ΓΝΩΜΗ-ΑΡΘΡΑ

“Μηδέν άγαν”

2014-04-06 23:33

                                      

                                    

 

Στην προμετωπίδα του ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς, ανεγράφοντο εκατέρωθεν του ιερού γράμματος Ε τα δύο περίφημα Δελφικά παραγγέλματα του Χείλωνα του Λακεδαιμόνιου, γνώθι σ’ αυτόν και μηδέν άγαν.

Τα Δελφικά παραγγέλματα 147 συνολικά ήταν σύντομες ρήσεις προερχόμενες από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, χαραγμένα σε διάφορα σημεία στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς.

Σκοπός τους ήταν να εμπνεύσουν και να καθοδηγήσουν τον άνθρωπο, ώστε να πορευθεί στη ζωή του με ηθική – εντιμότητα και στις λίγες λέξεις τους είχαν συμπυκνώσει όλες τις αρετές και ευγενή αισθήματα.

 Το μηδέν άγαν (τίποτα καθ’ υπερβολή) αποδίδει την κυριαρχούσα φιλοσοφία του Σπαρτιατικού πολιτισμού, η οποία πολλές φορές παραβλέπεται, ή τουλάχιστον δεν έχει αναλυθεί όσο οι αντίστοιχες πολεμικές αρετές.

Δεν αποτελεί μυστικό ότι ο Σπαρτιατικός πολιτισμός περιόριζε ή σε ορισμένες περιπτώσεις απαγόρευε επί παραδείγματι την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, την πολυφαγία, την αχαλίνωτη ερωτοτροπία κ.λ.π. Μέχρι το τέλος του πέμπτου αιώνα π.Χ., οι Σπαρτιάτες ήταν διαβόητοι για την λιτή διακόσμηση στα ρούχα και σπίτια τους. Εν τω μεταξύ η προτίμησή τους για τη μεστή, σαφή έκφραση και όχι την φλύαρη ευγλωττία, είχε προσδώσει πραγματική λατρεία στη περίφημη “Λακωνική έκφραση”. Η Σπαρτιατική περιφρόνηση στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ ήταν διαβόητη μέχρι του σημείου να αποδώσουν την παράνοια του βασιλέα Κλεομένη I σε αυτήν. Όσον αφορά στην πολυφαγία ο Ξενοφών αναφέρει ότι οι νέοι της «αγωγής» λάμβαναν μικρές μερίδες, ενώ οι άνδρες στα συσσίτιαακολουθούσαν περιορισμένη διατροφή.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο ακόμα και οι ερωτικές σχέσεις ήσαν περιορισμένες στη Σπάρτη, με αποτέλεσμα οι νεόνυμφοι να αναγκάζονται να καταφεύγουν σε διάφορα τεχνάσματα προκειμένου να συνευρεθούν.

Οι περισσότεροι αρχαίοι σχολιαστές επαινούν την αρχαία Σπάρτη, καθότι στον πολιτισμό της κυριαρχούσε η φιλοσοφία του «αρκετό είναι το λίγο». Ο Ξενοφών ισχυρίζεται ότι οι λιτές μερίδες της «αγωγής» βοηθούσαν τους νέους να αναπτυχθούν και να αποκτήσουν ύψος, ενώ η συντηρητική διατροφή των«συσσιτίων» διατηρούσε το σωματότυπό τους, προλαμβάνοντας την παχυσαρκία.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι τα Σπαρτιατικά γαμήλια έθιμα βοηθούσαν να διατηρηθεί η αγάπη μεταξύ των νέων ζευγαριών, ενώ ο περιορισμός του αχαλίνωτου έρωτα διατηρούσε αμείωτο το ερωτικό ενδιαφέρον με αποτέλεσμα η Σπαρτιατική σεμνοτυφία να θεωρείται από τους φιλοσόφους αξιοθαύμαστη. Τα οφέλη της διδασκαλίας στα παιδιά περί της «αξίας της σιωπής» εγκωμιάστηκε ιδιαίτερα από τον Πλάτωνα και άλλους φιλοσόφους και ανέδειξε την «Λακωνική ομιλία».

Αντιθέτως οι σύγχρονοι σχολιαστές επικεντρώνουν τον σχολιασμό τους στην σκληρότητα της Σπαρτιατικής κοινωνίας. Η Σπάρτη συγκρίνεται συχνά με ολοκληρωτικές κοινωνίες στις οποίες η ελευθερία θυσιάζεται για τη συμμόρφωση και το κράτος είναι πανταχού παρόν. Δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στον αποχωρισμό των παιδιών από τους γονείς τους………..ως νέοι άνδρες περιορίζονται στους στρατώνες αντί να ζουν με τις συζύγους τους……….ως ενήλικες δεν έχουν την δυνατότητα επιλογής του επαγγέλματος………..και ως στρατιώτες προτιμούν να πεθάνουν παρά να υποχωρήσουν όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση κατά τη διάρκεια της μάχης

Ωστόσο η νουθεσία του Χίλωνα στοχεύει τόσο στην υπερβολική σκληρότητα, βαρβαρότητα, ακαμψία, το μίσος και τη βία όσο και στην υπερβολική πολυτέλεια, το φαγητό ή το σεξ!……….το «τίποτα καθ’ υπερβολή» σημαίνει ακριβώς αυτό. Η Σπάρτη δεν ήταν κάποιο θεοκρατικό καθεστώς στο οποίο απαγορευόταν η ευχαρίστηση, η μουσική ο χορός και ο αθλητισμός. Αντιθέτως οι Σπαρτιάτες έδιναν την ίδια σημασία – αξία στη μουσική και τον χορό όσο έδιναν και στο πεδίο της μάχης.

Ακόμα και ο ίδιος ο πόλεμος δεν λατρευόταν, αλλά εθεωρείτο επικίνδυνο πάθος – όπως ακριβώς η βουλιμία και ο πόθος – πάθη τα οποία έπρεπε να ελέγχονται και αυτή η στάση συμβολίζεται σε ναό στον οποίο ο Άρης ήταν αλυσοδεμένος. Οι Σπαρτιάτες φοβόντουσαν έναν «θεό του πολέμου ασύδοτο» το ίδιο – αν όχι περισσότερο – από ό, τι φοβόντουσαν μια «ασύδοτη Αφροδίτη». Εξάλλου τα πρώτα δείγματα λατρείας της θεάς Αφροδίτης εντοπίσθηκαν στην Λακεδαίμονα (Κύθηρα) και σύμφωνα με ορισμένες πηγές οι Σπαρτιάτες την παραμονή της μάχης θυσίαζαν στον θεό Έρωτα και όχι στον Άρη.

Αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η Σπαρτιατική κοινωνία δεν ήταν ζοφερή είναι το γεγονός ότι η Σπάρτη είχε ναό αφιερωμένο στο γέλιο και την ευτυχία. Εξ όσων γνωρίζουμε καμία άλλη αρχαία πόλη – δεν μοιραζόταν αυτήν την ανοιχτή και σαφή λατρεία της ευτυχίας. Το γεγονός ότι η Σπάρτη είχε επίσης ναό αφιερωμένο στο φόβο αποτελεί λάθος να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι Σπαρτιάτες “λάτρευαν” το φόβο, για τον απλούστατο λόγο ότι οι ναοί αφιερώνοντο σε όλες τις υπερφυσικές δυνάμεις τις οποίες οι θνητοί έπρεπε να σέβονται. Οι Σπαρτιάτες γνώριζαν ότι ο φόβος ήταν ισχυρός και μπορούσε να «πάρει τον έλεγχο ακόμη και της πιο γενναίας καρδιάς», ως εκ τούτου ήταν μια δύναμη υπολογίσιμη και σεβαστή το ίδιο όπως ο θάνατος. Η σημασία ύπαρξης ναού του γέλιου δείχνει ότι οι Σπαρτιάτες, όντας αποστασιοποιημένοι από την ελαφριά πλευρά της ζωής, την διασκέδαση και το χιούμορ, αναγνώριζαν τη δύναμη του γέλιου ισάξια με εκείνη του φόβου. Αντίθετα από οποιαδήποτε άλλη γνωστή αρχαία κοινωνία, αυτό τοποθετεί τις απολαβές της ζωής στο ίδιο επίπεδο με τις αναμφισβήτητα σκοτεινές δυνάμεις του θανάτου και φόβου.

πηγή: Helena’s Schrader Sparta Reconsidered

***************************

Σχόλιο: Ο τρόπος ζωής των αρχαίων Σπαρτιατών χαρακτηριζόταν από……..αρχές – μέτρο – λιτότητα – πειθαρχία αντί…………..ισοπέδωση – ακράτεια – πλεονεξία – ασυδοσία……………αρχές που έχουν επιλέξει πλείστοι όσοι νεοέλληνες………

Αναμεσα στη Σκυλλα του φιλελευθερισμου και στη Χαρυβδη του μαρξισμου

2014-03-29 23:55

«…Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, όπως δεν έχει και το προλεταριάτο (καταπώς το όριζε ο Mαρξ). Kεφάλαιο και προλεταριάτο είναι έννοιες περιληπτικές συμφερόντων. Aνταγωνιζόμενων συμφερόντων, που γεννάνε «τάξεις» και «πάλη των τάξεων». Δεν έχουν πατρίδα, γιατί αποκλείουν εξ ορισμού την έννοια, την πραγματικότητα και τον στόχο της «κοινωνίας». Aγνοούν τόσο την «κοινωνίαν της χρείας» όσο και την «κοινωνία του αληθούς» – την κοινή πάλη για «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης…»
[Χρηστος Γιανναρας: ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ]
  

Οντως, το κεφαλαιο δεν εχει πατριδα. Ουτε και κανεναν κωδικα αξιων. Το ιδιο και η λεγομενη «εργατικη ταξις» που συμφωνα με την ερμηνεια του Μαρξ, απεκτησε «αυτοσυνειδηση» ως ξεχωριστη ταξις, μετα τη δημοσιευση του «κομμουνιστικου μανιφεστου»
Ισαμε τοτε δηλαδη, οι ανθρωποι του μοχθου περιμενανε τους κοκκινους καθοδηγητες για να τους «ανοιξουν» τα ματια. Κι οταν τα ανοιξανε για τα καλα, διαπιστωσανε ότι το «βασιλειο της ελευθεριας» που τους εταζαν οι μπροσταρηδες τους, δεν ηταν τιποτα παραπανω απο μια γραφειοκρατικα ελεγχομενη σκλαβια, οπου οι εργατες παρισταναν ότι εργαζονταν και οι διορισμενοι από το κομμα διευθυντες τους, παρισταναν ότι τους πληρωναν.
Αν ο μαρξισμος και το συνεπαγομενο του, ο νεωτερικος κομμουνισμος, δεν ηταν η μεγαλυτερη απατη της ιστοριας, ηταν σιγουρα η πιο σαρκαστικη ειρωνεια της. 
Γι αυτό ισως και γκρεμιστηκε πρωτος.

Ο άλλος εφιαλτης του 20ου αιωνα, ο μετανεωτερικος καπιταλισμος της παγκοσμιοποιησης φαινεται ως τωρα, να κρατα γερα στα ποδια του, αλλα ετσι φαινονταν να στηριζεται στα πηλινα ποδια της και η Ρωμη του Κομμοδου.
Υπαρχουν βασιμες [αλλα προς το παρον υπογειες ενδειξεις] ότι κι αυτος εχει αρχισει να κλονιζεται.
Κι ισως δεν είναι μακρια [στα μετρα παντοτε της ιστοριας] η ωρα που η ανθρωποτητα θα πανηγυρισει την πτωση του δευτερου τειχους. Αυτουνου που δεν χτιστηκε με σιδερα και με πετρες αλλα με οικονομικα προγραμματα και τραπεζικες εντολες…

Ο μαρξισμος και ο μετανεωτερικος καπιταλισμος, εχουν κοινη αφετηρια.
Εκκινουν από μια οικονομικιστικη ερμηνεια του ανθρωπου, η οποια αφηνει στο περιθωριο κάθε μεταφυσικη επικυρωση της υπαρξης.
Κι εξον από το ότι εγκαταλειπουν τον ανθρωπο στο γκριζο πεδιο της οντολογικης του μοναξιας, του αποκοπτουν ταυτοχρονα και τις πιο βαθιες ριζες που τον κρατουσαν αγκυρωμενο στη δικια του γη, ποτιζοντας με νοημα και με ιδανικα τα κλαδια της καθημερινης του επιβιωσης.
Τις ριζες του αιματος, της φυλης, της πατριδας, της γλωσσας, του πολιτισμου, του κοινου πεπρωμενου και της συλλογικης βουλησης.
Κι ετσι τον φερνουνε ολοτελα γυμνο στην κοσμικη παγωνια της υπαρξης, οπου μητε οι τραπεζικες καταθεσεις, μητε τα επιδοματα, μητε ο σταχανοβισμος του καλου εργατη, είναι ικανα να ζεστανουν την ψυχη του.
Τα δεκανικια των ψυχοφαρμακων που χορηγουνται με την ευκολια αντιδωρου, στις γκρεμισμενες ψυχες εκατομμυριων ευρωαμερικανων, είναι αρκετα για να επιβεβαιωσουν το ποσο πνευματικα αναπηροι εχουμε καταντησει.

Ο μαρξισμος και ο μετανεωτερικος φιλελευθερισμος, είναι οι δυο οψεις του ιδιου νομισματος.
Απορρεουν και οι δυο από τις στρεβλωσεις του διαφωτισμου, στις οποιες η τεχνολογικη αναπτυξη, η διαρκης εξελιξη της «επιστημης» και η υλιστικη ερμηνεια του κοσμου, λογισθηκαν ως οι νεοι λεωφοροι της ιστοριας, που θα οδηγουσαν τον «απογονο του πιθηκου» σε μια επιγεια Εδεμ.
Αντι του πολλα υποσχομενου όμως «παραδεισου της επιστημης και της τεχνολογιας», ο ανθρωπος βρηκε μπροστα του την πυρηνικη βομβα, την οικολογικη καταστροφη, τις παραγκουπολεις, τα διευθυντηρια, τις πολυεθνικες, τα ψυχοφαρμακα, τις νομενκλαντουρες, τους τραπεζιτες, τους χρηματιστες, τους κομισαριους, την πορνεια ανηλικων, την πρεζα και τους πρεζεμπορους, που κυριαρχουν πλεον από ακρη σε ακρη του πλανητη.
Κι επιπλεον βρεθηκε ολομοναχος στα βομβαρδισμενα τοπια των πολεων του, χωρις καν να μπορει να αναζητησει την παρηγορη συνδρομη των εφεστιων θεων του ή να λαβει κουραγιο από την ιερη μνημη των νεκρων του και των ζωντων ερειπιων του πολιτισμου του.

Γιατι και ο μαρξισμος και ο φιλελευθερισμος ειχαν πρωτα φροντισει να τον απογυμνωσουν από αυτή την πιστη, για να τον μεταχειριστουνε μετα σαν ένα κομματι σαρκα για τις απολαυσεις των αφεντικων ή σαν ένα ζευγαρι χερια για τα εργοστασια τους.
Δεν είναι διολου τυχαιο, που οι 9 στις 10 πουτανες σε ολη την ευρωπη προερχονται απο τις πρωην κομμουνιστικες χωρες.
Ειναι γιατι πρωτα εκει ξωπεταχτηκαν στα καλαθια των αχρηστων οι αρχαιες ριζες του ανθρωπου και οι ηθικοι κωδικες αξιων.
Τωρα ηρθε και η δικια μας σειρα…  
    

2.Αναμεσα στη σκυλλα του μαρξισμου και στη χαρυβδη του φιλελευθερισμου

«…Και όμως η “εκσυγχρονιστική” θεωρία και πρακτική όχι απλώς δεν διδάσκεται από την αποτυχία διακόσιων χρόνων κρατοκεντρικού “εκσυγχρονισμού”, αλλά αντίθετα, ακόμα και σήμερα, επιχειρεί να μας πείσει για την ανάγκη παραπέρα “εμβάθυνσης” στο δρόμο του “εκσυγχρονισμού” ώστε να συγκροτηθεί μια “μοντέρνα” ατομικότητα.
Ο Στέλιος Ράμφος, στον Καημό του ενός και τα άλλα του πονήματα, κατακεραυνώνει τον οικογενειοκρατικό ατομισμό των ελλήνων και μας καλεί “επί τέλους” να ενστερνιστούμε το δυτικό πρότυπο της εξατομίκευσης, η οποία δεν είναι οικογενειοκρατική αλλά μοναδοκρατική!
Και αυτό, τη στιγμή που το δυτικό πρότυπο καταρρέει στην ίδια τη Δύση και η εισβολή του στην Ελλάδα τείνει να εκθεμελιώσει και τα τελευταία υπολείμματα του παλιού συλλογικού πνεύματος, το οποίο για να διασωθεί καταφεύγει στο οικογενειακό σύστημα και την Πα­ρά­δο­ση –εθνική, πολιτιστική και θρησκευτική.
Και όμως ο ηροστράτειος εκσυγχρονισμός κανοναρχεί καθημερινά “θάνατος στην παράδοση” για να γίνουμε επιτέλους δυτικοί, χωρίς να υποπτεύεται πως χάνοντας τη δική μας παράδοση δεν γινόμαστε δυτικοί ούτε ενστερνιζόμαστε τη δυτική μορφή της εξατομίκευσης, αλλά αντίθετα μεταβαλλόμαστε σε παρίες και μπαίγνια της Δύσης. Μέσα σε έναν αιώνα από τους “πρώτους στην Ανατολή” γίναμε οι “έσχατοι της Δύσεως…”
[Από το περιοδικο Αρδην:  "Των Ελληνων οι κοινοτητες"   ]
 
Εδώ και χρονια ακουω πως η Ελλαδα «πρεπει να εκσυγχρονιστει»
Ότι «πρεπει» λεει να γινωμε Ευρωπη – ή εστω σοβιετια. 
Μου θυμιζει αρκετα εκεινα τα πρωτα μικροαστικα πληθη της μεταπολεμικης Αθηνας, που πωλουσαν τα ωραια σπιτια τους στην Πλακα για να αγορασουν διαμερισμα στην Αριστοτελους[!] ή τους νιοπλουτους επαρχιωτες που εβγαζαν στο σφυρι τα χειροποιητα αριστουργηματα της γιαγιας – μπαουλα, ερμαρια, βιβλιοθηκες, ξυλογλυπτες κασελες – και μετα τρεχανε να αγορασουνε με δοσεις, δανεζικα επιπλα από νοβοπαν! 

Η ελληνικη κοινωνια ηταν παντοτε ενταγμενη στην ευρωπαϊκη περιφερεια κι ακολουθουσε τυφλα τις ευρωαμερικανικες μοδες, με καθυστερη περιπου εικοσι-τριαντα χρονων.
Εδώ μαθαμε για τον κομμουνισμο κοντα πενηντα χρονια μετα τη δημοσιευση του κομμουνιστικου μανιφεστου και για την ψυχεδελεια, καπου εικοσι χρονια μετα τους  Jefferson Airplane! 
Τα ιδια συμβαινουν και τωρα.
Τη στιγμη που σε ολη την Ευρωπη ο Μαρξ εχει τοποθετηθει ευλαβικα στις αραχνιασμενες  βιβλιοθηκες των επιμελων ιστοριοδιφων και ο Φρηντμαν προκαλει αμοκ υβρεων στους λαους ολου του πλανητη, εμεις εχουμε για υπουργο οικονομικων έναν πρωην κνιτη, που εφαρμοζει τις μεθοδους της σχολης του σικαγου!
Και το χειροτερο…

Αντιπαλος του ακραιου μετανεωτερικου φιλελευθερισμου, εμφανιζεται ένα συνονθυλευμα μαρξιστοτροτσκιστικων συνιστωσων, του οποιου τα πρωτοκλασατα στελεχη επενδυουν το προσωπικο τους κομποδεμα στα λυκορνια της  διεθνους γραβατοπειρατειας τυπου blackrock, ενώ παραλληλα πασαρουνε στον κοσμακη, τσιτατα από τον Αντονιο Γκραμσι!
Αν δεν προκειται για σχιζοφρενεια, προκειται σιγουρα για πολιτικο αρχοντοχωριατισμο…


Στριμωγμενη αναμεσα στη σκυλλα του μαρξισμου και στη χαρυβδη του φιλελευθερισμου, η ελληνικη κοινωνια προσπαθει απεγνωσμενα να κατανοησει το τι της συμβαινει αλλα τα ερμηνευτικα μεσα που την εχουνε μαθει να χρησιμοποιει [αν τα χρησιμοποιει και αυτά] φτιαχτηκανε για να ερμηνευσουν προβληματα του 19ου αιωνα!
Κι αποπανω είναι τοσο εθελοντικα τυφλη, ώστε να καμει ότι δεν βλεπει πως στο τιμονι των πιο ακραια νεοφιλελευθερων μηχανισμων ευρωεξουσιας, βρισκονται ακριβως οι ανθρωποι που της πεταγανε την καραμελα της μαρξιστικης αριστερας, όπως η κ. Μαρια Δαμανακη η «ηρωϊκη» εκφωνητρια του πολυτεχνειου  ή ο αλησμονητος κ. Παπανδρεου, ο οποιος επισης παριστανε και τον προεδρο της σοσιαλιστικης διεθνους!  

Ο μαρξισμος και ο φιλελευθερισμος δεν εχουν μονον κοινη αφετηρια την απομυθοποιηση του ανθρωπου και την οντολογικη αποξενωση του αλλα εχουν και κοινη πορεια σε αμεσα και εντελως πρακτικα ζητηματα.
Ο κ. Μπαροζο ας πουμε, που είναι ο σημερνος προεδρος της Κομισιον και στη θεση του ονειρευεται να καθισει καποτε ο σ. Αλεξης Τσιπρας, ειναι πρωην μαοϊκος και νυν ηγετης των σοσιαλιστων της Πορτογαλλιας!
Ομοιως ο κ. Μπουταρης ηταν και παραμενει ηγετικο στελεχος της νεοφιλελευθερης , «δρασης», των κ.κ. Μανου, Μπακογιαννη, Σκυλακακη [που οι αριστεροι τους περνανε γεννεες δεκατεσσερεις] αλλα ταυτοχρονα βγαινει δημαρχος Θεσσαλονικης με τις ψηφους των σοσιαλιστων, των σοσιαλδημοκρατων και πασων των αριστερων!
Όχι, δεν προκειται για συμπτωμα πολιτικης μαλακυνσης.
Προκειται για μια πολύ λογικη και τεημηριωμενη αποδειξη του ποσο βαθιες είναι οι κοινες ριζες του μαρξισμου και του νεοφιλελευθερισμου.

Ο μαρξισμος και ο νεοφιλελευθερισμος δεν εχουν μονο κοινη αφετηρια αλλα και συμπορευονται, προκειμενου να επιτυχουν τον κοινο τους στοχο.
Ο κοινος στοχος της σκυλλας του μαρξισμου και της χαρυβδης του μετανεωτερικου καπιταλισμου, είναι η πληρης και οριστικη απογυμνωση του ανθρωπου από τις συλλογικες του ταυτοτητες και προπαντος από τη συλλογικη συνειδηση της εθνικοτητας και η μετατροπη του σε μια απροσωπη ομαδα, που θα συναρτα την υπαρξη της αποκλειστικα από οικονομικα δεδομενα [τα οποια φυσικα θα τα διαχειριζονται οι εργολαβοι των ψυχων]

Ο κ. Μπουταρης επι παραδειγματι, ειτε λογιστει ως νεοφιλελευθερος [όπως αυτοπροσδιοριζεται] ειτε ως αναρχοσοσιαλιστης [όπως τον γουσταρουν οι αριστεροι ψηφοφοροι του] εχει να διεκπεραιωσει ένα και μονον εργο.
Να υψωσει την αλβανικη σημαια σε οσο το δυνατον περισσοτερες πλατειες της Θεσσαλονικης και να μετατρεψει ολοκληρη την πολη σε μια απεραντη αποθηκη ψυχων, οπου θα υφιστανται μονον ατομα, μονον θλιβερα, αποξενωμενα και χειραγωγουμενα ατομα, χωρις συλλογικη βουληση, χωρις εθνικη ταυτοτητα, χωρις πολιτισμικο χαρακτηρα, χωρις πατριδα, χωρις ιστορικη μνημη, χωρις παρελθον  και χωρις μελλον.
Το αν θα το πραξει με τη σημαια του φιλελευθερισμου ή με τη σημαια του μαρξισμου [οπως ενδεχομενως καποιος άλλος δημαρχος] ελαχιστα ενδιαφερει τα αφεντικα της οικουμενης.
Ποια η διαφορα, αλλωστε?
Τα αργυρια της προδοσιας, θα εχουνε παντα δυο οψεις κι οποια να διαλεξεις, η κρεμαλα θα είναι η τελευταια πραξη του δραματος… 


Αναμεσα στη σκυλλα του μαρξισμου και στη χαρυβδη του νεοφιλελευθερισμου, ο Ελληνικος λαος, εχει να διαλεξει τον δρομο που θα τον γλιτωσει από τα δοντια και των δυονων, με διακυβευμα το να συνεχισει να υπαρχει ως εθνος και ως συλλογικη βουληση στη ιστορια των εθνων ή να εξαφανιστει, οπως εξαφανιστηκαν οι Χαλδαιοι, οι Φοινικες και οι Ασσυριοι.
Με τη διαφορα ότι στη δικη μας περιπτωση, δεν θα είναι οι ιστορικοι του μελλοντος που θα κλαψουνε, για το ότι καπου, καποτε υπηρχανε καποιοι «ελληνες» που ησαν καποτε ελευθεροι, αλλα τα ιδια τα παιδια μας…  

  
*Σ.τ.Σ. Αραγε είναι εφικτο να βρεθει αυτος ο δρομος? Υπαρχει τροπος να γλιτωσουμε και από τη σκυλλα κα από τη χαρυβδη, όπως ο πολυμηχανος προγονος μας?
Μαλλον, ναι!

Ισως, θα πρεπει να τον αναζητησουμε στον αρχεγονο Ελληνικο κοινοτισμο, που αλλωστε ηταν και ο κυριος λογος για τον οποιο κρατηθηκαμε ζωντανοι ως εθνος, στη μακρα πορεια των υποδουλωσεων μας.
Αλλα αυτο ειναι ζητημα ενός αλλου κειμενου, που ισως να δημοσιευθει προσεχως..,.

Δημοσιεύτηκε  από τον χρήστη 




  

 

 

Μην κατέβεις στην παρέλαση φέτος Έλληνα

2014-03-24 23:52

Μην κατέβεις στην παρέλαση φέτος Έλληνα

 
Μην κατέβεις στην παρέλαση φέτος Έλληνα.
Μην πιάσεις το παιδάκι σου ντυμένο τσολιαδάκι και το περιφέρεις άσκοπα, δεν είναι απόκριες.
Θέλεις να τιμήσεις τους ήρωες ξέρω. Και πως γίνεται αυτό;
Πως τους τιμάς με ένα στεφάνι και ένα πλαστικό σημαιάκι την ώρα που η καρδιά σου είναι πλημμυρισμένη από φόβο;
Την ώρα που λέξεις όπως ελευθερία και δικαιοσύνη περνάνε πρώτα από την τσέπη σου αγνοώντας την κατάντια αυτού του έθνους.
Την ώρα που με δειλία στριμώχνεις το μέλλον της χώρας και των παιδιών σου στα ανύπαρκτα όνειρα σου και περιφέρεσαι σαν σώφρων και σοφός που υπομένεις την κατάντια μας βασισμένος σε υποσχέσεις ψευτών και πουλημένων.
Το ξέρεις βέβαια μέσα σου βαθιά πως είσαι τίποτα, μια μύγα που βουίζει το ίδιο τροπάρι όταν σε ρωτάνε "ως πότε θα ανεχόμαστε;"
Εκείνη την ώρα που απαντάς "Δεν είναι ώρα ακόμα"
Ποτέ δεν θα είναι για σένα.

Μην κατεβείς σου λέω στην παρέλαση αν δεν ξυπνήσεις από το λήθαργό σου.
Αν δεν σε νοιάξει το ίδιο το παιδί, το δικό σου με του γείτονα.
Αν το κλάμα του δεν ματώνει και την δική σου ψυχή.
Αν δεν αγαπήσεις ξανά τα Άγια χώματα από την Κρήτη έως την Θράκη με πάθος.
Πατάς σε παλιά αίματα Έλληνα, ξύπνα.

Γονατισε ταπεινά, με ευσέβεια και ευλάβεια, μπρος στις ιερές μνήμες επώνυμων ηγετών και αφανών αγωνιστών που υπάρχουν στο συλλογικό ελληνικό σου υποσυνείδητο.
Οχι σε μαρμάρινα μνημεία και επιγραφές.
Σκύψε ευλαβικά πάνω από τις ιστορικές μνήμες εκείνων των ανδρών και γυναικών, εκείνων των γεγονότων.
Θα βρεις αμέτρητα δείγματα ΑΝΔΡΕΙΑΣ και ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ όπως θα βρεις και αρνητές της απώλειας της ζωής τους για κάποιο θαμπό, απόμακρο ιδεώδες που δεν είχε για αυτούς άγγιγμα χειροπιαστό, άγγιγμα σαρκικό.
Θα βρεις βέβαια και ανεξίτηλα σημάδια διχασμού και διχόνοιας. Εκεί θα υπάρχουν όμως και σημάδια πράξεων έμπνευσης και ομόνοιας προερχόμενα όχι μόνο από Έλληνες αλλά και από κάθε εθνότητας φιλέλληνες.

Ελληνα ξύπνα.
Αν θέλεις πραγματικά να τιμήσεις την επανάσταση του 1821 τίμησε την με μια άλλη επανάσταση.
 
                                                               ΝΓ

 

Προϊόντα: 381 - 383 από 383
<< 35 | 36 | 37 | 38 | 39