Ενδιαφέροντα από την Ελλάδα καί τον κόσμο

Η δουλειά του είναι μέσα σε ένα λάκο με... φίδια!! (Βίντεο)

2014-06-06 15:53

Υπάρχουν πολλές δουλειές που θα μπορούσε να κάνει κάποιος άνθρωπος, όμως αυτή είναι από τις χειρότερες.. Χτυπάει τις κόμπρες στο κεφάλι και οι κομπρες τον φοβούνται. Απίστευτο βίντεο 

 

 

Το μυστικό που «κρύβει» η ρίγανη

2014-06-06 15:48

Η καρβακρόλη (carvacrol) είναι μια ουσία που περιέχεται στη ρίγανη και η οποία, σύμφωνα με αμερικανούς ερευνητές, μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά...
αποτελεσματική ενάντια στον νοροϊό.

Ο νοροϊός αποτελεί το συχνότερο αίτιο επιδημιών ιογενούς γαστρεντερίτιδας σε παιδιά και ενήλικες, σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ.

Η χημική αυτή ουσία, που υπάρχει στη ρίγανη, απογυμνώνει τον ιό από την «πανοπλία» του (ένα σκληρό εξωτερικό, πρωτεϊνικό κάλυμμα), καθιστώντας τον πιο ευάλωτο και πιο εύκολο να καταστραφεί.

Η επικεφαλής της μελέτης Dr Kelly Bright από το πανεπιστήμιο της Αριζόνας, μιλώντας στη βρετανική εφημερίδα Daily Mail ανέφερε τα εξής: «Η καρβακόλη θα μπορούσε δυνητικά να χρησιμοποιηθεί ως απολυμαντικό τροφίμων, καθώς επίσης και επιφανειών, σε συνδυασμό με άλλα αντιμικροβιακά. Απαιτείται να γίνουν περαιτέρω μελέτες, ωστόσο η καρβακόλη έχει ένα μοναδικό τρόπο να επιτίθεται στον ιό, κάτι που της προσδίδει μια πολύ ενδιαφέρουσα προοπτική».

Πειράματα έχουν δείξει ότι η καρβακόλη δρα άμεσα επάνω στο καψίδιο, το σκληρό πρωτεϊνικό περίβλημα του ιού, που περιέχει το γενετικό του υλικό. Ακριβώς γι’ αυτό, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι είναι απίθανο ο ιός να αναπτύξει αντοχή σε αυτήν.

Αν χρησιμοποιηθεί ως απολυμαντικό θα είναι μακράς διάρκειας, όχι διαβρωτικό, χωρίς αναθυμιάσεις και ασφαλές, λένε οι ειδικοί.

Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στην τελευταία έκδοση του επιστημονικού περιοδικού Journal Of Applied Microbiology.

πηγή hellas-now

Αυτό είναι το αρχαιότερο κλήμα στον κόσμο. Το είχε περιγράψει και ο Παυσανίας!

2014-06-06 15:44

(Vitis vinifera) υπολογίζεται ότι είναι περίπου 3000 ετών και σίγουρα είναι πάνω από 2200 ετών, αφού ήδη από το 160 π.Χ. ο Παυσανίας το αναφέρει ως «αξιοπερίεργο φαινόμενο», λόγω του μεγέθους του! Ο ιστορικός είχε επισκεφθεί την περιοχή για να διαπιστώσει εάν ισχύει η φήμη ότι οι πέστροφες του ποταμού Αροάνειου κελαηδούσαν, όπως το πουλί, τσίχλα. Φυσικά διαπίστωσε ότι η φήμη δεν είχε καμία βάση αλήθειας και ότι ένας καλοφαγάς είχε διαδώσει την πληροφορία εννοώντας ότι οι πέστροφες κελαηδούν από νοστιμιά! Ο Παυσανίας στη συνέχεια αναζήτησε ένα σκιερό μέρος να ξεκουραστεί. 

Τότε συνάντησε το περίφημο αγριόκλημα, που ήταν από τότε τεράστιο, προκαλώντας το ενδιαφέρον του. Έχει μήκος περίπου 100 μέτρα και αποτελείται από 9 κορμούς, καθώς συμφύεται με ομάδα από πουρνάρια. Ανθίζει κάθε Μάιο, αλλά δεν δίνει καρπούς....Το γιγαντιαίο κλήμα πήρε το όνομά του από τον ιστορικό Παυσανία όταν εκείνος επισκέφθηκε την περιοχή.

Το εντυπωσιακό άγριο κλήμα έχει κηρυχθεί από το 1976 Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης και αποτελεί αξιόλογο επιστημονικό και αισθητικό μνημείο της φύσης, που έχει γίνει τουριστικός πόλος έλξης. Βρίσκεται στην αυλή της εκκλησίας του Αγ. Νικολάου, κοντά στο χωριό Παγκράτι της περιοχής Καλαβρύτων Νομού Αχαίας. 

 

 

hellas-now.com

Πέθανε ο τελευταίος Νάβαχο "code talker" του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

2014-06-05 14:59

Στα 93 του χρόνια έφυγε από τη ζωή ο τελευταίος από τους 29 Ινδιάνους Νάβαχο "code talker"
 

Ο Τσέστερ Νεζ, ένας από τους 29 Ινδιάνους Νάβαχο που συμμετείχαν στη δημιουργία του κώδικα επικοινωνίας που δεν κατόρθωσαν να σπάσουν οι Ιάπωνες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πέθανε χθες σε ηλικία 93 ετών.

"Μοιραστήκαμε τη δύναμη της γλώσσας μας με τον κόσμο κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όταν οι 29 πρώτοι "code talkers" κατατάχθηκαν εθελοντικά. Δυστυχώς, χάσαμε τον τελευταίο επιζώντα από αυτούς τους 29 άνδρες, τον Τσέστερ Νεζ, που πέθανε στον ύπνο του", ανακοίνωσε ο πρόεδρος της εθνότητας των Νάβαχο Μπέν Σέλι.

Οι σημαίες θα είναι σήμερα μεσίστιες στα εδάφη της φυλής.

 

 

 

Ο δεκανέας Τσέστερ Νεζ στρατολογήθηκε μαζί με 28 ακόμη Νάβαχο από το Σώμα των Πεζοναυτών το 1942 για τη δημιουργία μίας κωδικοποιημένης γλώσσας που θα χρησιμοποιείτο στις επικοινωνίες με τα πεδία των συγκρούσεων με βάση τη γλώσσα των Νάβαχο.

Στη συνέχεια συμμετείχε στον πόλεμο του Ειρηνικού, στο Γκουανταλκανάλ, το Γκουάμ, το Πελελίου και το Μπουγκενβίλ.

"Είμαι πολύ υπερήφανος για το ότι οι Ιάπωνες έκαναν τα πάντα για να σπάσουν τον κώδικα, αλλά δεν το κατάφεραν ποτέ", είχε δηλώσει πέρυσι στην εφημερίδα του αμερικανικού στρατού Stars and Stripes.

Συνολικά, περί τους 400 Ινδιάνοι Νάβαχο έλαβαν μέρος στον πόλεμο του Ειρηνικού ως "code talkers".

Επειδή η γλώσσα των Νάβαχο είναι τονική και δεν είναι γραπτή, είναι εξαιρετικά δύσκολο για κάποιον που δεν είναι η μητρική του γλώσσα να την μάθει.

Ο κώδικας δημιούργησε μία αλφάβητο βασισμένη σε αγγλικές λέξεις όπως "ant" για το "A" , οι οποίες στη συνέχεια μεταφράσθηκαν στην αντίστοιχη λέξη στην γλώσσα των Νάβαχο.

Έτσι, για παράδειγμα, η λέξη "moasi" που σημαίνει "γάτα" (cat) αντιστοιχούσε στο γράμμα "C". Στο πεδίο της μάχης, οι Ινδιάνοι "code talkers" μετέδιδαν έτσι προφορικά κρυπτογραφημένα μηνύματα στη γλώσσα τους.

Ο κώδικας παρέμεινε μυστικός μέχρι τη δεκαετία του '80, για την περίπτωση που θα ήταν χρήσιμος και σε άλλον πόλεμο.

Ο θάνατος του Τσέστερ Νεζ σημαίνει με τραγικό τρόπο το τέλος μίας εποχής για τη χώρα μας και την ιστορία του Σώματος των Πεζοναυτών. Οι Νάβαχο "code talkers" είχαν ανεκτίμητη συμμετοχή στο θέατρο του Ειρηνικού κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, δήλωσε ο Ντέιβιντ Λαπάν, εκπρόσωπος του Σώματος των Πεζοναυτών.

Εκτός από τους Νάβαχο, και άλλοι Ινδιάνοι των φυλών των Τσάκτα, Κομάντσι και Σεμινόλε συμμετείχαν στον πόλεμο κατά των Γερμανών και των Ιαπώνων μεταδίδοντας κωδικοποιημένα προφορικά μηνύματα στις γλώσσες τους.

 

 

http://news247.gr/

 

Η ιστορία της πραγματικής Χιονάτης

2014-06-05 14:55

Η κόμισσα που έκλεψε την καρδιά του διαδόχου του ισπανικού θρόνου

Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι είναι ένα κλασικό παραμύθι. Η γνωστότερη εκδοχή του είναι εκείνη από την συλλογή των Αδερφών Γκριμ, Παιδικά και Σπιτικά Παραμύθια (Kinder- und Hausmärchen) με πρώτη δημοσίευση το 1812 με το όνομα Η Μικρή Χιονάτη/Χιονατούλα (Schneewittchen) και έχοντας την προέλευσή της στο Σπέσαρτ της Γερμανίας. (Πηγή: Wikipedia)

Πίσω όμως από το παραμύθι κρύβεται μια πραγματική ιστορία.

Σύμφωνα με το βιβλίο «Schneewittchen: Marchen oder Wahrheit?» του γερμανού μελετητή Eckhard Sander, η αληθινή «Σταχτοπούτα» ήταν η κόμισσα Margarete Von Waldeck.

Η Margarete ήταν η κόρη του Κόμη Phillip von Waldeck-Wildungen και θετή κόρη της Katherina of Hatzefeld, με την οποία δεν τα πήγαιναν και πολύ καλά.

Στην ηλικία των 16 ετών η Margarete εστάλη στο Wildungen, στις Βρυξέλλες, όπου γνωρίστηκε και ερωτεύτηκε το διάδοχο του ισπανικού θρόνου Φιλίππου Β΄.

Βέβαια, ο γάμος του ισπανού πρίγκιπα με μια κόμισσα από τη Γερμανία δεν θα μπορούσε να αποφέρει κανένα πολιτικό πλεονέκτημα για τη βασιλική οικογένεια της Ισπανίας, γράφει ο Andrea Cefalo συγγραφέας του βιβλίου «The Fairytale Keeper», με αποτέλεσμα να δρομολογηθεί ο… θάνατός της.

Σύμφωνα με τον Sander, η Margarete δηλητηριάστηκε από την ισπανική, μυστική αστυνομία προκειμένου να αποφευχθεί ένας ενδεχόμενος γάμος της με το μελλοντικό βασιλιά.

Παρότι θεωρείται απίθανο να δηλητηριάστηκε με τη βοήθεια ενός μήλου, η πρακτική αυτή ήταν γνωστή στο Wildungen, όπου ένας άντρας δηλητηρίαζε τα μήλα για να μην του τα κλέβουν τα παιδιά.

Όσο για το πώς εμπλέκονται οι νάνοι στο γνωστό παραμύθι…

Ο αδερφός της Margarete φέρεται να ήταν ιδιοκτήτης ενός ορυχείου χαλκού στην περιοχή, όπου εργάζονταν παιδιά επί 12 ώρες την ημέρα.

Ως αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς και της κακής διατροφής τα παιδιά εμφάνιζαν παραμορφώσεις και αναπηρίες. Τα μαλλιά τους γκριζάριζαν πρόωρα και τα περισσότερα από αυτά πέθαιναν πριν φτάσουν τα 20 τους χρόνια.

 

Το σέξι «Μουντιάλ» ποδοσφαίρου με... εσώρουχα! ΦΩΤΟ

2014-06-05 14:37

Στην Ολλανδία πραγματοποιήθηκε ένα διαφορετικό παγκόσμιο κύπελλο

Μερικές μέρες απομένουν για το Μουντιάλ ποδοσφαίρου 2014 που θα πραγματοποιηθεί στην Βραζιλία, αλλά οι ποδοσφαιρόφιλοι της Ολλανδίας, βρήκαν τον τρόπο για να αποσπάσουν την προσοχή τους, εν αναμονή του παγκόσμιου κυπέλλου.

Στη χώρα της τουλίπας λοιπόν, πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα, ένα διαφορετικό και πιο... σέξι Μουντιάλ, με τις ομάδες να απαρτίζονται από καυτές κοπέλες, που έπαιξαν ποδόσφαιρο φορώντας μόνο τα εσώρουχά τους!

Οι 8 ομάδες που αποτελούνταν από 4 πανέμορφες ποδοσφαιρίστριες η κάθε μία, αγωνίστηκαν σε ένα γήπεδο με συνθετικό χορτάρι και έναν ξεχωριστό διαιτητή, τον πρώην ποδοσφαιριστή του Άξιαξ και της Ίντερ, Andy Van Der Meyde.

Όπως ήταν φυσικό οι θεατές απόλαυσαν το θέαμα, χωρίς κανείς να νοιάζεται για το σκορ και τον τελικό νικητή...

 
 
 
 
newsbeast.gr

 

Τα έντομα σε απόσταση αναπνοής

2014-06-05 14:28

Τα έντομα σε απόσταση αναπνοής

Κοντινά πλάνα που εντυπωσιάζουν - Δείτε τις φωτογραφίες

Εύκολα ξεχνάμε ότι τα έντομα έχουν πρόσωπα, με μάτια, στόμα και κεραίες, μόνο και μόνο επειδή είναι μικροσκοπικά. Ένας φωτογράφος από την Ινδονησία όμως κατέγραψε με την φωτογραφική του μηχανή κοντινά πλάνα από τα μικρά, αλλά και - σε πολλές περιπτώσεις - ενοχλητικά πλάσματα της φύσης.

Ο λόγος για τον Yudy Sauw ο οποίος μας αποκαλύπτει τα πολύπλοκα και σύνθετα πρόσωπα των εντόμων, φωτογραφίζοντας από πολύ κοντά αράχνες, μύγες, σκώρους, αλογάκια της Παναγίας.

Ο φωτογράφος χρησιμοποίησε μία ειδική τεχνική που συνδυάζει πολλαπλές λήψεις του ίδιου θέματος, από διαφορετικές εστιακές αποστάσεις. Φωτογράφισε τα έντομα από απόσταση 10 έως και 51 εκατοστών, ενώ για την κάθε λήψη χρειάστηκε περίπου 10 λεπτά.
 
 
 
 
 
newsbeast.gr

 

«Κάνγκα». Η συσκευή διαπόμπευσης και τιμωρίας που «κλείδωνε» το κεφάλι και οδηγούσε ακόμα και στον θάνατο!...

2014-06-05 10:47

cangue in China

Ακούγεται εξωφρενικό και απάνθρωπο, αλλά αυτός ο πρωτόγονος τρόπος ακινητοποίησης του κεφαλιού  ή των ποδιών ήταν πολύ διαδεδομένος στις χώρες της Ασίας μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα. Επιβαλλόταν ως τιμωρία και οδηγούσε τους παραβάτες σε δημόσια ταπείνωση. 

Ένας άντρας διαπομπεύεται με «cangue» στη Σαγκάη. Πάνω του έχουν κολλήσει χαρτιά με το όνομα του δράστη, τη διεύθυνση και το είδος της παράβασης. Οι σανίδες ονομάζονταν «cangue» και είχαν ένα άνοιγμα για το κεφάλι που επέτρεπε  στους συλληφθέντες να μπορούν να τρώνε και να αναπνέουν, αλλά δεν μπορούσαν να διαφύγουν.

 Το βάρος και το μέγεθος της σανίδας εξαρτιόταν από τη σοβαρότητα του αδικήματος που είχαν διαπράξει. Το 1937 ο νομικός κώδικας στην Κίνα καθόρισε το βάρος της σανίδας να κυμαίνεται από 7,5 ως 12,5 κιλά. Πολλές φορές στη σανίδα αναγράφονταν τα προσωπικά στοιχεία του παραβάτη, αλλά και τα αδικήματα που διέπραξε λεπτομερώς. 

Οι παραβάτες ήταν υποχρεωμένοι  να περιφέρονται σε δημόσιους χώρους για παραδειγματισμό και και η επιβίωσή τους εξαρτιόταν αποκλειστικά από την ελεημοσύνη των περαστικών, αφού σε πολλές περιπτώσεις τα χέρια τους δεν έφταναν το στόμα τους. Εκείνοι που τύχαινε να μην έχουν φίλους ή συγγενείς για να τους βοηθήσουν κινδύνευαν να χάσουν τη ζωή τους από εξάντληση  ή πείνα.

 Η ταπεινωτική αυτή τιμωρία διαρκούσε από 15 ως 30 μέρες. Παρόμοιες σανίδες τιμωρίας υπήρχαν και στις χώρες της δύσης, κάτι το οποίο μαρτυρά και η λέξη  «cangue» που είναι γαλλική. Προέρχεται από την πορτογαλική «κάνγκα», που σημαίνει ζυγός.


Το  βασανιστήριο «γεννήθηκε» στη Μεσαιωνική Ευρώπη Στον Μεσαίωνα  οι σανίδες ήταν σταθερές και οι παραβάτες τοποθετούνταν σε κοινή θέα πάνω σε εξέδρα . Πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν για να ταπεινώσει τους συλληφθέντες. 

Πολλές φορές τους πετούσαν λάσπη, χαλασμένα φαγητά, νεκρά ζώα, ακόμη και τα περιττώματα. Σε πιο σοβαρά αδικήματα τους βασάνιζαν, τους ξύριζαν τα κεφάλια και τους μαστίγωναν ή τους έκοβαν το αυτί. Στη συνέχεια το ασυγκράτητο πλήθος, εάν δεν παρεμποδιζόταν από τις αρχές, πετούσε πέτρες και άλλα αιχμηρά αντικείμενα με αποτέλεσμα πολλοί να ακρωτηριάζονται ή να χάνουν τη ζωή τους. Η αρχική φωτογραφία είναι του William Saunders και εκτιμάται ότι η λήψη της έγινε στην Κίνα την περίοδο 1870-1880.

cangu_China 2

Ένας άντρας διαπομπεύεται με «cangue» στη Σαγκάη. Πάνω του έχουν κολλήσει χαρτιά με το όνομα του δράστη, τη διεύθυνση και το είδος της παράβασης... 
The pillory at Charing Cross in London, c. 1808.

Δαπόμπευση στο Charing Cross στο Λονδίνο, 1808.... 
 

 

 

ΠΗΓΗ:mixanitouxronou.gr




 

Ιούνιος

2014-06-01 08:48

Ο Ιούνιος, ή Ιούνης, ή Κερασινόν (Ποντιακά), είναι ο έκτος μήνας του έτους κατά το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό Ημερολόγιο κι έχει 30 ημέρες.

Ο Ιούνιος στην αρχαιότητα

Ο Ιούνιος πήρε το όνομά του από την σύζυγο του Δία την Ήρα, η οποία στα λατινικά ονομάζονταν Juno. Είναι ο δέκατος μήνας κατά το Εκκλησιαστικό ημερολόγιο που αρχίζει τον Σεπτέμβριο, και ο τέταρτος κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο. Στο αττικό ημερολόγιο ήταν ο δωδέκατος μήνας και ονομάζονταν Σκιροφοριών διάρκειας 29 ημερών και αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα από 24 Μαΐου έως 22 Ιουνίου. Σε άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας τελευταίος μήνας του χρόνου θεωρούνταν ο Ποσειδεών ο οποίος στην Αθήνα λογίζονταν ως ο έκτος μήνας του έτους.

Το Καλαντάρι του Ιουνίου από το Très riches heures du duc de Berry

                                                                    

                                              

Η θεά Ήρα (Juno) προς τιμήν της οποίας ονομάστηκε ο Ιούνιος.

 

Ο Ιούνιος στην Ελληνική λαογραφία

Σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδος ο Ιούνιος έχει την δική του ξεχωριστή ονομασία. Στα Γρεβενά αναφέρεται ως Κερασάρης και στον Πόντο Κερασινός επειδή ωριμάζουν τα κεράσια, ενώ λόγω του «ερινασμού» ή «ορνιασμού» (τεχνητή γονιμοποίηση με ορνούς ή καρπούς άγριας συκιάς) των ήμερων σύκων ονομάζεται Ορνιαστής στην Άνδρο, Ρινιστής στην Πάρο και Απαρνιαστής σε διάφορα άλλα μέρη. Είναι όμως κυρίως γνωστός ως Θεριστής: «αρχές του Θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή» αφού συνδέεται άμεσα με την ωρίμανση και τον θερισμό των δημητριακών. Το θέρισμα γίνεται με το δρεπάνι αρχίζοντας από το μέρος που έχει λυγίσει τα στάχυα ο αέρας.

Μεταξύ των εθίμων του θερισμού αυτά που σχετίζονται με τα τελευταία στάχυα έχουν πολλά κοινά στοιχεία με άλλους ινδοευρωπαϊκούς λαούς. Σε μερικά μέρη άφηναν αθέριστα τα τελευταία στάχυα, ενώ σε άλλα έπλεκαν μια δέσμη, σε σχήμα σταυρού, που την έλεγαν χτένι, ψαθί ή σταυρό, και την τοποθετούσαν στο εικονοστάσι του σπιτιού. Την εποχή της σποράς τα έτριβαν κι ανακάτευαν τους κόκκους τους με το καινούργια σπόρο. Το αθέριστο κομμάτι ήταν τα γένια του νοικοκύρη, «αφήνω του ζευγολάτη τα γένια» έλεγαν, ενώ σε άλλες περιοχές ονομάζονταν «τα γένια του Θεού». Στο τρίτο δεκαήμερο του Ιουνίου συμβαίνει το θερινό ηλιοστάσιο ή η θερινή τροπή του Ήλιου, το επονομαζόμενο «λιοτρόπι» από τον λαό μας, εξ ου και η ονομασία του Ιουνίου ως «Λιοτρόπης».

Στις 24 του μήνα έχουμε την γενέθλια εορτή του Αϊ-Γιάννη του Πρόδρομου: «Τ’ Αϊ-Γιαννιού του Λαμπαδάρη», εξ ου και το όνομα που δίνεται στον Ιούνιο «Αϊ-γιαννίτης» ή «Αγιογιαννίτης». Η γιορτή του είναι ταυτισμένη με δύο κύκλους εθίμων: με τον Κλήδονα αλλά και με τις φωτιές που ανάβονται την παραμονή της εορτής, απ' όπου προέρχονται και οι προσωνυμίες «Φανιστής» και «Ριζικάρης», αλλά και «Ριγανάς» επειδή εκείνη την ημέρα μάζευαν ρίγανη.

 

Αν και τα έθιμα αυτά της υπαίθρου, που τα κρατούσε ζωντανά στην πόλη η «γειτονιά», σιγά-σιγά λησμονιούνται, οι παλαιότεροι δεν μπορούν να ξεχάσουν τις παιδικές αναμνήσεις και τα πηδήματα πάνω από τις φωτιές τ’ Αϊ-Γιάννη. Αναμνήσεις που αναβιώνουν κάθε φορά που ακούγονται τραγούδια όπως εκείνο του Λευτέρη Παπαδόπουλου για ‘κείνο το Σάββατο κι απόβραδο στην Αριστοτέλους που «φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους/ τ' Αϊ-Γιάννη θα 'τανε θαρρώ’.» Ή εκείνο το άλλο του Μάνου Ελευθερίου: «Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές,/ του Άη Γιάννη/ Αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μού λες/ που ‘χουν πεθάνει;»

Το Θερινό Ηλιοστάσιο

File:Earth-lighting-summer-solstice EN.png

Στις 21-22 Ιουνίου ο Ήλιος φτάνει στο βορειότερο σημείο της εκλειπτικής και αρχίζει να κατέρχεται και πάλι «τρεπόμενος» προς τον ουράνιο ισημερινό. Το σημείο αυτό, ονομάζεται θερινό τροπικό σημείο ή απλά θερινή τροπή, επειδή ο Ήλιος τρέπεται και πάλι προς τον ισημερινό, και από την ημέρα αυτή αρχίζει το καλοκαίρι. Επειδή, μάλιστα, για μερικές ημέρες πριν και μετά τη θερινή τροπή ο Ήλιος φαίνεται να αργοστέκει πάνω στην εκλειπτική, σαν να είναι έτοιμος να σταματήσει, το θερινό τροπικό σημείο ονομάζεται επίσης και θερινό ηλιοστάσιο.

Πριν από 2.000 χρόνια το σημείο του θερινού ηλιοστάσιου βρίσκονταν στον αστερισμό του Καρκίνου γι’ αυτό και ο Βόρειος Τροπικός Κύκλος ο οποίος διέρχεται από το σημείο αυτό ονομάστηκε «Τροπικός του Καρκίνου». Μετά τη θερινή τροπή, ο Ήλιος αρχίζει να κατεβαίνει προς το Νότο, άρα «καρκινοβατεί», κάνει δηλαδή μια οπισθοδρομική κίνηση σαν τον κάβουρα. Φυσικά, σήμερα, λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών, το σημείο του θερινού ηλιοστάσιου βρίσκεται στον αστερισμό των Διδύμων, ενώ ο Ήλιος εισέρχεται στον αστερισμό του Καρκίνου στις 21 Ιουλίου και παραμένει εκεί επί 21 ημέρες μέχρι τις 11 Αυγούστου.

Η αναβίωση του εθίμου του «Κλήδονα». Πρόκειται για ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και του οποίου η πρώτη γραπτή περιγραφή ανέρχεται στους βυζαντινούς χρόνους. Ο «Κλήδονας» είναι μια λαϊκή μαντική διαδικασία, από τις πιο τελετουργικές όλων των παραδόσεων του τόπου μας, σύμφωνα με τον οποίο αποκαλύπτεται στις άγαμες κοπέλες η ταυτότητα του μελλοντικού τους συζύγου. Η ίδια η λέξη υπάρχει από την εποχή του Ομήρου, «κλήδων» ονομαζόταν ο προγνωστικός ήχος, και κατ' επέκταση το άκουσμα σιωνισμού ή προφητείας, ο συνδυασμός τυχαίων και ασυνάρτητων λέξεων ή πράξεων κατά τη διάρκεια μαντικής τελετής, στον οποίο αποδιδόταν προφητική σημασία. Την παραμονή του Αη-Γιαννιού, οι ανύπανδρες κοπέλες μαζεύονται σε ένα από τα σπίτια του χωριού, όπου αναθέτουν σε κάποιο μέλος της συντροφιάς, συνήθως σε μια «Μαρία» (στη Θράκη ο ρόλος αυτός δίνεται στην ονομαζόμενη «Καλλινίτσα»), της οποίας και οι δύο γονείς είναι εν ζωή, να φέρει από το πηγάδι ή την πηγή το «αμίλητο νερό». Η ονομασία αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι η εν λόγω κοπέλα και η συνοδεία της πρέπει να ολοκληρώσουν την αποστολή αυτή, τηρώντας απόλυτη σιωπή. Επιστρέφοντας στο σπίτι όπου τελείται ο κλήδονας, το νερό αδειάζεται σε πήλινο -ως επί το πλείστον- δοχείο, στο οποίο η κάθε κοπέλα ρίχνει ένα αντικείμενο, το λεγόμενο ριζικάρι. Συνήθως, πρόκειται για κάποιο προσωπικό αντικείμενο, συχνά μάλιστα πολύτιμο. Στη συνέχεια, το δοχείο σκεπάζεται με κόκκινο ύφασμα «κλειδώνεται» και τοποθετείται σε ανοιχτό χώρο. «Κλειδώνουμε τον κλήδονα με τ' Αγιαννιού τη χάρη, κι όποια 'χει καλό ριζικό να δώσει να τον πάρει». Εκεί παραμένει όλη τη νύχτα υπό το φως των άστρων, για να «ξαστριστεί». Οι κοπέλες επιστρέφουν ύστερα στα σπίτια τους. Λέγεται ότι τη νύχτα αυτή θα δουν στα όνειρα τους το μελλοντικό τους σύζυγο. Την παραμονή της γιορτής των γενεθλίων του Αγίου Ιωάννη, εκτός από την τέλεση του κλήδονα, οι κάτοικοι του χωριού ανάβουν φωτιές, τις λεγόμενες «μπουμπούνες». Μια μεγάλη φωτιά στήνεται στην πλατεία του χωριού ή σ' ένα μέρος ανοιχτό, ώστε να φαίνεται από παντού. Άλλες μικρότερες φωτιές ανάβουν σε όλους τους μαχαλάδες προσπαθώντας ο κάθε ένας να ανάψει την μεγαλύτερη φωτιά, πάνω από τις οποίες πηδάνε όλοι οι κάτοικοι του χωριού. Έλεγαν ότι αν πηδούσαν 3 φορές θα έφευγαν οι ψύλλοι και οι κοριοί. Ανήμερα του Αϊ-Γιαννιού, αλλά πριν βγει ο ήλιος - ώστε να μην εξουδετερωθεί η μαγική επιρροή των άστρων-, η υδροφόρος νεαρή της προηγουμένης φέρνει μέσα στο σπίτι το αγγείο. Το μεσημέρι, ή το απόγευμα, συναθροίζονται πάλι οι ανύπανδρες κοπέλες. Αυτήν τη φορά όμως στην ομήγυρη μπορούν να συμμετέχουν και παντρεμένες γυναίκες, συγγενείς και γείτονες και των δύο φύλων, καλεσμένοι για να παίξουν το ρόλο μαρτύρων της μαντικής διαδικασίας. Καθισμένη στο κέντρο της συντροφιάς, η «Μαρία» ανοίγει τον κλήδονα. «Ανοίγουμε τον κλήδονα με τ' Αγιαννιού την χάρη, και όποια έχει καλό ριζικό σήμερα ναν το πάρει». Και ανασύρει ένα-ένα από το αγγείο τα αντικείμενα, που αντιστοιχούν στο «ριζικό» κάθε κοπέλας, απαγγέλλοντας ταυτόχρονα δίστιχα, είτε όπως τα θυμάται, είτε από συλλογή τραγουδιών ή ακόμη από ημεροδείκτες. Το δίστιχο που αντιστοιχεί στο αντικείμενο της κάθε κοπέλας θεωρείται ότι προμηνύει το μέλλον της και σχολιάζεται από τους υπόλοιπους, που προτείνουν τη δική τους ερμηνεία σε σχέση με την ενδιαφερόμενη. Προς το σούρουπο, όταν τελειώσει η μαντική διαδικασία, η κάθε κοπέλα γεμίζει το στόμα της με μια γουλιά αμίλητο νερό και στέκεται μπροστά σε ανοιχτό παράθυρο, έως ότου ακούσει το πρώτο ανδρικό όνομα. Λυτό πιστεύεται ότι θα είναι και το όνομα του άνδρα που θα παντρευτεί. Μετά το τέλος όλης αυτής της διαδικασίας στήνεται μεγάλο γλέντι στο οποίο συμμετέχει όλο το χωριό.

 

Πηγή: wikipedia

 

Οι τελευταίοι αιμοσταγείς κυνηγοί κεφαλών στον κόσμου -Η αδίστακτη φυλή που αφανίζεται [εικόνες]

2014-05-27 15:24

Μπορεί τις επιθέσεις τους να τις χαρακτήριζαν πόλεμο της αγάπης αλλά μόνο τέτοιοι δεν ήταν. Τα μέλη των Konyaks, μιας φυλής που ζει στην Βορειοδυτική Ινδία, μέχρι το 1960 θεωρούνταν μια από τις πιο αιμοσταγείς, άγριες φυλές του κόσμου. Κυνηγοί κεφαλών, έλυναν τις όποιες εδαφικές διαφορές είχαν, επιτιθέμενοι στα γειτονικά χωριά και αποκεφαλίζοντας τους κατοίκους τους. Τα κεφάλια τους γίνονταν κάτι σαν... τρόπαια και από τον αριθμό των κεφαλιών που «έπαιρναν» καθοριζόταν και το ποιος θα ήταν ο αρχηγός του χωριού που κατακτούσαν. 

Αν και οι επιθέσεις αυτές σταμάτησαν πριν από 50 χρόνια περίπου, τα μέλη της φυλής φορούν ακόμη επάνω τους τα κολιέ με τις χάλκινες πλάκες στις οποίες αναγράφεται ο αριθμός των κεφαλιών που έχουν κόψει. Ακόμη και τα τατουάζ που καλύπτουν τα πρόσωπά τους και τους κορμούς τους, αν και ξεθωριασμένα πια, αναφέρονται στις αιματοβαμμένες επιθέσεις τους. Τα τατουάζ αυτά μαζί με τις προβιές και τα κέρατα που φορούν σαν σκουλαρίκια, αποτελούν μάλιστα, και τα χαρακτηριστικά εκείνα που ξεχώριζαν τα μέλη των Konyaks από τα μέλη των άλλων φυλλών. 

Ο Αντριάν Μακγκλόνι και ο φωτογράφος Ζαν Κριστιάν Κοτού ταξίδεψαν στην περιοχή Μον όπου ζουν οι τελευταίοι των Konyaks για να γνωρίσουν από κοντά τους ανθρώπους που κρύβονται κάτω από τα τατουάζ και τις προβιές και οι οποίοι σε μερικά χρόνια δεν θα υπάρχουν. 

«Σε 10 ίσως και 15 χρόνια, οι περισσότεροι από αυτούς τους πρώην κυνηγούς κεφαλών και οι σύζυγοί τους δεν θα βρίσκονται πια στη ζωή. Τα ξεθωριασμένα τατουάζ στα πρόσωπά τους θα θαφτούν κάτω από τις χριστιανικές επιτύμβιες στύλους στην κορυφή του λόφου στην απομακρυσμένη περιοχή της Νάγκλαντ της βορειοδυτικής Ινδίας. Με την εξαφάνισή τους, οι ζωντανές μνήμες της μοναδικής πολιτιστικής ύπαρξής τους θα εξαφανιστούν για πάντα», σημειώνει ο Μακγκλόνι. 

Η διαφορά των συγκεκριμένων φωτογραφιών είναι ότι δεν ελήφθησαν στον φυσικό περιβάλλον των ανθρώπων αυτών. Τα μέλη των μπήκαν στο κινητό στούντιο του και πόζαραν στα φακό. Είπαμε σκοπός του φωτογράφου και του δημοσιογράφου που ταξίδεψαν ως τη βορειοδυτική Ινδία δεν ήταν να φωτογραφίσουν τη φυλή, αλλά τους ανθρώπους. Και για να το κάνουν είτε τους πλήρωσαν, είτε τους χάρισαν ένα αντίγραφο της φωτογραφίας που έβγαλαν.

 

 

 

πηγη

 

Προϊόντα: 1561 - 1570 από 1585
<< 155 | 156 | 157 | 158 | 159 >>