4 εποχές, ότι στο ένα ημισφαίριο ήταν πάντα καλοκαίρι και στο άλλοπάντα χειμώνας. Κάποια στιγμή μεταξύ Μύθου και πραγματικότητας, ο άξονας της γης μετακινήθηκε και από τότε ξεκίνησε η εναλλαγή των εποχών, τότε ξεκίνησε ο χρόνος να είναι κυκλικός, να υπάρχει οθάνατος και η αναγέννηση της φύσης.   
  Πάντα οι γιορτές τις άνοιξης σε όλους τους πολιτισμούς ήταν γιορτές χαράς, ανανέωσης με κίνηση, με χορό, με τραγούδια. Υπάρχουν λουλούδια παντού και στολίδια στους ανθρώπους και στα σπίτια, υπάρχει πλούσιο ποτό και φαγητό και ασυγκράτητη χαρά, γιατί ένας νέος κύκλος θα ξεκινήσει.
Στην αρχαία Ελλάδα η εναλλαγή των εποχών του χρόνου σχετιζόταν με τον μύθο της αρπαγής τηςΠερσεφόνης. Ο Άδης έκλεψε την Περσεφόνη για να την κάνει σύζυγό του. Η Δήμητρα όμως μαράζωνε από την θλίψη της και έψαχνε παντού την κόρη της, μαζί της όμως μαράζωνε και η φύση, πενθούσε μαζί της. Όταν κατάλαβε ότι η Περσεφόνη είναι στον Άδη την διεκδίκησε, όμως ο Άδης δεν ήταν διατεθειμένος να την αφήσει. 
Έτσι ο Δίας αποφάσισε η Περσεφόνη μισό χρόνο να μένει με τον Άδη στον κάτω κόσμο (Φθινόπωρο – Χειμώνας) και μισό χρόνο να επιστρέφει στη μητέρα της στον επάνω κόσμο (Άνοιξη – Καλοκαίρι).


   Τα Ανθεσφόρια ή  Ηροάνθεια  ήταν γυναικείες  εορτές του ξεκινήματος της Άνοιξης, προς τιμή τηςΘεάς Ήρας "Ανθείας" και του Θεού Διόνυσου όπου τελούντο στο ομώνυμο Ιερό της Θεάς στο Άργος.
 

 
  Προς τιμή της Θεάς Δήμητρας και της  Περσεφόνης, τα Ανθεσφόρια γιορταζόταν  στη περιοχή τηςΜεγάλης Ελλάδος (Κ.Ιταλία)  και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, την πρώτη μέρα της Ανοίξεως,  και περιελάμβανε χορούς στεφανωμένων κοριτσιών που ονομάζονταν «ανθεσφόροι».
   Η  Αργεία  γιορτή περιελάμβανε πομπή των «ανθεσφόρων», με τη διαφορά ότι τα κορίτσια εδώ δεν ήταν στεφανωμένα, αλλά κρατούσαν κάνιστρα γεμάτα με άνθη. 

Αναφέρεται ως μεγαλειώδης και πάντοτε με την συνοδεία μουσικής αυλών που έπαιζαν ειδική λατρευτική μουσική ,το λεγόμενο  «Ιεράκιον Μέλος»,  γραμμένη από τον Αργείο μουσικό Ιέρακα, τον 7ο αιώνα πχ.

 
 
   Τα Ανθεσφόρια τελούνταν επίσης στην Κνωσσό, προς τιμή της Ανθείας Αφροδίτης, καθώς επίσης και στην Μεγαλόπολη στο ιερό των Μεγάλων Θεών, όπου υπήρχαν αγάλματα ανθεσφόρων κορών που κρατούσαν στο κεφάλι τους καλάθι γεμάτο άνθη.
mythiki-anazitisi

Πηγή: diadrastiko

 

Ο Φυλετικός Χάρτης της Αρχαίας Ελλάδας

2014-04-10 23:41

Ο Φυλετικός Χάρτης της Αρχαίας Ελλάδας .

 

 

                                      

ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Στη Θεσσαλία, σύμφωνα με τον Όμηρο, κατοικούσαν οι καλούμενοι Πελασγοί, απ΄όπου κατάγονταν τα 4 Ελληνικά φύλα (= οι Δωριείς, οι Αιολείς, οι Αχαιοί και οι Ίωνες) που μαζί με τους επήλυδες Δαναούς, Καδμείους ή Θηβαίους κ.α. αποτέλεσαν μετά τα Τρωικά το ελληνικό έθνος. Οι Θεσσαλοί μετονομάστηκαν σε Αιολείς από το κοινό βασιλιά τους τον Αίολο, ο οποίος ήταν γιος του Έλληνα.

Ο Όμηρος (Ιλιάδα Β, Κατάλογος νηών) ονομάζει τη Θεσσαλία Άργος Πελασγικόν με τις εξής περιοχές: Άλον, Τρηχίνα , Αλόπην, Ελλάδα και Φθίαν: «οι τ’ εΙχον Φθιην ηδ’ Ελλάδα καλλιγυναικα,Μυρμιδονες δε καλευντο και Έλληνες και Αχαιοί, των αυ πεντήκοντα νεων ην αρχός Αχιλλεύς.» (Ιλιάδα B 681 – 685)

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Στη Μακεδονία κατοικούσαν οι Μακεδόνες, Πελασγικής καταγωγής. Οι Mακεδόνες και οι Σπαρτιατες ήσαν φυλλα των Δωριέων και κείνοι των Πελασγων. Ο Ησίοδος (Ηοίαι, 1-6) αναφέρει ότι οι Μακεδόνες ονομάστηκαν έτσι από τον πρώτο βασιλιά τους το Μακηδόνα, αδελφό του Μαγνη, του Έλληνα και του Γραικού. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α, 57- 58 και Η, 43), οι Μακεδόνες και οι Σπαρτιάτες (σωστότερα αυτοί που κατέβησαν με τους Ηρακλείδες και κατέλαβαν τους Αχαιούς και Δαναούς στην Πελοπόννησο = οι Δωριείς) ανήκουν στο «Δωρικό τε και Μακεδνόν έθνος», που πρώτο ξέκοψε από τους βάρβαρους Πελασγούς και αποτέλεσε ξέχωρο έθνος, το Ελληνικό έθνος και μετά ακολούθησαν κι άλλα βάρβαρα φύλα. 

Ο Ηρόδοτος αναφερει επίσης ότι στη Μακεδονία ζούσαν και οι Παίονες (πρβ: «Διελθών, ο Ξέρξης, δε πλησίον από τους Παίονας, τους Δόβηρας και τους Παιόπλας, οι οποίοι κατοικούν προς βορράν του Παγγαίου, επορεύετο προς δυσμάς, μέχρις ου έφθασεν εις τον Στρυμόνα και την Ηδωνικήν πόλιν Ηϊόνα, την οποίαν εκυβέρνα τότε ο Βόγης»), που σύμφωνα με τον Όμηρο ήσαν Πελασγικής καταγωγής και σύμμαχοι των Τρώων, πρβ: «οι τοξοφόροι Παίονες, των Πελασγών το θείον Γένος» λιάδα, Κ 450-455, μετάφραση ΠΟΛΥΛΑ).

Ωστόσο οι Παίονες κατά τα Περσικά, επειδή πήγαν με το μέρος των Περσών, έφυγαν από το φόβο της εκδίκησης των Μακεδόνων και πήγαν στη Μ. Ασία, προκειμένου να έχουν την προστασία των Περσών. Στη Μακεδονία κατοικούσαν και οι Αγριάνες, που βοήθησαν το Μ. Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στην Ασία και που σήμερα πιστεύεται ότι αυτοί είναι οι καλούμενοι Πομάκοι.

Γείτονες των Μακεδόνων ήσαν οι Ιλλυριοί (= τα φύλα πάνω από την Ήπειρο) , οι Θράκες και οι Σκύθες (περιοχή σημερινής Ρουμανίας), οι οποίοι πήγαν να υποτάξουν τους Μακεδόνες, όμως τελικά έγινε το αντίθετο.

ΠΕΛΛΟΠΟΝΗΣΟΣ

Στην Πελοπόννησο αρχικά έμεναν οι Αρκάδες και οι Αχαιοί, συμφωνα με τον Παυσανία, πρβ: «Από τις φυλές της Πελοποννήσου αυτόχθονες είναι οι Αρκάδες και οι Αχαιοί, τους Αχαιούς τους έδιωξαν από τη χώρα τους οι Δωριείς, αλλά αυτοί δεν εγκατέλειψαν την Πελοπόννησο, έδιωξαν όμως τους Ίωνες και ζουν στην περιοχή που παλιά ονομάζονταν Αιγιαλός, και που τώρα έχει πάρει το όνομα αυτών των Αχαιών.

Οι Αρκάδες, από την αρχή μέχρι σήμερα κατοικούν στη χώρα τους. Όλη η υπόλοιπη Πελοπόννησος ανήκε σε επήλυδες. Οι σημερινοί Κορίνθιοι είναι νεώτεροι από τους Πελοποννήσιους, γιατί τότε που πήραν τη γη τους απον βασιλιά έχουν περάσει διακόσια δέκα επτά χρόνια μέχρι τις μέρες μου. Οι Δρύοπες και οι Δωριείς ήρθαν στην Πελοπόννησο από τον Παρνασό και την Οίτη αντίστοιχα. Γνωρίζουμε ότι οι Ηλείοι πέρασαν από την Καλυδωνα και την υπόλοιπη Αιτωλία.» (Παυσανίας, Ηλιακά, 1-3)

Κατά το έτος 1511 π.Χ. , σύμφωνα με το Πάριο χρονικό, ήρθαν στο Άργος της Πελοποννήσου οι Δαναοί με τον Δαναό από την Αίγυπτο και αναμείχθηκαν με τους Αργείους (φυλετικά Αχαιούς). Ακολούθως δυο γενιές πριν από τα Τρωικά ήρθαν στις Μυκήνες οι Φρύγες (Πέλοπες) με τον Πέλοπα από τη Μ. Ασία και αναμείχθηκαν με τους ντόπιους. Στη συνέχεια και συγκεκριμένα ογδόντα χρόνια μετά τα Τρωικά, κάπου το 1120 π.Χ., έφυγαν από τη Στερεά Ελλάδα Δωριείς και πήγαν και κατέλαβαν τις πόλεις Σπάρτη, Μεσσήνη και Άργος κ.α., οδηγημένοι από τους Ηρακλείδες.

Η Πελοπόννησος στον Όμηρο χωρίζεται στις εξής περιοχές: Το Άργος (Το Άργος, η Τίρυνς, η Ασίνη κι η Ερμιόνη,η Επίδαυρος, τα μέρη της Τροιζήνος,των Ηιονών, του Μάσητος, ακόμη της Αιγίνης), οι Μυκήνες (οι Μυκήνες, η Κόρινθος, οι Κλεωνές, των Ορνεών τα μέρη, η Αραιθυρέα, η πόλις Σικυώνος, η Υπερησία, και η Γονούσσα και η Πελλήνη, ο Αιγιαλός, το Αίγιον κι η απλωμένη Ελίκη, η Λακεδαίμων (η Μέσση, η Σπάρτη και η Φάρις, οι Βρυσειές, οι Αιγειές, οι Αμύκλες,το Έλος, χώρ’ ακρόγιαλη, ο Οίτυλος και ο Λάας), η Πύλος (Αρήνη, το Θρύον, πόρος του Αλφειού, το Αιπύ, τα μέρη του Κυπαρισσήεντος και της Αμφιγενείας, του Έλους και της Πτελεού, το Δώριον), η Αρκαδία (ο Ορχομενός, η Ενίσπη, η Ρίπη και ο Φενεός κι η Στρατία, η Μαντινεία, η Στύμφαλος κι ακόμη η Παρρασία, η χώρα της Τεγέας), η Ήλιδα (κι απ’ το Βουπράσιον η Μύρσινος, η Υρμίνη, το Αλείσιον κι η Ωλενία πέτρα.)

«Στην Πελοπόννησο κατοικούν επτά διαφορετικοί λαοί. Δύο απ’ αυτούς, οι Αρκάδες και οι Κυνούριοι, είναι αυτόχθονες και ως τώρα κατοικούν όπου κατοικούσαν και παλιά. Οι Αχαιοί ζούσαν πάντα στην Πελοπόννησο, μολονότι μετακινήθηκαν από τα αρχικά τους εδάφη· οι τέσσερις άλλοι από τους επτά —οι Δωριείς, οι Αιτωλοί, οι Δρύοπες και οι Λήμνιοι— είναι επήλυδες (ξένοι μετανάστες).

Οι Δωρικές κοινότητες είναι πολυάριθμες και πολύ γνωστές· οι Αιτωλοί έχουν μόνο μία, την Ηλεία· η Ερμιόνη και η Ασίνη κοντά στην Καρδαμύλη της Λακωνίας, ανήκουν στους Δρύοπες και όλοι οι Παρωρεάτες είναι Λήμνιοι. Οι όντας αυτόχθονες Κυνούριοι, μόνοι νομίζονται από μερικούς ότι ήσαν Ίωνες και ότι με τον καιρό έγιναν Δωριείς, υπό την εξουσία των Άργείων, καθώς και οι Ορνεάται και λοιποί περίοικοι. (Ηροδότου Ιστορία Η 72 -73).

«Οι Ίωνες όσο μεν χρόνον κατοικούσαν την Πελοπόννησο, τη λεγόμενη σήμερα Αχαία, και πριν έλθουν στην Πελοπόννησο ο Δαναός και ο Ξούθος, καθώς λέγουν οι Έλληνες, ονομάζονταν Πελασγοί Αιγιαλείς, μετονομάστηκαν δε Ίωνες από τον Ίωνα του Ξούθου (Ηρόδοτος Θ, 85).

Μετά τα τρωικά η Πελοπόννησος χωρίζονταν στις εξής 7 περιοχές: Λακωνία ή Λακεδαιμόνα, Μεσσηνία, Αχαΐα. Αρκαδία, Αργος ή Αργολίδα. Κορινθία και Ηλεία. Από τις περιοχές αυτές προέρχονται οι 7 ονομασίες: Λάκωνες ή Λακεδαιμόνιοι, Αχαιοί, Αργείοι, Κορίνθιοι, Μεσσήνιοι, Αρκάδες και Ηλείοι.

ΑΤΤΙΚΗ

Στην Αττική, σύμφωνα με τον Όμηρο, κατοικούσαν πάντα οι αυτόχθονες Κεκροπίδες ή Κραναοί ή Αθηναίοι. Κατά τον Ηρόδοτο οι Αθηναίοι ήσαν στην καταγωγή Πελασγοί. Μάλιστα, επειδή στην Αττική δεν κατοίκησαν ποτέ Πέλοπες, Δαναοί και Κάδμοι, παρά μόνο στην Πελοπόννησο και στη Βοιωτία, οι Αθηναίοι συγγραφείς ( Ισοκράτης, Πλάτωνας, Δημοσθένης κ.α.) επαίρονταν ότι οι Αθηναίοι ήσαν και οι πιο καθαρόαιμοι Έλληνες και γι αυτό έπρεπε να ηγεμονεύουν αυτοί των Ελλήνων και όχι οι Σπαρτιάτες ή οι Θηβαίοι.

ΒΟΙΩΤΙΑ

Στη Βοιωτία, σύμφωνα με τον Παυσανία, αρχικά ζούσαν οι αυτόχθονες Εκτήμονες, με περίφημο βασιλιά τους τον Ωγυγα, που αφανίστηκαν από επιδημία. Μετά ήρθαν και κατοίκησαν εκεί οι Ύαντες και οι Άονες. Μετά, κατά το έτος 1529 π.Χ. ( σύμφωνα με το Πάριο Χρονικό) ήρθαν στην Βοιωτία από την Αίγυπτο μέσω Φοινίκης (ήσαν όμως καταγωγής από Ερυθρά θάλασσα) οι καλούμενοι Καδμείοι ή Θηβαίοι και έκτισαν τη Θήβα. Στη Βοιωτία, σύμφωνα με την Ιλιάδα, πλην της Θήβας (που δεν έλαβε μέρος στον πόλεμο της Τροίας) υπήρχαν και οι πόλεις: Γραία, Θίσθη, Αυλίδα, Υρία, Σχοίνο, Σκώλο, Θέσπεια, Μυκαλησσό κ.α., οι οποίες έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο, επειδή ήσαν Έλληνες. Οι Φοίνικες Καδμείοι μετά τα Τρωικά αναμείχθηκαν με τους ντόπιους και σιγά-σιγά εξελληνίστηκαν.

ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ

Η Στερεά Ελλάδα στον Όμηρο χωρίζεται στις εξής περιοχές: Του Ορχομενού των Μινυών και Ασπληδόνος, Αι Αθήναι (Αττική), η Σαλαμίνα, των Βοιωτών (η Αυλίς, η Υρία, η Σχοίνος, ο Ετεωνός, η Σκώλος, η ευρύχωρη Μυκαλησσός, η Θέσπεια κι η Γραία, ο Ελεών, ο Πετεών, η Ύλη, ο Μεδεών, η Ωκαλέη, το Άρμα, η Θίσβη, η Εύτρησις, οι Κώπες, κι Αλίαρτος, ο Γλίσας, η Κορώνεια, η Πλάτεια, η Όγχηστος, η Νίσα, η Μίδεια, η Άρνη, Ανθηδόνα. Φωκείς (Κυπάρισσος και η Πυθώ, η Κρίσσα και η Δαυλίς, ο Πανοπεύς και ακόμη τα μέρη της Υαμπόλεως και της Ανεμωρείας και η Λίλαια), Των Λοκρών που ’ναι αντίπερα της ιεράς Ευβοίας (η Καλλίερος, η Κύνος, ο Οπούς, Οι Αυγειές, η Βήσσα και η Σκάρφη, η Τάρφην και το Θρόνιον, του Βοαγρίου πόρου), της Ευβοίας ( Χαλκίδ’ Ερέτριαν Και απ’ την Ιστίαιαν και Κήρινθον ακρόγιαλην και ακόμη από το Δίον το υψηλό, την Κάρυστον και Στύ).

Των Αιτωλών (η Χαλκίς και η Πυλήνη, η Ώλενος και η Πλευρών, και η Καλυδών). Η Στερεά Ελλάδα μετά χωρίζονταν στις εξής περιοχές: Αττική ή Κεκρωπία, Βοιωτία, Φωκίδα, Αιτωλία και Ακαρνανία απ΄όπου τα ονόματα: Αττικοί ή Αθηναίοι, Βοιωτοί, Αιτωλοί και Ακαρνάνες. Σήμερα στη Στερεά Ελλάδα υπάγονται και η Εύβοια με τη Φθιώτιδα. Στη Φωκίδα, όπου βρίσκεται ο Παρνασσός και το περίφημο μαντείο των Δελφών, σύμφωνα με το Ησίοδο και τον Όμηρο, κατοικούσαν αρχικά Πελασγοί και μετά ήρθαν και Δρύοπες, Φλέγες κ.α.

ΕΥΒΟΙΑ

Στη νήσο Εύβοια, σύμφωνα με τους Ησίοδο και Όμηρο, κατοικούσαν οι Αβάντες, που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο, και η νήσος λέγονταν «Αβαντίδα νήσος», ενώ Εύβοια ονομάστηκε από ένα βόδι (προφανώς επειδή ανέτρεφε πολλά και ωραία βόδια). Ειδικότερα στο βόρειο τμήμα κατοικούσαν οι Περραιβοί, στο μέσο οι Άβαντες και οι Κουρήτες (Χαλκιδείς) και στο νότιο οι Δρύοπες.

ΚΡΗΤΗ

Στην Κρήτη, σύμφωνα με τον Όμηρο, κατοικούσαν Κύδωνες, Ετεόκρητες, Πελασγοί, Δωριείς και Αχαιοί και με σπουδαιότερες πόλεις την Κνωσό, τη Γόρτυνα, τη Λύκαστο, τη Μίλητο, τη Λύκτο, το Ρύτιον και τη Φαιστό. Σύμφωνα με τους άλλους αρχαίους συγγραφείς (Παυσανία, Διόδωρο, Στράβωνα κ.α.) , αρχικά στην Κρήτη κατοικούσαν οι καλούμενοι Ιδαίοι Δάκτυλοι ή μετέπειτα Κ(ου)ρήτες – Κρήτες (ή άλλως Ετεοκρήτες σε σχέση με τους επήλυδες), οι οποίοι θεωρούνται αυτόχθονες. Μετά, όταν ήταν βασιλιάς της Κρήτης ο Κρηθέας, ήρθαν στην Κρήτη κάποιοι Πελασγοί, Αχαιοί και Δωριείς, από τη Θεσσαλία με αρχηγό τον Τέκταμο, και αυτό επειδή η νήσος είχε μερικώς ερημωθεί.

Εγγονός του Τέκταμου ήταν ο Μίνωας, ο οποίος (βοηθούμενος από τον αδελφό του Ραδάμανθυ) από τη μια συνένωσαν σε ενιαίο σύνολο τα φύλα της Κρήτης, δημιουργώντας την πρώτη πολιτεία – πολιτισμό στον κόσμο (ο Μίνως εφεύρε πρώτος το σύνταγμα, τη βουλή, τους γερουσιαστές, τα όργνα και τους νόμους διοίκησης κ.τ.λ.) για τη σωστή διακυβέρνησή τους, και από την άλλη συγκρότησαν πρώτοι στον κόσμο πολεμικό ναυτικό και μ’ αυτό έδιωξαν από τα νησιά και το Αρχιπέλαγος τους ληστές και πειρατές Κάρες και Φοίνικες με αποτέλεσμα από τη μια ο ίδιος να γίνει θαλασσοκράτορας και από την άλλη να ανοίξουν οι θαλάσσιοι διάδρομοι και έτσι οι Έλληνες αφενός να μπορέσουν να ασχοληθούν και με ναυτικές εργασίες, να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, να πλουτίσουν, να σταματήσουν τον μεταναστευτικό βίο που τους εξανάγκαζαν οι κακοποιοί Κάρες και Φοίνικες κ.α. και όταν πλέον είχαν ενδυναμωθεί εκστράτευσαν εναντίον της Τροίας.

ΗΠΕΙΡΟΣ

Στην Ήπειρο κατοικούσαν οι Πελασγοί ή Γραικοί (= με τοπικά ονόματα: Σελλοί, Ελλοπες, Θεσπρωτοί, Μολοσοί κ.α.) που μετά μετονομάστηκαν και αυτοί σε Έλληνες. Οι Ηπειρώτικες φυλές κατά το Θεόπομπο ήσαν 14 και κατά το Στράβωνα 11, που ήσαν όλες Ελληνικές: οι Σελλοί, οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Κασσωπαίοι, οι Έλλοπες, οι Δρύοπες, οι Παραβαίοι, οι Αμβρακιώται, οι Καύκωνες.


«Στη Δωδώνη και στη Βελανιδιά, την έδρα των Πελασγών, πήγε.

Και σ αυτούς που κατοικούσαν στο βάθος της Βελανιδιάς

στο φούσκωμα του βροχοδερμένου ποταμού» (Ησίοδος, Ηοίαι απόσπασμα 102 = στίχος 319)

Αν πράγματι οι Φοίνικες πήραν τις άγιες γυναίκες (= τις δυο ιέρειες του Δία, που, σύμφωνα με τους Αιγύπτιους, η μια μετά έκτισε το μαντείο της Δωδώνης στην Ελλάδα και άλλη το της Θήβας στη Λιβύη) και τις πούλησαν, τη μια στη Λιβύη και την άλλη στην Ελλάδα, νομίζω ότι η γυναίκα αυτή της σημερινής Ελλάδας, της ίδιας δηλαδή χώρας που παλαιότερα ονομάζονταν Πελασγία , πουλήθηκε στη Θεσπρωτία (<<Της νυν Ελλάδος, πρότερον δε Πελασγίης καλουμένης..>>) …. ( Ηρόδοτος B 54 – 57)

Ο κατακλυσμός) περί τον Ελληνικόν εγένετο μάλιστα τόπον. Και τούτου περί την Ελλάδα την αρχαίαν. Αύτη δ’ εστίν η περί Δωδώνην και τον Αχελώον. Ούτος γαρ πολλαχού το ρεύμα μεταβέβληκεν. Ώκουν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ’ Έλληνες”. (Αριστοτέλης Μετεωρολογικά 1 352 a).

«Οι δε Πελασγοί των περί την Ελλάδα δυνασευσάντων αρχαιότατοι λέγονται’ και ο ποιητής φησίν ούτω <<Ζευ άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ. Ο δε Ησίοδος: Δωδωνην φηγόν τε Πελασγών εύρανον ήεν». (Στράβων Ζ, Ήπειρος, 9).

«Εξιστορούν πως μετά τον κατακλυσμό πρώτος βασιλιάς των Θεσπρωτών και των Μολοσσών έγινε ο Φαέθων, ένας από εκείνους που έφτασαν στην Ήπειρο μαζί με τον Πελασγό. Μερικοί λένε πως ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα, αφού ίδρυσαν εκεί το ιερό της Δωδώνης κατοίκησαν στους Μολοσσούς. Αργότερα ο Νεοπτόλεμος, ο γιος του Αχιλλέα, πηγαίνοντας εκεί λαό κατέλαβε τη χώρα και άφησε πίσω του διαδόχους βασιλείς, που ονομάζονταν Πυρρίδες, γιατί αυτός στην παιδική του ηλικία είχε το παρωνύμιο Πύρρος, και ένα από τα γνήσια παιδιά του, που απέκτησε με τη Λάνασσα, την κόρη του Κλεοδαίου, γιου του Ύλλου, το ονόμασε Πύρρο.

Γι αυτό ο Αχιλλέας στην Ήπειρο απολάμβανε τιμές ισόθεου και λέγονταν Άσπετος στην τοπική διάλεκτο. Ύστερα όμως από τους πρώτους, αφού οι διάδοχοι βασιλείς εκβαρβαρώθηκαν και αμαύρωσαν και τη δύναμη και τη ζωή τους, διηγούνται πως πρώτος ο Θαρύπας έγινε ονομαστός, γιατί στόλισε τις πόλεις με Ελληνικά ήθη και γράμματα και με νόμους φιλάνθρωπους.

Του Θαρύπα γιος ήταν ο Αλκέτας, του Αλκέτα ο Αρύββας, του Αρύββα και της Τρωάδας, ο Αιακίδης. Τούτος παντρεύτηκε τη Φθία, την κόρη ντου Θεσσαλού Μένωνα, άνδρα που διακρίθηκε στον λαμιακό πόλεμο και μετά το Λεωσθένη είχε μεγαλύτερη εκτίμηση από τους συμμάχους. Από τη Φθία ο Αιακίδης απόκτησε τις κόρες Δηιδάμεια και Τρωάδα, και τον γιο Πύρρο. (Πλουτάρχου, Πύρρος, 1-2)

ΘΡΑΚΗ

Στη Θράκη αρχικά κατοικούσαν πάρα πολλά φύλα, άλλα Ελληνικά και άλλα βάρβαρα. Στη Θράκη ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ. και από τις εκβολές του Νέστου ως το δέλτα του Έβρου υπήρχαν τα Αβδηρα, η Δίκαια, η Στρύμη, η Μαρώνεια, η Ορθαγόρια, η Μεσημβρία-Ζώνη, η Δρυς και η Σάλη που ήσαν Ελληνικές ιωνικές αποκίες. Στη δυτική παραλία του Εύξεινου Πόντου οι Μιλήσιοι είχαν ιδρύσει την Απολλωνία, την Οδησσό, τους Τόμους και την Κάλλατι, ενώ οι Μεγαρείς τη Μεσημβρία κ.α. Η Θράκη γίνεται ρωμαϊκή επαρχία το 46 μ.Χ. με πρωτεύουσα την Πέρινθο.

Οι Ελληνικές πόλεις της Θράκης διατήρησαν το καθεστώς των ελεύθερων πόλεων. Ως την εποχή του Διοκλητιανού (279 μ.Χ.) οι Ρωμαίοι διατηρούν την πολιτική οργάνωση των Ελλήνων και το Ελληνικό σύστημα διοίκησης. Στους ρωμαϊκούς χρόνους πραγματοποιείται από τους Ρωμαίους αστικοποίηση της Θράκης κατά το πρότυπο των Ελληνικών πόλεων. Οι κώμες και οι πόλεις της Θράκης ήταν οργανωμένες σε ένα ομόσπονδο σύστημα με συμπολιτείες – κοινά. Αυτά τα χρόνια ιδρύονται η Τραϊανούπολη, η Πλωτινόπολη (σημ. Διδυμότειχο) και η Αδριανούπολη.

Ο Δημοσθένης, σχετικά με τον βασιλιά της Θράκης Τηρέα, λέει: «Ο Τηρέας ήταν βασιλιάς των Θρακών και βίασε την αδελφή της γυναίκας του. Οι δυο γυναίκες ήταν η Πρόκνη και η Φιλομήλα, κόρες του Πανδίονα (βασιλιά των Αθηνών), που τη μια πάντρεψε, την Πρόκνη, με το βασιλιά των Θρακών Τηρέα. Οι δυο γυναίκες αυτές από αγανάκτηση σκότωσαν το γιο του Τηρέα και έφυγαν στην Αττική.

Ο Τηρέας ήρθε στην Αττική να τις συλλάβει, όμως δεν μπόρεσε και αυτοκτόνησε. Κατά τη μυθολογία ο Τηρέας και οι δυο γυναίκες μεταμορφώθηκαν σε πτηνά, οι δυο γυναίκες σε αηδόνι και χελιδόνι, ενώ ο Τηρέας σε γεράκι. (Δημοσθένους Επιτάφιος)

Ο Δημοσθένης, σχετικά με τον βασιλιά Εύμολπο, λέει: «Όταν ο Εύμολπος και πολλοί άλλοι ετοίμασαν εκστρατεία εναντίον μας, τους έδιωξαν όχι μόνο από το δικό μας, αλλά και από τη γη των άλλων Ελλήνων. (Δημοσθένους Επιτάφιος 8)

Σύμφωνα με άλλους, τον Εύμολπο πολέμησαν οι Αθηναίοι, όταν τον κάλεσαν από τη Θράκη οι Ελευσίνιοι ή ήταν ο ίδιος Ελευσίνιος, για να τους βοηθήσει. Ο Εύμολπος σκοτώθηκε στη μάχη, μετά από την οποία οι δυο πόλεις συμφιλιώθηκαν. Οι απόγονοι του Εύμολπου (Ευμολπίδες) ήταν επιφορτισμένοι με την τέλεση των Ελευσίνιων μυστηρίων, των οποίων ιδρυτής θεωρούνταν ο γενάρχης τους».

Σημειώνεται ότι η Θράκη, σύμφωνα με τον Άνδρωνα τον Αλικαρνασσέα (GEOGRAFIKA ANDRVN), ήταν ήπειρος. Οι ήπειροι ήσαν τέσσερεις όσες και οι κόρες του Ωκεανού, οι εξής: η Ευρώπη (οι χώρες δυτικά της Ελλάδας = Ιταλία, Σικελία, κ.α.), η Ασία (= οι χώρες ανατολικά της Ελλάδας: Μ. Ασία, Φοινίκη κ.α.), η Λιβύη (Αφρική) και η Θράκη (= οι Χώρες βόρεια της Ελλάδας.

Σήμερα οι ήπειροι είναι 5: η Ευρώπη, η Ασία, η Αφρική, η Ωκεανία και η Αυστραλία. Η Θράκη διαχωρίστηκε και πήγε η μισή στην Ευρώπη και η άλλη μισή στην Ασία. (Περισσότερα βλέπε «Μύθος Δία και Ευρώπης»)

ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ = MAGNA GRAEGIA: Στη Σικελία αρχικά ζούσαν οι καλούμενοι Σικανοί με περίφημο βασιλιά τους τον Κώκαλο. Επί Μίνωα και εξής έγιναν εκεί και Ελληνικές αποικίες (Υρία, Μινώα, Σέλινο κ.α.), καθώς και Φοινικικές. Το ντόπιο στοιχείο συνεργάστηκε με τους Έλληνες και έφτασε στο σημείο η Σικελία να θεωρείται Ελληνικό νησί. Περίφημη Ελληνική πόλη οι Συρακούσες.

Στη Νότιο Ιταλία ( = από το Μιλάνο και κάτω) αρχικά ζούσαν μικρά ντόπια φύλα. Επί Περσέα και Ηρακλή και εξής μεταφέρθηκαν εκεί άποικοι που έκαναν πάμπολες Ελληνικές πόλεις.

Μάλιστα επειδή το Ελληνικό στοιχείο είχε φθάσει σε τέτοιο υχηλά ποσοστά που η Νότια Ιταλία λέγονταν «Μεγάλη Ελλάδα» (Magna Graecia). Αργότερα θα κατέβουν οι Ρωμαίοι και οι περισσότερες Ελληνικές πόλεις θα συνεργαστούν με τους Ρωμαίους, κάτι που έκανε τους Ρωμαίους να γίνουν υπερδύναμη. Εξαίρεση ήταν μόνο η Ελληνική πόλη Τάραντα που αντιστάθηκε σθεναρά στους Ρωμαίους, όμως στο τέλος υπέκυψε.

Μ. ΑΣΙΑ

Αρχικά στη Μ. Ασία, σύμφωνα με τον Όμηρο, ζούσαν οι καλούμενοι Κάρες, Τρώες, Λέλεγες , Πελασγοί κ.α., οι οποίοι ήσαν φύλα ομόγλωσσα και ομόθρησκα με τα Ελληνικά (με τους Αχαιούς). Μάλιστα πολλά από τα φύλα αυτά διέμεναν και στη Ευρώπη και στην Ασία, όπως π.χ. οι Πελασγοί, που άλλοι από αυτούς έμεναν στην Κρήτη, άλλοι στη Θεσσαλία και άλλοι στην Ασία. Μετά τα τρωικά δημιουργήθηκοι δυο αντίπαλες ομάδες. Από τη μια είχαμε τους σύμμαχους των Ατρειδών, και από την άλλη τους συμμάχους των Τρώων.



πηγη

 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΤΟΥ 1826 ΟΙ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ" ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝ ΗΡΩΪΚΗ ΕΞΟΔΟ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...

2014-04-10 15:39

                                                                   

Το γεγονός συνέβη την νύχτα μεταξύ 10ης και 11ης Απριλίου 1826, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, και συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα γεγονότα της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας
Τρία χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Μεσολογγίου από τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, ο Σουλτάνος επανήλθε με νέο σχέδιο.
Ανέθεσε και πάλι στον νικητή της Μάχης του Πέτα, Κιουταχή, να καταλάβει την πόλη, συνδυάζοντας αυτή τη φορά την επιχείρηση με την εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.
Με μια πανίσχυρη στρατιά 20.000 ανδρών, ο Κιουταχής ξεκίνησε από τα Τρίκαλα στα τέλη Φεβρουαρίου του 1825 και στις 15 Απριλίου 1825 έφθασε προ του Μεσολογγίου.
Χωρίς σημαντική βοήθεια από τους υπόλοιπους Έλληνες, λόγω του εμφυλίου πολέμου και έχοντας να αντιμετωπίσουν υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις, οι 12.000 ψυχές του Μεσολογγίου αντιστάθηκαν καρτερικά επί ένα χρόνο. Την οργάνωση της άμυνας ανέλαβε τριμελής επιτροπή υπό τους Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, Δημήτριο Θέμελη και Γεώργιο Καναβό.
 
Το φρούριο της πόλης μετά την πρώτη πολιορκία είχε βελτιωθεί, κατόπιν των προσπαθειών του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, του Βύρωνα και του μηχανικού Μιχαήλ Κοκκίνη. Η τάφρος έγινε βαθύτερη, ο μικρός περίβολος ενισχύθηκε με πύργους και πολύγωνα προτειχίσματα, πάνω στα οποία τοποθετήθηκαν 48 τηλεβόλα και 4 βομβοβόλα.
Η νησίδα Βασιλάδι, μεταξύ της λιμνοθάλασσας και της θάλασσας, έγινε ένα είδος οχυρού. Εκεί τοποθετήθηκαν 6 πυροβόλα και συγκεντρώθηκαν 2.000 γυναικόπαιδα για να μην επιβαρύνουν τη φρουρά της πόλης.
Εντός του Μεσολογγίου υπήρχαν 10.000 άτομα, εκ των οποίων 4.000 άνδρες, άριστοι πολεμιστές από την Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία και ακόμη 1.000 άνδρες, δυνάμενοι να φέρουν όπλα.
Κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας (15 Απριλίου-12 Δεκεμβρίου 1825) το Μεσολόγγι πολιορκήθηκε μόνο από τις δυνάμεις του Κιουταχή. Οι επιθέσεις τους συντρίβονταν εύκολα ή δύσκολα από τους υπερασπιστές της πόλης. Εξάλλου, ο από θαλάσσης αποκλεισμός δεν ήταν ισχυρός και επανειλημμένως διασπάσθηκε από τον στόλο του Μιαούλη, ο οποίος ενίσχυε με πολεμοφόδια και τρόφιμα τους πολιορκούμενους.
mesologgi2
Στις 24 Ιουλίου, 1000 ρουμελιώτες πολεμιστές υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ανάγκασαν τον Κιουταχή να αποσύρει τις δυνάμεις του στις υπώρειες του όρους ζυγός, χαλαρώνοντας την πολιορκία του Μεσολογγίου.
Αλλά και ο τουρκικός στόλος, παρενοχλούμενος από τον ελληνικό, αναγκάσθηκε να ζητήσει καταφύγιο στην αγγλοκρατούμενη Κεφαλλονιά.
Στις 5 Αυγούστου ο Κίτσος Τζαβέλλας, επικεφαλής δυνάμεως Σουλιωτών πολεμιστών, εισήλθε στην πόλη, αναπτερώνοντας το ηθικό των πολιορκουμένων. Όμως, στις αρχές Νοεμβρίου, ο κοινός στόλος Τούρκων και Αιγυπτίων αποβίβασε 8.000 αιγύπτιους στρατιώτες κι ένα μήνα αργότερα κατέφθασε στην περιοχή ο Ιμπραήμ που είχε σχεδόν καταστείλει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο.
Τούρκοι, Τουρκαλβανοί και Αιγύπτιοι αριθμούσαν 25.000 άνδρες, με σύγχρονο πυροβολικό, που διοικούσαν Γάλλοι αξιωματικοί. Οι Έλληνες είχαν να αντιπαρατάξουν 4.000 μαχητές.
Στις 25 Δεκεμβρίου 1825 άρχισε η δεύτερη φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Όπως και στην πρώτη πολιορκία, πάλι υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο πασάδων. Ο αιγύπτιος Ιμπραήμ επεχείρησε με τις δικές του δυνάμεις να καταλάβει το Μεσολόγγι στις 16 Ιανουαρίου 1826.
Απέτυχε, όμως, και αναγκάσθηκε να συμπράξει μετά του Κιουταχή. Οι δύο στρατοί κατέστησαν ασφυκτική την πολιορκία με ανηλεή κανονιοβολισμό του Μεσολογγίου και με την κατάληψη των στρατηγικής σημασίας νησίδων Βασιλάδι (25 Φεβρουαρίου) και Κλείσοβας (25 Μαρτίου). Μετά την πτώση των δύο νησίδων, η θέση των πολιορκουμένων κατέστη δεινή, μετά και την αποτυχία του Μιαούλη να διασπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό.
Η κατάσταση πλέον μέσα στην πόλη είχε φθάσει σε οριακό σημείο. Τρόφιμα δεν υπήρχαν και οι πολιορκούμενοι (γυναίκες, παιδιά, τραυματίες, γέροντες και μαχητές) σιτίζονταν με φύκια, δέρματα, ποντίκια και γάτες!
Missolonghi
Υπό τις συνθήκες αυτές, που καθιστούσαν αδύνατη την αποτελεσματική υπεράσπιση της πόλης, αποφασίστηκε σε συμβούλιο οπλαρχηγών και προκρίτων στις 6 Απριλίου η έξοδος και ορίστηκε γι' αυτή, η νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαΐων (9 προς 10 Απριλίου).
Τα μεσάνυχτα, σύμφωνα με το σχέδιο, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, υπό τους Δημήτριο Μακρή, Νότη Μπότσαρη και Κίτσο Τζαβέλα, με την ελπίδα να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές, επωφελούμενοι από τον αιφνιδιασμό των πολιορκητών. Νωρίτερα είχαν σκοτώσει τους τούρκους αιχμαλώτους, ενώ στην πόλη παρέμειναν τραυματίες και γέροι.
Όμως, το σχέδιο της εξόδου, είτε προδόθηκε, είτε δεν εφαρμόστηκε σωστά κι έτσι οι δυνάμεις του Ιμπραήμ έσφαξαν με τα γιαταγάνια τους μαχητές της ελευθερίας. Στο μεταξύ, μέσα στο Μεσολόγγι είχαν αρχίσει οι σφαγές από τους Τουρκοαιγύπτιους, που είχαν εισβάλει από άλλο σημείο της πόλης.
Σε πολλά σημεία σημειώθηκαν δραματικές σκηνές: ο δημογέροντας Χρήστος Καψάλης, όταν κυκλώθηκε από τους εισβολείς στο σπίτι του, όπου είχαν συγκεντρωθεί τραυματίες, γέροντες και γυναικόπαιδα, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, ενώ ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ ανατίναξε τον Ανεμόμυλο, στην τελευταία πράξη αντίστασης, όταν κυκλώθηκε από τους εχθρούς.
Το πρωί της 10ης Απριλίου, ανήμερα των Βαΐων, η οθωμανική ημισέληνος κυμάτιζε στα χαλάσματα του Μεσολογγίου.
Οι πληροφορίες για τις απώλειες των Ελλήνων κατά την πολιορκία και την έξοδο είναι αντιφατικές. Πιθανότερο φαίνεται ότι από τους 3.000 που πήραν μέρος στην έξοδο, οι 1.700 έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι. Ανάμεσα στους νεκρούς, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο Μιχαήλ Κοκκίνης, ο Αθανάσιος Ραζηκότσικας, ο Νικόλαος Στορνάρης, ο γερμανός εκδότης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά» Ιάκωβος Μάγιερ και άλλοι γερμανοί φιλέλληνες.
Γύρω στα 6.000 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν για να πουληθούν στη Μεθώνη και στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας. Οι απώλειες για τους τουρκοαιγύπτιους εισβολής ανήλθαν σε 5.000 άνδρες.
Η Επανάσταση μετά την πτώση του Μεσολογγίου είχε σχεδόν κατασταλεί. Η φλόγα της, όμως, παρέμεινε άσβεστη, καθώς η ήττα μετατράπηκε σε νίκη. Ένα νέο κύμα φιλελληνισμού αναδύθηκε μετά την αμαύρωση του Αγώνα, εξαιτίας του εμφύλιου σπαραγμού. Αυτό με τη σειρά του επηρέασε εμμέσως την ευρωπαϊκή διπλωματία για τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων.
Πολλά έργα, ζωγραφικά, λογοτεχνικά και άλλα, απαθανάτισαν τη θυσία των Μεσολογγιτών. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έγραψε την ημιτελή ποιητική του σύνθεση «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι»,
Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11 Μαϊου 1829. Το 1937 αναγνωρίστηκε ως «Ιερά Πόλις» και η Κυριακή των Βαΐων ορίστηκε ως επέτειος της εξόδου.
http://freehellasleptokaria.blogspot.gr/
 

Τα Δελφικά παραγγέλματα καί εμείς σήμερα.....

2014-04-06 23:43

Νεοελληνικοί συσχετισμοί 

 Δελφικών παραγγελμάτων

                                                                  

Τα Δελφικά παραγγέλματα (147 τον αριθμό) ήταν σύντομες ρήσεις προερχόμενες από τους 7 σοφούς της αρχαιότητας και ήταν χαραγμένα σε διάφορα σημεία στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς.

Σκοπός τους ήταν να εμπνεύσουν και να καθοδηγήσουν τον άνθρωπο, ώστε να πορευθεί στη ζωή του με ηθική και εντιμότητα και στις λίγες λέξεις τους είχαν συμπυκνώσει όλες τις αρετές και τα ευγενή αισθήματα.

————————————————————————————————–

Είναι ενδιαφέρον και επίκαιρο να κάνουμε έναν συσχετισμό – σχολιασμό με τα κρατούντα νεοελληνικά ήθη και έθιμα αυτοσαρκαζόμενοι, με σκωπτική διάθεση……………..και όχι μόνο.

————————————————————————————————-

Έπου θεώ (Ακολούθα τον Θεό)——————δύσκολο διότι η λέξη Θεός αποδίδεται σε οποιονδήποτε εκτός του ιδίου.

Νόμω πείθου (Να πειθαρχείς στο Νόμο) ——————–εφόσον σε εξυπηρετεί.

Θεούς σέβου (Να σέβεσαι τους θεούς) ——————–οι ύβρεις προς τα Θεία αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής διαλέκτου.

Γονείς αίδου (Να σέβεσαι τους γονείς σου) ——————–ο σεβασμός προς τους γονείς είναι “υποκειμενικός” (sic).

Ηττώ υπέρ δικαίου (Να καταβάλλεσαι για το δίκαιο) ——————–εφόσον σε συμφέρει.

Γνώθι μαθών (Γνώρισε αφού μάθεις) ——————–πλεονασμός….. είμαστε παντογνώστες.

Ακούσας νόει (Κατανόησε αφού ακούσεις)——————–πλεονασμός….είμαστε ευφυέστατοι.

Σαυτόν ίσθι (Γνώρισε τον εαυτό σου)——————–δεν απαιτείται……….το ζήτημα είναι να μας γνωρίσουν οι άλλοι (δημόσιες σχέσεις).

Εστίαν τίμα (Να τιμάς την εστία σου)——————–εφόσον διαθέτεις……ακόμα.

Άρχε σεαυτού (Να κυριαρχείς τον εαυτό σου)——————–καλύτερα να κυριαρχούμε στους άλλους.

Φίλους βοήθα (Να βοηθάς τους φίλους) ——————–ιδιαίτερα όταν πρόκειται να μας φανούν χρήσιμοι.

Θυμού κρατεί (Να συγκρατείς το θυμό σου) ——————–μάλλον οι σοφοί έπρεπε να το διατυπώσουν ως εξής “ενίοτε να είσαι ήρεμος”.

Όρκω μη χρω (Να μην ορκίζεσαι) ——————–ανεφάρμοστο………(πως θα γίνουμε πειστικοί;).

Φιλίαν αγάπα (Να αγαπάς τη φιλία) ——————–ιδιαίτερα όταν οι φίλοι μπορούν να φανούν χρήσιμοι (επανάληψη).

Παιδείας αντέχου (Να προσηλώνεσαι στην εκπαίδευσή σου) ————–εφόσον δύνασαι να την πληρώσεις.

Σοφίαν ζήτει (Να αναζητάς τη σοφία) ——————–μάλλον αναφέρεται στο όνομα.

Ψέγε μηδένα (Να μην κατηγορείς κανένα) ——————–προφανώς αγνοούσαν το δικηγορικό επάγγελμα.

Επαίνει αρετήν (Να επαινείς την αρετή) ——————–ασύμφορο η αρετή δεν αποδίδει υλικά αγαθά

Πράττε δίκαια (Να πράττεις δίκαια) ——————–ομοίως ασύμφορο οι δίκαιοι δεν ευημερούν.

Φίλοις ευνόει (Να ευνοείς τους φίλους) ——————–πάντοτε και παντού.

Εχθρούς αμύνου (Να προφυλάσσεσαι από τους εχθρούς) ——————–δεν είναι απαραίτητο εφόσον μπορεί να γίνουν φίλοι.

Ευγένειαν άσκει (Να είσαι ευγενής) ——————–άτοπο εφόσον το θράσος υπερισχύει.

Κακίας απέχου (Να απέχεις από την κακία) ——————–επίσης άτοπο καθότι οι καλοί δεν έχουν μέλλον.

Εύφημος ίσθι (Να έχεις καλή φήμη) ——————–δηλαδή καλές δημόσιες σχέσεις.

Άκουε πάντα (Να ακούς τα πάντα) ——————–ιδιαίτερα αυτά που σε συμφέρουν.

Μηδέν άγαν (Να μην υπερβάλλεις) ——————–δυστυχώς η απλότητα δεν τρέφει.

Χρόνου φείδου (Να μη σπαταλάς το χρόνο)————-και όμως υπάρχει άφθονος.

Ύβριν μίσει (Να μισείς την ύβρη)——————–όταν σε αφορά.

Ικέτας αίδου (Να σέβεσαι τους ικέτες)————-όταν ικετεύουν άλλους.

Υιούς παίδευε (Να εκπαιδεύεις τους γιους σου)————σε τι;

Έχων χαρίζου (Όταν έχεις, να χαρίζεις)————-ακριβώς……..όταν έχεις.

Δόλον φοβού (Να φοβάσαι το δόλο)————-και όχι τους δόλιους.

Ευλόγει πάντας (Να λες καλά λόγια για όλους)————-επανεμφάνιση των δημοσίων σχέσεων.

Φιλόσοφος γίνου (Να γίνεις φιλόσοφος)—————-εφόσον είναι προσοδοφόρο.

Όσια κρίνε (Να κρίνεις τα όσια)————-όταν δεν τα υβρίζεις.

Γνους πράττε (Να πράττεις με επίγνωση)———–μάλλον “να πράττεις βάσει συμφέροντος”.

Φόνου απέχου (Να μη φονεύεις)————-ουδέν σχόλιον.

Σοφοίς χρω (Να συναναστρέφεσαι με σοφούς)————εύκολο……καθότι “όλοι σοφοί”.

Ήθος δοκίμαζε (Να επιδοκιμάζεις το ήθος)————φανερά….διότι κρυφά το χλευάζουμε.

Υφορώ μηδένα (Να μην είσαι καχύποπτος)———–όλοι είμαστε άδολοι.

Τέχνη χρω (Να ασκείς την Τέχνη)—————δεν διευκρινίζεται ποία.

Ευεργεσίας τίμα (Να τιμάς τις ευεργεσίες)————αφού προηγουμένως έχεις φροντίσει να τις διαφημίσεις.

Φθόνει μηδενί (Να μη φθονείς κανένα)————μόνον αυτούς που έχουν περισσότερα.

Ελπίδα αίνει (Να δοξάζεις την ελπίδα)——-αφού την σκοτώσεις.

Διαβολήν μίσει (Να μισείς τη διαβολή)————–εφόσον δεν αποδίδει.

Δικαίως κτω. (Να αποκτάς δίκαια)————………..αγαθά;;;;;;

Αγαθούς τίμα (Να τιμάς τους αγαθούς)————-εύκολο….είναι ακίνδυνοι.

Αισχύνην σέβου (Να σέβεσαι την εντροπή)—————δεν κοστίζει.

Ευτυχίαν εύχου (Να εύχεσαι ευτυχία)———–εύκολο…….δεν κοστίζει.

Εργάσου κτητά (Να κοπιάζεις για πράγματα άξια κτήσης)———–εννοεί τα υλικά.

Έριν μίσει (Να μισείς την έριδα)——-όταν σε αφορά.

Όνειδος έχθαιρε (Να εχθρεύεσαι τον χλευασμό)———-επίσης όταν σε αφορά.

Γλώσσαν ίσχε (Συγκράτησε τη γλώσσα σου)——–όταν δεν σε συμφέρει.

Ύβριν αμύνου (Να προφυλάσσεσαι από την ύβρη)———-αρκεί να μην προφυλάσσονται οι άλλοι.

Κρίνε δίκαια (Κρίνε δίκαια)———-βάσει ιδιωτικού δικαίου.

Λέγε ειδώς (Να ομιλείς εφόσον γνωρίζεις)———-ως παντογνώστης.

Βίας μη έχου (Μην έχεις βία)————–προφανώς όταν αναπαύεσαι.

Ομίλει πράως (Να ομιλείς με πραότητα)———–όταν δεν κραυγάζεις.

Φιλοφρόνει πάσιν (Να είσαι φιλικός με όλους)———επανεμφάνιση των δημοσίων σχέσεων.

Γλώττης άρχε (Να ελέγχεις τη γλώσσα σου)———-εφόσον υπάρχει νους.

Σεαυτόν ευ ποίει (Να ευεργετείς τον εαυτό σου)———και μόνον αυτόν.

Ευπροσήγορος γίνου (Να είσαι ευπροσήγορος)———–όταν έχεις συμφέρον.

Αποκρίνου εν καιρώ (Να αποκρίνεσαι στον κατάλληλο καιρό)———ή να εκδικείσαι τον κατάλληλο καιρό.

Πόνει μετά δικαίου (Κοπίαζε δίκαια)———περιττό……τα αγαθά άνετα κτώνται.

Πράττε αμετανοήτως (Πράττε με σιγουριά)———ουδείς κίνδυνος υπάρχει, καθότι η ατιμωρησία βασιλεύει.

Αμαρτάνων μετανόει (Όταν σφάλλεις, να μετανοείς)——–άπαντες αλάθητοι.

Οφθαλμού κράττει (Να κυριαρχείς των οφθαλμών σου)———όταν είναι κλειστοί.

Βουλεύου χρήσιμα (Να σκέπτεσαι χρήσιμα)——–τυπογραφικό λάθος “να σκέπτεσαι τα χρήματα”.

Φιλίαν φύλασσε (Να φυλάττεις τη φιλία)———–όταν εξυπηρετεί τα συμφέροντα σου.

Ευγνώμων γίνου (Να είσαι ευγνώμων)———–στους αγνώμονες.

Ομόνοιαν δίωκε (Επεδίωκε την ομόνοια)———δεν εννοεί την πλατεία.

Άρρητα μη λέγε (Μην λες τα απόρρητα)———η περιβόητη Ελληνική εχεμύθεια.

Έχθρας διάλυε (Να διαλύεις τις έχθρες)———προκειμένου να δημιουργήσεις νέες.

Γήρας προσδέχου (Αποδέξου το γήρας)———οι αισθητικές επεμβάσεις διευκολύνουν την αποδοχή.

Επί ρώμη μη καυχώ (Μην καυχιέσαι για τη δύναμή σου)———δεν γίνεσαι δυνατότερος .

Ευφημίαν άσκει (Επεδίωκε καλή φήμη)———–ξανά δημόσιες σχέσεις.

Απέχθειαν φεύγε (Απέφευγε την απέχθεια)———προς τους δυνατούς.

Πλούτει δικαίως. (Να πλουτίζεις δίκαια)———-ανεφάρμοστο.

Κακίαν μίσει. (Να μισείς την κακία)———–δυσδιάκριτα τα όρια μίσους και αγάπης.

Μανθάνων μη κάμνε (Μην κουράζεσαι να μαθαίνεις)———–ειδικά νέους τρόπους πλουτισμού.

Ους τρέφεις αγάπα (Να αγαπάς αυτούς που τρέφεις)————εφόσον σου αποδίδουν.

Απόντι μη μάχου (Να μην μάχεσαι τον απόντα)———–είναι καλύτερα να τον διαβάλλεις.

Πρεσβύτερον αιδού (Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους)———–στη σωματική διάπλαση.

Νεώτερον δίδασκε (Να διδάσκεις τους νεότερους)——–μόνον εφόσον δεν πρόκειται να σε ξεπεράσουν.

Πλούτω απόστει (Να αποστασιοποιείσαι από τον πλούτο)———εννοεί τον ψυχικό.

Σεαυτόν αιδού (Να σέβεσαι τον εαυτό σου)———περισσότερο από τους άλλους.

Μη άρχε υβρίζων (Να μην κυριαρχείς με αλαζονεία)——–μόνον σεμνά και ταπεινά.

Προγόνους στεφάνου (Να στεφανώνεις τους προγόνους σου)———αφού τους χλευάσεις.

Θνήσκε υπέρ πατρίδος (Να πεθαίνεις για την πατρίδα σου)———αφού προηγουμένως τη σκοτώσεις.

Επί νεκρώ μη γέλα (Μην περιγελάς τους νεκρούς)———μόνο να τους λοιδορείς.

Ατυχούντι συνάχθου (Να συμπάσχεις με το δυστυχή)————όταν σε βλέπουν.

Τύχη μη πίστευε (Μην πιστεύεις στην τύχη)————εξαιρούνται τα τυχερά παίγνια.

Τελεύτα άλυπος (Να πεθαίνεις χωρίς λύπη)———–και χωρίς ντροπή.

———————————————————————

Τυχόν ομοιότητα με σημερινές καταστάσεις, μόνο θλίψη μπορεί να προκαλεί……………..και όχι γέλιο………….

 

“Μηδέν άγαν”

2014-04-06 23:33

                                      

                                    

 

Στην προμετωπίδα του ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς, ανεγράφοντο εκατέρωθεν του ιερού γράμματος Ε τα δύο περίφημα Δελφικά παραγγέλματα του Χείλωνα του Λακεδαιμόνιου, γνώθι σ’ αυτόν και μηδέν άγαν.

Τα Δελφικά παραγγέλματα 147 συνολικά ήταν σύντομες ρήσεις προερχόμενες από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, χαραγμένα σε διάφορα σημεία στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς.

Σκοπός τους ήταν να εμπνεύσουν και να καθοδηγήσουν τον άνθρωπο, ώστε να πορευθεί στη ζωή του με ηθική – εντιμότητα και στις λίγες λέξεις τους είχαν συμπυκνώσει όλες τις αρετές και ευγενή αισθήματα.

 Το μηδέν άγαν (τίποτα καθ’ υπερβολή) αποδίδει την κυριαρχούσα φιλοσοφία του Σπαρτιατικού πολιτισμού, η οποία πολλές φορές παραβλέπεται, ή τουλάχιστον δεν έχει αναλυθεί όσο οι αντίστοιχες πολεμικές αρετές.

Δεν αποτελεί μυστικό ότι ο Σπαρτιατικός πολιτισμός περιόριζε ή σε ορισμένες περιπτώσεις απαγόρευε επί παραδείγματι την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, την πολυφαγία, την αχαλίνωτη ερωτοτροπία κ.λ.π. Μέχρι το τέλος του πέμπτου αιώνα π.Χ., οι Σπαρτιάτες ήταν διαβόητοι για την λιτή διακόσμηση στα ρούχα και σπίτια τους. Εν τω μεταξύ η προτίμησή τους για τη μεστή, σαφή έκφραση και όχι την φλύαρη ευγλωττία, είχε προσδώσει πραγματική λατρεία στη περίφημη “Λακωνική έκφραση”. Η Σπαρτιατική περιφρόνηση στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ ήταν διαβόητη μέχρι του σημείου να αποδώσουν την παράνοια του βασιλέα Κλεομένη I σε αυτήν. Όσον αφορά στην πολυφαγία ο Ξενοφών αναφέρει ότι οι νέοι της «αγωγής» λάμβαναν μικρές μερίδες, ενώ οι άνδρες στα συσσίτιαακολουθούσαν περιορισμένη διατροφή.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο ακόμα και οι ερωτικές σχέσεις ήσαν περιορισμένες στη Σπάρτη, με αποτέλεσμα οι νεόνυμφοι να αναγκάζονται να καταφεύγουν σε διάφορα τεχνάσματα προκειμένου να συνευρεθούν.

Οι περισσότεροι αρχαίοι σχολιαστές επαινούν την αρχαία Σπάρτη, καθότι στον πολιτισμό της κυριαρχούσε η φιλοσοφία του «αρκετό είναι το λίγο». Ο Ξενοφών ισχυρίζεται ότι οι λιτές μερίδες της «αγωγής» βοηθούσαν τους νέους να αναπτυχθούν και να αποκτήσουν ύψος, ενώ η συντηρητική διατροφή των«συσσιτίων» διατηρούσε το σωματότυπό τους, προλαμβάνοντας την παχυσαρκία.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι τα Σπαρτιατικά γαμήλια έθιμα βοηθούσαν να διατηρηθεί η αγάπη μεταξύ των νέων ζευγαριών, ενώ ο περιορισμός του αχαλίνωτου έρωτα διατηρούσε αμείωτο το ερωτικό ενδιαφέρον με αποτέλεσμα η Σπαρτιατική σεμνοτυφία να θεωρείται από τους φιλοσόφους αξιοθαύμαστη. Τα οφέλη της διδασκαλίας στα παιδιά περί της «αξίας της σιωπής» εγκωμιάστηκε ιδιαίτερα από τον Πλάτωνα και άλλους φιλοσόφους και ανέδειξε την «Λακωνική ομιλία».

Αντιθέτως οι σύγχρονοι σχολιαστές επικεντρώνουν τον σχολιασμό τους στην σκληρότητα της Σπαρτιατικής κοινωνίας. Η Σπάρτη συγκρίνεται συχνά με ολοκληρωτικές κοινωνίες στις οποίες η ελευθερία θυσιάζεται για τη συμμόρφωση και το κράτος είναι πανταχού παρόν. Δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στον αποχωρισμό των παιδιών από τους γονείς τους………..ως νέοι άνδρες περιορίζονται στους στρατώνες αντί να ζουν με τις συζύγους τους……….ως ενήλικες δεν έχουν την δυνατότητα επιλογής του επαγγέλματος………..και ως στρατιώτες προτιμούν να πεθάνουν παρά να υποχωρήσουν όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση κατά τη διάρκεια της μάχης

Ωστόσο η νουθεσία του Χίλωνα στοχεύει τόσο στην υπερβολική σκληρότητα, βαρβαρότητα, ακαμψία, το μίσος και τη βία όσο και στην υπερβολική πολυτέλεια, το φαγητό ή το σεξ!……….το «τίποτα καθ’ υπερβολή» σημαίνει ακριβώς αυτό. Η Σπάρτη δεν ήταν κάποιο θεοκρατικό καθεστώς στο οποίο απαγορευόταν η ευχαρίστηση, η μουσική ο χορός και ο αθλητισμός. Αντιθέτως οι Σπαρτιάτες έδιναν την ίδια σημασία – αξία στη μουσική και τον χορό όσο έδιναν και στο πεδίο της μάχης.

Ακόμα και ο ίδιος ο πόλεμος δεν λατρευόταν, αλλά εθεωρείτο επικίνδυνο πάθος – όπως ακριβώς η βουλιμία και ο πόθος – πάθη τα οποία έπρεπε να ελέγχονται και αυτή η στάση συμβολίζεται σε ναό στον οποίο ο Άρης ήταν αλυσοδεμένος. Οι Σπαρτιάτες φοβόντουσαν έναν «θεό του πολέμου ασύδοτο» το ίδιο – αν όχι περισσότερο – από ό, τι φοβόντουσαν μια «ασύδοτη Αφροδίτη». Εξάλλου τα πρώτα δείγματα λατρείας της θεάς Αφροδίτης εντοπίσθηκαν στην Λακεδαίμονα (Κύθηρα) και σύμφωνα με ορισμένες πηγές οι Σπαρτιάτες την παραμονή της μάχης θυσίαζαν στον θεό Έρωτα και όχι στον Άρη.

Αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η Σπαρτιατική κοινωνία δεν ήταν ζοφερή είναι το γεγονός ότι η Σπάρτη είχε ναό αφιερωμένο στο γέλιο και την ευτυχία. Εξ όσων γνωρίζουμε καμία άλλη αρχαία πόλη – δεν μοιραζόταν αυτήν την ανοιχτή και σαφή λατρεία της ευτυχίας. Το γεγονός ότι η Σπάρτη είχε επίσης ναό αφιερωμένο στο φόβο αποτελεί λάθος να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι Σπαρτιάτες “λάτρευαν” το φόβο, για τον απλούστατο λόγο ότι οι ναοί αφιερώνοντο σε όλες τις υπερφυσικές δυνάμεις τις οποίες οι θνητοί έπρεπε να σέβονται. Οι Σπαρτιάτες γνώριζαν ότι ο φόβος ήταν ισχυρός και μπορούσε να «πάρει τον έλεγχο ακόμη και της πιο γενναίας καρδιάς», ως εκ τούτου ήταν μια δύναμη υπολογίσιμη και σεβαστή το ίδιο όπως ο θάνατος. Η σημασία ύπαρξης ναού του γέλιου δείχνει ότι οι Σπαρτιάτες, όντας αποστασιοποιημένοι από την ελαφριά πλευρά της ζωής, την διασκέδαση και το χιούμορ, αναγνώριζαν τη δύναμη του γέλιου ισάξια με εκείνη του φόβου. Αντίθετα από οποιαδήποτε άλλη γνωστή αρχαία κοινωνία, αυτό τοποθετεί τις απολαβές της ζωής στο ίδιο επίπεδο με τις αναμφισβήτητα σκοτεινές δυνάμεις του θανάτου και φόβου.

πηγή: Helena’s Schrader Sparta Reconsidered

***************************

Σχόλιο: Ο τρόπος ζωής των αρχαίων Σπαρτιατών χαρακτηριζόταν από……..αρχές – μέτρο – λιτότητα – πειθαρχία αντί…………..ισοπέδωση – ακράτεια – πλεονεξία – ασυδοσία……………αρχές που έχουν επιλέξει πλείστοι όσοι νεοέλληνες………

Αναμεσα στη Σκυλλα του φιλελευθερισμου και στη Χαρυβδη του μαρξισμου

2014-03-29 23:55

«…Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, όπως δεν έχει και το προλεταριάτο (καταπώς το όριζε ο Mαρξ). Kεφάλαιο και προλεταριάτο είναι έννοιες περιληπτικές συμφερόντων. Aνταγωνιζόμενων συμφερόντων, που γεννάνε «τάξεις» και «πάλη των τάξεων». Δεν έχουν πατρίδα, γιατί αποκλείουν εξ ορισμού την έννοια, την πραγματικότητα και τον στόχο της «κοινωνίας». Aγνοούν τόσο την «κοινωνίαν της χρείας» όσο και την «κοινωνία του αληθούς» – την κοινή πάλη για «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης…»
[Χρηστος Γιανναρας: ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ]
  

Οντως, το κεφαλαιο δεν εχει πατριδα. Ουτε και κανεναν κωδικα αξιων. Το ιδιο και η λεγομενη «εργατικη ταξις» που συμφωνα με την ερμηνεια του Μαρξ, απεκτησε «αυτοσυνειδηση» ως ξεχωριστη ταξις, μετα τη δημοσιευση του «κομμουνιστικου μανιφεστου»
Ισαμε τοτε δηλαδη, οι ανθρωποι του μοχθου περιμενανε τους κοκκινους καθοδηγητες για να τους «ανοιξουν» τα ματια. Κι οταν τα ανοιξανε για τα καλα, διαπιστωσανε ότι το «βασιλειο της ελευθεριας» που τους εταζαν οι μπροσταρηδες τους, δεν ηταν τιποτα παραπανω απο μια γραφειοκρατικα ελεγχομενη σκλαβια, οπου οι εργατες παρισταναν ότι εργαζονταν και οι διορισμενοι από το κομμα διευθυντες τους, παρισταναν ότι τους πληρωναν.
Αν ο μαρξισμος και το συνεπαγομενο του, ο νεωτερικος κομμουνισμος, δεν ηταν η μεγαλυτερη απατη της ιστοριας, ηταν σιγουρα η πιο σαρκαστικη ειρωνεια της. 
Γι αυτό ισως και γκρεμιστηκε πρωτος.

Ο άλλος εφιαλτης του 20ου αιωνα, ο μετανεωτερικος καπιταλισμος της παγκοσμιοποιησης φαινεται ως τωρα, να κρατα γερα στα ποδια του, αλλα ετσι φαινονταν να στηριζεται στα πηλινα ποδια της και η Ρωμη του Κομμοδου.
Υπαρχουν βασιμες [αλλα προς το παρον υπογειες ενδειξεις] ότι κι αυτος εχει αρχισει να κλονιζεται.
Κι ισως δεν είναι μακρια [στα μετρα παντοτε της ιστοριας] η ωρα που η ανθρωποτητα θα πανηγυρισει την πτωση του δευτερου τειχους. Αυτουνου που δεν χτιστηκε με σιδερα και με πετρες αλλα με οικονομικα προγραμματα και τραπεζικες εντολες…

Ο μαρξισμος και ο μετανεωτερικος καπιταλισμος, εχουν κοινη αφετηρια.
Εκκινουν από μια οικονομικιστικη ερμηνεια του ανθρωπου, η οποια αφηνει στο περιθωριο κάθε μεταφυσικη επικυρωση της υπαρξης.
Κι εξον από το ότι εγκαταλειπουν τον ανθρωπο στο γκριζο πεδιο της οντολογικης του μοναξιας, του αποκοπτουν ταυτοχρονα και τις πιο βαθιες ριζες που τον κρατουσαν αγκυρωμενο στη δικια του γη, ποτιζοντας με νοημα και με ιδανικα τα κλαδια της καθημερινης του επιβιωσης.
Τις ριζες του αιματος, της φυλης, της πατριδας, της γλωσσας, του πολιτισμου, του κοινου πεπρωμενου και της συλλογικης βουλησης.
Κι ετσι τον φερνουνε ολοτελα γυμνο στην κοσμικη παγωνια της υπαρξης, οπου μητε οι τραπεζικες καταθεσεις, μητε τα επιδοματα, μητε ο σταχανοβισμος του καλου εργατη, είναι ικανα να ζεστανουν την ψυχη του.
Τα δεκανικια των ψυχοφαρμακων που χορηγουνται με την ευκολια αντιδωρου, στις γκρεμισμενες ψυχες εκατομμυριων ευρωαμερικανων, είναι αρκετα για να επιβεβαιωσουν το ποσο πνευματικα αναπηροι εχουμε καταντησει.

Ο μαρξισμος και ο μετανεωτερικος φιλελευθερισμος, είναι οι δυο οψεις του ιδιου νομισματος.
Απορρεουν και οι δυο από τις στρεβλωσεις του διαφωτισμου, στις οποιες η τεχνολογικη αναπτυξη, η διαρκης εξελιξη της «επιστημης» και η υλιστικη ερμηνεια του κοσμου, λογισθηκαν ως οι νεοι λεωφοροι της ιστοριας, που θα οδηγουσαν τον «απογονο του πιθηκου» σε μια επιγεια Εδεμ.
Αντι του πολλα υποσχομενου όμως «παραδεισου της επιστημης και της τεχνολογιας», ο ανθρωπος βρηκε μπροστα του την πυρηνικη βομβα, την οικολογικη καταστροφη, τις παραγκουπολεις, τα διευθυντηρια, τις πολυεθνικες, τα ψυχοφαρμακα, τις νομενκλαντουρες, τους τραπεζιτες, τους χρηματιστες, τους κομισαριους, την πορνεια ανηλικων, την πρεζα και τους πρεζεμπορους, που κυριαρχουν πλεον από ακρη σε ακρη του πλανητη.
Κι επιπλεον βρεθηκε ολομοναχος στα βομβαρδισμενα τοπια των πολεων του, χωρις καν να μπορει να αναζητησει την παρηγορη συνδρομη των εφεστιων θεων του ή να λαβει κουραγιο από την ιερη μνημη των νεκρων του και των ζωντων ερειπιων του πολιτισμου του.

Γιατι και ο μαρξισμος και ο φιλελευθερισμος ειχαν πρωτα φροντισει να τον απογυμνωσουν από αυτή την πιστη, για να τον μεταχειριστουνε μετα σαν ένα κομματι σαρκα για τις απολαυσεις των αφεντικων ή σαν ένα ζευγαρι χερια για τα εργοστασια τους.
Δεν είναι διολου τυχαιο, που οι 9 στις 10 πουτανες σε ολη την ευρωπη προερχονται απο τις πρωην κομμουνιστικες χωρες.
Ειναι γιατι πρωτα εκει ξωπεταχτηκαν στα καλαθια των αχρηστων οι αρχαιες ριζες του ανθρωπου και οι ηθικοι κωδικες αξιων.
Τωρα ηρθε και η δικια μας σειρα…  
    

2.Αναμεσα στη σκυλλα του μαρξισμου και στη χαρυβδη του φιλελευθερισμου

«…Και όμως η “εκσυγχρονιστική” θεωρία και πρακτική όχι απλώς δεν διδάσκεται από την αποτυχία διακόσιων χρόνων κρατοκεντρικού “εκσυγχρονισμού”, αλλά αντίθετα, ακόμα και σήμερα, επιχειρεί να μας πείσει για την ανάγκη παραπέρα “εμβάθυνσης” στο δρόμο του “εκσυγχρονισμού” ώστε να συγκροτηθεί μια “μοντέρνα” ατομικότητα.
Ο Στέλιος Ράμφος, στον Καημό του ενός και τα άλλα του πονήματα, κατακεραυνώνει τον οικογενειοκρατικό ατομισμό των ελλήνων και μας καλεί “επί τέλους” να ενστερνιστούμε το δυτικό πρότυπο της εξατομίκευσης, η οποία δεν είναι οικογενειοκρατική αλλά μοναδοκρατική!
Και αυτό, τη στιγμή που το δυτικό πρότυπο καταρρέει στην ίδια τη Δύση και η εισβολή του στην Ελλάδα τείνει να εκθεμελιώσει και τα τελευταία υπολείμματα του παλιού συλλογικού πνεύματος, το οποίο για να διασωθεί καταφεύγει στο οικογενειακό σύστημα και την Πα­ρά­δο­ση –εθνική, πολιτιστική και θρησκευτική.
Και όμως ο ηροστράτειος εκσυγχρονισμός κανοναρχεί καθημερινά “θάνατος στην παράδοση” για να γίνουμε επιτέλους δυτικοί, χωρίς να υποπτεύεται πως χάνοντας τη δική μας παράδοση δεν γινόμαστε δυτικοί ούτε ενστερνιζόμαστε τη δυτική μορφή της εξατομίκευσης, αλλά αντίθετα μεταβαλλόμαστε σε παρίες και μπαίγνια της Δύσης. Μέσα σε έναν αιώνα από τους “πρώτους στην Ανατολή” γίναμε οι “έσχατοι της Δύσεως…”
[Από το περιοδικο Αρδην:  "Των Ελληνων οι κοινοτητες"   ]
 
Εδώ και χρονια ακουω πως η Ελλαδα «πρεπει να εκσυγχρονιστει»
Ότι «πρεπει» λεει να γινωμε Ευρωπη – ή εστω σοβιετια. 
Μου θυμιζει αρκετα εκεινα τα πρωτα μικροαστικα πληθη της μεταπολεμικης Αθηνας, που πωλουσαν τα ωραια σπιτια τους στην Πλακα για να αγορασουν διαμερισμα στην Αριστοτελους[!] ή τους νιοπλουτους επαρχιωτες που εβγαζαν στο σφυρι τα χειροποιητα αριστουργηματα της γιαγιας – μπαουλα, ερμαρια, βιβλιοθηκες, ξυλογλυπτες κασελες – και μετα τρεχανε να αγορασουνε με δοσεις, δανεζικα επιπλα από νοβοπαν! 

Η ελληνικη κοινωνια ηταν παντοτε ενταγμενη στην ευρωπαϊκη περιφερεια κι ακολουθουσε τυφλα τις ευρωαμερικανικες μοδες, με καθυστερη περιπου εικοσι-τριαντα χρονων.
Εδώ μαθαμε για τον κομμουνισμο κοντα πενηντα χρονια μετα τη δημοσιευση του κομμουνιστικου μανιφεστου και για την ψυχεδελεια, καπου εικοσι χρονια μετα τους  Jefferson Airplane! 
Τα ιδια συμβαινουν και τωρα.
Τη στιγμη που σε ολη την Ευρωπη ο Μαρξ εχει τοποθετηθει ευλαβικα στις αραχνιασμενες  βιβλιοθηκες των επιμελων ιστοριοδιφων και ο Φρηντμαν προκαλει αμοκ υβρεων στους λαους ολου του πλανητη, εμεις εχουμε για υπουργο οικονομικων έναν πρωην κνιτη, που εφαρμοζει τις μεθοδους της σχολης του σικαγου!
Και το χειροτερο…

Αντιπαλος του ακραιου μετανεωτερικου φιλελευθερισμου, εμφανιζεται ένα συνονθυλευμα μαρξιστοτροτσκιστικων συνιστωσων, του οποιου τα πρωτοκλασατα στελεχη επενδυουν το προσωπικο τους κομποδεμα στα λυκορνια της  διεθνους γραβατοπειρατειας τυπου blackrock, ενώ παραλληλα πασαρουνε στον κοσμακη, τσιτατα από τον Αντονιο Γκραμσι!
Αν δεν προκειται για σχιζοφρενεια, προκειται σιγουρα για πολιτικο αρχοντοχωριατισμο…


Στριμωγμενη αναμεσα στη σκυλλα του μαρξισμου και στη χαρυβδη του φιλελευθερισμου, η ελληνικη κοινωνια προσπαθει απεγνωσμενα να κατανοησει το τι της συμβαινει αλλα τα ερμηνευτικα μεσα που την εχουνε μαθει να χρησιμοποιει [αν τα χρησιμοποιει και αυτά] φτιαχτηκανε για να ερμηνευσουν προβληματα του 19ου αιωνα!
Κι αποπανω είναι τοσο εθελοντικα τυφλη, ώστε να καμει ότι δεν βλεπει πως στο τιμονι των πιο ακραια νεοφιλελευθερων μηχανισμων ευρωεξουσιας, βρισκονται ακριβως οι ανθρωποι που της πεταγανε την καραμελα της μαρξιστικης αριστερας, όπως η κ. Μαρια Δαμανακη η «ηρωϊκη» εκφωνητρια του πολυτεχνειου  ή ο αλησμονητος κ. Παπανδρεου, ο οποιος επισης παριστανε και τον προεδρο της σοσιαλιστικης διεθνους!  

Ο μαρξισμος και ο φιλελευθερισμος δεν εχουν μονον κοινη αφετηρια την απομυθοποιηση του ανθρωπου και την οντολογικη αποξενωση του αλλα εχουν και κοινη πορεια σε αμεσα και εντελως πρακτικα ζητηματα.
Ο κ. Μπαροζο ας πουμε, που είναι ο σημερνος προεδρος της Κομισιον και στη θεση του ονειρευεται να καθισει καποτε ο σ. Αλεξης Τσιπρας, ειναι πρωην μαοϊκος και νυν ηγετης των σοσιαλιστων της Πορτογαλλιας!
Ομοιως ο κ. Μπουταρης ηταν και παραμενει ηγετικο στελεχος της νεοφιλελευθερης , «δρασης», των κ.κ. Μανου, Μπακογιαννη, Σκυλακακη [που οι αριστεροι τους περνανε γεννεες δεκατεσσερεις] αλλα ταυτοχρονα βγαινει δημαρχος Θεσσαλονικης με τις ψηφους των σοσιαλιστων, των σοσιαλδημοκρατων και πασων των αριστερων!
Όχι, δεν προκειται για συμπτωμα πολιτικης μαλακυνσης.
Προκειται για μια πολύ λογικη και τεημηριωμενη αποδειξη του ποσο βαθιες είναι οι κοινες ριζες του μαρξισμου και του νεοφιλελευθερισμου.

Ο μαρξισμος και ο νεοφιλελευθερισμος δεν εχουν μονο κοινη αφετηρια αλλα και συμπορευονται, προκειμενου να επιτυχουν τον κοινο τους στοχο.
Ο κοινος στοχος της σκυλλας του μαρξισμου και της χαρυβδης του μετανεωτερικου καπιταλισμου, είναι η πληρης και οριστικη απογυμνωση του ανθρωπου από τις συλλογικες του ταυτοτητες και προπαντος από τη συλλογικη συνειδηση της εθνικοτητας και η μετατροπη του σε μια απροσωπη ομαδα, που θα συναρτα την υπαρξη της αποκλειστικα από οικονομικα δεδομενα [τα οποια φυσικα θα τα διαχειριζονται οι εργολαβοι των ψυχων]

Ο κ. Μπουταρης επι παραδειγματι, ειτε λογιστει ως νεοφιλελευθερος [όπως αυτοπροσδιοριζεται] ειτε ως αναρχοσοσιαλιστης [όπως τον γουσταρουν οι αριστεροι ψηφοφοροι του] εχει να διεκπεραιωσει ένα και μονον εργο.
Να υψωσει την αλβανικη σημαια σε οσο το δυνατον περισσοτερες πλατειες της Θεσσαλονικης και να μετατρεψει ολοκληρη την πολη σε μια απεραντη αποθηκη ψυχων, οπου θα υφιστανται μονον ατομα, μονον θλιβερα, αποξενωμενα και χειραγωγουμενα ατομα, χωρις συλλογικη βουληση, χωρις εθνικη ταυτοτητα, χωρις πολιτισμικο χαρακτηρα, χωρις πατριδα, χωρις ιστορικη μνημη, χωρις παρελθον  και χωρις μελλον.
Το αν θα το πραξει με τη σημαια του φιλελευθερισμου ή με τη σημαια του μαρξισμου [οπως ενδεχομενως καποιος άλλος δημαρχος] ελαχιστα ενδιαφερει τα αφεντικα της οικουμενης.
Ποια η διαφορα, αλλωστε?
Τα αργυρια της προδοσιας, θα εχουνε παντα δυο οψεις κι οποια να διαλεξεις, η κρεμαλα θα είναι η τελευταια πραξη του δραματος… 


Αναμεσα στη σκυλλα του μαρξισμου και στη χαρυβδη του νεοφιλελευθερισμου, ο Ελληνικος λαος, εχει να διαλεξει τον δρομο που θα τον γλιτωσει από τα δοντια και των δυονων, με διακυβευμα το να συνεχισει να υπαρχει ως εθνος και ως συλλογικη βουληση στη ιστορια των εθνων ή να εξαφανιστει, οπως εξαφανιστηκαν οι Χαλδαιοι, οι Φοινικες και οι Ασσυριοι.
Με τη διαφορα ότι στη δικη μας περιπτωση, δεν θα είναι οι ιστορικοι του μελλοντος που θα κλαψουνε, για το ότι καπου, καποτε υπηρχανε καποιοι «ελληνες» που ησαν καποτε ελευθεροι, αλλα τα ιδια τα παιδια μας…  

  
*Σ.τ.Σ. Αραγε είναι εφικτο να βρεθει αυτος ο δρομος? Υπαρχει τροπος να γλιτωσουμε και από τη σκυλλα κα από τη χαρυβδη, όπως ο πολυμηχανος προγονος μας?
Μαλλον, ναι!

Ισως, θα πρεπει να τον αναζητησουμε στον αρχεγονο Ελληνικο κοινοτισμο, που αλλωστε ηταν και ο κυριος λογος για τον οποιο κρατηθηκαμε ζωντανοι ως εθνος, στη μακρα πορεια των υποδουλωσεων μας.
Αλλα αυτο ειναι ζητημα ενός αλλου κειμενου, που ισως να δημοσιευθει προσεχως..,.

Δημοσιεύτηκε  από τον χρήστη 




  

 

 

Μην κατέβεις στην παρέλαση φέτος Έλληνα

2014-03-24 23:52

Μην κατέβεις στην παρέλαση φέτος Έλληνα

 
Μην κατέβεις στην παρέλαση φέτος Έλληνα.
Μην πιάσεις το παιδάκι σου ντυμένο τσολιαδάκι και το περιφέρεις άσκοπα, δεν είναι απόκριες.
Θέλεις να τιμήσεις τους ήρωες ξέρω. Και πως γίνεται αυτό;
Πως τους τιμάς με ένα στεφάνι και ένα πλαστικό σημαιάκι την ώρα που η καρδιά σου είναι πλημμυρισμένη από φόβο;
Την ώρα που λέξεις όπως ελευθερία και δικαιοσύνη περνάνε πρώτα από την τσέπη σου αγνοώντας την κατάντια αυτού του έθνους.
Την ώρα που με δειλία στριμώχνεις το μέλλον της χώρας και των παιδιών σου στα ανύπαρκτα όνειρα σου και περιφέρεσαι σαν σώφρων και σοφός που υπομένεις την κατάντια μας βασισμένος σε υποσχέσεις ψευτών και πουλημένων.
Το ξέρεις βέβαια μέσα σου βαθιά πως είσαι τίποτα, μια μύγα που βουίζει το ίδιο τροπάρι όταν σε ρωτάνε "ως πότε θα ανεχόμαστε;"
Εκείνη την ώρα που απαντάς "Δεν είναι ώρα ακόμα"
Ποτέ δεν θα είναι για σένα.

Μην κατεβείς σου λέω στην παρέλαση αν δεν ξυπνήσεις από το λήθαργό σου.
Αν δεν σε νοιάξει το ίδιο το παιδί, το δικό σου με του γείτονα.
Αν το κλάμα του δεν ματώνει και την δική σου ψυχή.
Αν δεν αγαπήσεις ξανά τα Άγια χώματα από την Κρήτη έως την Θράκη με πάθος.
Πατάς σε παλιά αίματα Έλληνα, ξύπνα.

Γονατισε ταπεινά, με ευσέβεια και ευλάβεια, μπρος στις ιερές μνήμες επώνυμων ηγετών και αφανών αγωνιστών που υπάρχουν στο συλλογικό ελληνικό σου υποσυνείδητο.
Οχι σε μαρμάρινα μνημεία και επιγραφές.
Σκύψε ευλαβικά πάνω από τις ιστορικές μνήμες εκείνων των ανδρών και γυναικών, εκείνων των γεγονότων.
Θα βρεις αμέτρητα δείγματα ΑΝΔΡΕΙΑΣ και ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ όπως θα βρεις και αρνητές της απώλειας της ζωής τους για κάποιο θαμπό, απόμακρο ιδεώδες που δεν είχε για αυτούς άγγιγμα χειροπιαστό, άγγιγμα σαρκικό.
Θα βρεις βέβαια και ανεξίτηλα σημάδια διχασμού και διχόνοιας. Εκεί θα υπάρχουν όμως και σημάδια πράξεων έμπνευσης και ομόνοιας προερχόμενα όχι μόνο από Έλληνες αλλά και από κάθε εθνότητας φιλέλληνες.

Ελληνα ξύπνα.
Αν θέλεις πραγματικά να τιμήσεις την επανάσταση του 1821 τίμησε την με μια άλλη επανάσταση.
 
                                                               ΝΓ

 

Προϊόντα: 371 - 378 από 378
<< 34 | 35 | 36 | 37 | 38